FOOTSTEPS OF FREEDOM

#terugblik – 29 mei 2024

In de nacht regent het zachtjes. Een heerlijk geluid om naar te luisteren. Ik vind vier teken, bah. Wat ben ik blij dat ik me heb laten inenten tegen de teken die hier een gevaarlijk virus over kunnen brengen, anders dan de Lyme-bacterie in Nederland, waartegen helaas geen vaccin is. Het blijft opletten, iedere dag weer.

In Örberga tref ik een prachtig kerkje én een openbaar toilet, waar ik me uitgebreid was en waar ik mijn wandelstokken laat staan. Grrr. Na een paar kilometer kom ik erachter en moet ik weer terug. Bij de volgende kerk neem ik alvast mijn lunch, het is nog vroeg, maar ik heb weer enorme trek. Ik eet drie roggebroodjes met makreel. Het smaakt voortreffelijk. Daar zittend raak ik aan de praat met Duitse fietser Ulrich, die spontaan zijn huis aanbiedt, mocht ik in de buurt van Lingen zijn, net over de Nederlandse grens bij Enschede. Wat een ontzettend aardige geste, ik hoef alleen een dag van te voren te bellen.

Dan kom ik aan in Vadstena, waar bij het postkantoor hopelijk mijn nieuwe frame ligt en jaaaaa, dat is ook zo. Gelukt! Wat ben ik blij. Dank nogmaals Radical Design voor de ontzettend goede service, ik kan weer als vanouds op pad!

Het beroemde klooster in Vadstena valt tegen en is bovendien gesloten, ik had me er meer van voorgesteld, helemaal omdat dit het eindpunt is van deze pelgrimsroute, de St. Birgitta Ways. Je verwacht dan zoiets als in Santiago de Compostela, maar niets is minder waar. Jammer. Het slot daarentegen is prachtig en er is een tentoonstelling van oude auto’s bij de gracht.

Dan wordt het een enorme uitdaging om een slaapplek te vinden. Ik zit nu in bewoond gebied en er is werkelijk nergens een plek te vinden. Na 32 km lopen zet ik mijn tent maar neer in de bosjes naast een snelweg en een treinspoor. Het is ook al bijna donker, d.w.z. rond 23 uur. Niet ideaal en het vergaat van de muggen, maar het is de enige optie. Ik slaap overigens voortreffelijk.

#terugblik – 28 mei 2024

In het zonnetje word ik wakker en voor mijn doen ga ik vroeg op pad. Het frame van mijn kar is nu volledig gebroken, ik tape de delen aan elkaar en plan een route buiten de bospaden om over asfalt. Bij een mooi uitzichtpunt, zie ik een busje staan met een Spaans kenteken. Het is het huis van Tania en Pablo van @patas_traveling Zij hebben met passie hun vanlife omarmd. Acht maanden hebben ze keihard gewerkt in Galicië en nu reizen ze tot oktober in Scandinavië. Hun vorige reis was naar de Balkanlanden. Hun hond heeft net lang gelopen en ligt voor pampus in de bus, die kijkt niet eens op als ik langsloop. Wat een leuke ontmoeting, we zeggen elkaar te blijven volgen.

Ik zie een bordje naar een uitzichtpunt 200 meter diep het bos in. Ik laat mijn Wheelie staan en loop het groen in. Dan paniek, ik heb mijn Wheelie langs de weg laten staan! De ritsen kunnen op slot met een klein slotje en met een draadslot kan ik de kar ergens aan vastzetten, waarom heb ik dit niet gedaan? Ik zeg tegen mezelf dat ik me niet aan moet stellen, ik heb de hele dag nog maar twee personen gezien, dus hoe groot is de kans dat er wat gebeurt? Ik loop door. Ik zie niets na 200 meter en ook niet na 400 meter. Op mijn app zie ik dat ik de verkeerde kant ben opgelopen. De paniek wordt groter, zonder spullen gaat mijn hele avontuur naar de knoppen. Ik loop/ren terug. Mijn Wheelie staat onaangeroerd in het zonnetje, de opluchting is groot. Ik zet alles op slot en ga alsnog naar het uitzicht. Uiteindelijk is er niets te zien. Geen uitzicht, wel een mooi inzicht. Nóóit meer doen!

Het gebied wordt nu landelijk en ik heb een hele harde wind tegen. Ineens steekt er een enorm dier over, een veelvraat (de foto is niet van mij!), wow dat is zeldzaam! Ik hoor donder en zie bliksemschichten, maar ik heb geluk, ik heb maar tien minuten regen en ik vind een prachtige kampeerplek bij het water, waar ik mijn avondmaal kook en mijn zoon beeldbel voor zijn 23e verjaardag. Heerlijk hem even te spreken en te zien, wat ben ik blij met de techniek van vandaag de dag!

#terugblik – 27 mei 2024

Stromende regen

In mijn schuilhut hoor ik het tikken op het dak. Het regent! De buienradar laat weten dat het niet echt lang gaat duren gelukkig. Ik heb honger, dus ik besluit het ervan te nemen nu ik ruim zit met een dak boven mijn hoofd. Ik bak eieren en zet twee keer koffie.

Mijn telefoon gaat, zoals afgesproken belt Radical Design, de fabrikant van mijn wandelkar Wheelie om te vertellen wanneer ik de onderdelen kan verwachten. Gisteren heb ik het adres doorgegeven van het postkantoor waar ik woensdag hoop te zijn. Het pakket wordt verstuurd met FedEx, maar die heeft in dat plaatsje geen kantoor, wel is er een postkantoor/DHL-punt. Achteraf hoor ik dat medewerkers van Radical hebben geprobeerd het postkantoor te bereiken, maar niemand spreekt daar Engels, ze wilden nl. wel zeker weten dat het pakket in ontvangst genomen zou gaan worden. Daarna hebben ze de pelgrimsvereniging, die zetelt in Vadstena benaderd, maar ook geen contact. Uiteindelijk spreken ze met iemand van de camping en zij belooft het postagentschap te bellen en in het Zweeds uit te leggen dat ze het pakket echt aan moeten nemen. Ik ben onder de indruk van de moeite die ze bij Radical Design hebben genomen om het nieuwe frame op zijn plek te krijgen. Bovendien hebben ze op de doos een paar stickers geplakt met uitleg in het Zweeds. Wat een service en wat een hart voor je klanten. Chapeau!

Om 10:00 uur wordt het droog en nog geen half uur later is de lucht prachtig blauw. Omdat mijn kar moeilijke weggetjes niet meer aankan, plan ik de route over asfalt, gelukkig gaat dat gemakkelijk. Rond half 12 kom ik aan in Ödeshög, een dorp met een plein met een kunstwerk gemaakt van ballen. Wat de betekenis ervan is, kan ik nergens vinden, maar het is nogal prominent aanwezig. En lelijk!

Het weer begint drastisch te veranderen, donkere wolken en in de verte zie ik al regen en onweer. Vandaag ga ik het echt niet lang meer droog houden. Een man op het plein met een peuk in zijn mond en een chagrijnige blik zegt me dat ik wel een paard lijk met mijn kar. Ik moet er om lachen, duh een edel dier!

Net nadat ik bijzondere tekeningen uit de bronstijd heb zitten bewonderen begint het plotsklaps te gieten, het lijkt wel of er in één keer een emmer over me heen wordt gegooid. Het gaat zo snel dat ik niet eens de tijd heb om mijn regenpak aan te trekken, maar wat zie ik nog geen honderd meter verder? Een heel ruim bushok en daar verblijf ik de volgende 3,5 uur. Het regent met bakken en het stopt maar niet, maar ik zit droog en heb inmiddels weer droge kleren aan. Ik lees wat, ik eet wat, ik app wat, ik vermaak me wel. Niets of niemand kan mijn humeur verpesten!

Als het droog is volgt een prachtige route langs het meer. De natuur is heel anders dan ik tot nu toe gezien heb. Wat een traktatie weer en het zonnetje komt voorzichtig door. In Omberg vind ik weer een schuilhut bij een mooi uitzichtpunt met een trap naar het meer. Ik probeer te zwemmen, maar het water is daar ijs- en ijskoud, een watervalletje komt uit op dat stuk. Het is water rechtstreeks uit de bergen en niet opgewarmd. Wassen dan maar met een washandje, dat vind ik stoer genoeg met dat ijskoude water.

Bij de trap kom ik Anders Jonsson tegen, we hebben een leuk en best lang gesprek totdat de muggen echt vervelend worden. We praten vooral over het hiken. Anders wil dat ook al lang, maar zet de stap maar niet echt. Hij bedankt me voor mijn tips en inspiratie. We delen onze insta-gegevens uit en hebben vast nog wel contact. Later blijkt dat hij een Zweedse zanger is, die veel optreedt. Het is het begin van een leuk contact.

De hut komt goed van pas, ik kan mijn spullen laten drogen en mocht het weer heel erg gaan regenen daar schuilen. Ik slaap wel in mijn tent, want de hut stinkt enorm naar rook, maar de nacht blijft uiteindelijk droog en ik slaap als een os na een prachtige dag.

#terugblik – 25 mei 2024

Om half twee ‘s nachts schrik ik wakker van vreselijk akelige en harde geluiden. Mijn god, wat is dat? Wordt er iemand vermoord? Een gevaarlijk beest? Ik zet snel mijn Garmin aan, zodat ik op de SOS-knop kan drukken mocht dat nodig zijn. Ik zit rechtop in mijn tent en luister. Wat is dit in godsnaam? Ineens herinner ik me dat herten heel erg tekeer kunnen gaan. Snel zoek ik op internet en inderdaad, het blijkt een blaffende reebok te zijn. Zoek maar eens op YouTube “blaffende reebok – barking roe deer”. Ongelooflijk dat zo’n beest dit afgrijselijke geluid voort kan brengen. Het is vast niet de laatste keer dat ik dit ga horen.

De route is werkelijk prachtig vandaag, maar niet goed aangegeven. Ik loop een paar keer mis en kom in onherbergzaam gebied terecht. Met de kar gaat het lastig, ik moet veel klimmen en de linkerstang wordt steeds wiebeliger, dit is echt niet goed en om deze te ontlasten moet ik de rechterstang optillen en dat kost extra inspanning.

Halverwege een nieuwe klim loop ik langs een huis, waar ik een man zie die zit te sleutelen aan zijn maairobot. Die dingen zie je hier heel veel, alle huizen hebben hier prachtig verzorgde gazonnen en zulke robots doen vaak het werk. De boomlange man kijkt op en zegt me goedendag, We beginnen een geanimeerd gesprek. Hij blijkt ingenieur te zijn bij Husqvarna en gespecialiseerd in robotica, maar wat er nu met zijn robot aan de hand is snapt hij ook niet. Er komt geen satellietverbinding tot stand en dat zou wel moeten. “Daar heb jij geen last van met je kar” zegt hij grappend.

Later in de middag eet ik op stand bij de golfclub. Ik vind daar een comfortabele picknicktafel en ik kook een gezond en voedzaam maal. Wat smaakt dat toch weer lekker. Dit is echt genieten. De golfers kijken me vreemd aan, vooral omdat ze geen clubs in mijn kar zien, maar verder zijn ze uiterst vriendelijk. Er zijn hier overigens vele prachtige golfbanen, ik ben er zeker al vier gepasseerd.

Bij het toilet gooi ik een plens water over mijn gezicht en tot mijn schrik geeft mijn iPhone later aan dat er water in is gekomen en dat ik hem niet op kan laden totdat hij helemaal droog is. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan, wat stom, ik heb niet veel batterij meer en het kan uren duren voordat de telefoon weer droog is, al kan er niet echt veel water in gekomen zijn. Goede les, ik moet goed uitkijken met dit soort acties en ervoor zorgen dat hij nooit al te leeg raakt, met dit zonnige weer geen probleem, de zonnepaneeltjes doen het als een malle.

Ik nader het stadje Gränna en ga op zoek naar een slaapplek. De ervaring heeft inmiddels geleerd dat je vlak bij bewoond gebied vaak niet kunt of mag wildkamperen. Ik zie inderdaad geen geschikte plek. Op een gegeven moment loop ik aan de rand van een industrieterrein, hier staan geen huizen en het is zaterdag, dus hier kamperen zal vast geen probleem zijn. Daar kom ik Joran tegen die langs fietst, een man van 63 jaar die vervroegd met pensioen gegaan is. Hem lijkt het ook geen probleem als ik hier blijf kamperen. We hebben een heel lang mooi gesprek over wat belangrijk is in het leven, over je dromen waarmaken, over de ratrace, over moed, over het heft in eigen handen nemen. Zelf is Joran vervroegd met pensioen gegaan, want wat heb je aan meer geld verdienen? Zijn omgeving was het er niet mee eens, maar hij heeft toch doorgezet. Hij wil net als ik nu leven en nu genieten. Later zien we wel weer, als dat er al is.

Ondertussen is het wel heel laat geworden en ik moet nog steeds een slaapplek hebben. Ik neem het risico maar en zet mijn tent een stukje verderop bij een picknicktafel. De volgende dag zie ik dat die plek maar 500 meter van een camping ligt, voorbijgangers zullen wel gedacht hebben. Niet dat het heel druk was, maar soms kwamen er toch mensen langswandelen of hardlopen. Maar goed, ik had weer een goede nachtrust en de volgende ochtend koffie aan een heuse tafel.

#terugblik – 24 mei 2024

Na mijn nacht in Huskvarna loop ik langs het postkantoor om mijn schoenen terug te sturen. Helaas te klein gekocht en ik krijg last als ik langer dan 4 km loop. Ik merk hoeveel sterker ik ben geworden en hoeveel ik al ben afgevallen. De kar voel ik nu perfect aan, we worden zo langzamerhand een twee-eenheid.

De weg vervolgt zich langs het enorme Vättermeer, het is bewolkt, maar het blijft droog. Duizenden vliegjes reizen met me mee, heel vermakelijk, want ik heb geen last van ze. Hoe verder ik van de stad afloop, hoe rustiger het wordt, hoe fijner ik me voel. Het is wel duidelijk waar ik thuis hoor. Later gaat de route landinwaarts richting een kleiner meer, waar ik de duurste aardappelsalade ooit eet (mijn miskoop van gisteren), overigens wél exquisit.

Het is fris, maar twee meisjes hebben een plezier van jewelste in het water. Het doet me denken aan mijn jeugd, ik leek het ook nooit koud te hebben. Zwemmen met blauwe lippen, maar dat deerde niet. Hoe anders is dat nu, dat ik al gezwommen heb is een overwinning.

Na een lange pauze vervolg ik mijn weg omhoog. Mijn kar is wiebelig en ik snap niet wat er aan de hand is. Tot mijn schrik zie ik dat er een scheur zit in het frame. Ik maak er een filmpje van en stuur het naar de fabrikant Radical Design en vraag om advies. Het is vrijdagavond en ik verwacht geen antwoord, maar heb dat binnen een uur, wat een service! “Dit is niet goed, we zorgen ervoor dat je een nieuw framedeel krijgt, maandagochtend gaan we het meteen voor je regelen”. Zelf denk ik dat het wel meevalt en ik omwind de buis met stevige tape. Dit is stomme pech, óók een Rolls Royce kan weleens een mankement hebben. Het gaat erom dat je kunt rekenen op je leverancier en dat er adequaat gehandeld wordt. Wat ben ik blij dat ik mijn kar gekocht heb bij een betrouwbare Nederlandse fabrikant, ik moet er niet aan denken dat ik nu met een gebroken Chinese kar had gezeten.

Na ruim 25 km te hebben gelopen vind ik weer een mooie plek voor de nacht in een veld vol boterbloemen.