#terugblik – 31 mei 2024

Heel vroeg word ik wakker omdat ik moet plassen. Ik baal, maar als ik mijn tent open rits baal ik niet meer, wat een mooie zonsopgang. Ik slaap nog even en daarna geniet ik van gebakken eieren met bacon. Daar heb ik trek in en wat smaakt het dan extra goed.

Ik lees of kijk geen nieuws, maar toch krijg ik via verhalen op Insta van mensen die ik volg meerdere malen het woord “Rafah” te zien. Ik ken Rafa alleen als Spaanse jongensnaam en snap niet waar het over gaat en ben dan toch nieuwsgierig, totdat ik lees wat er aan de hand is. Mijn maag draait om. Wat kan de wereld ook walgelijk zijn. Ik vraag me opeens af of wat ik doe, het nieuws negeren en alleen maar aan mezelf denken wel mag? Het leed raakt me diep. Ben ik niet egoïstisch? Draag ik zo bij aan deze ellende? Zou ik eigenlijk de barricaden op moeten? Ik moet zeggen dat het me best een tijdje dwars zit. Het blijft op de achtergrond zeuren.

Na een prachtige wandeling over een vlonderpad, eet ik zonder te koken op een kerkhof. Lekker makkelijk dit keer, smakelijke hapjes die ik gisteren bij een Libanees winkeltje heb gekocht. Aldaar app en beeldbel ik uitgebreid met mijn dochter. Wat ben ik trots op haar, het is niet aan mij om te vertellen wat haar plannen zijn, maar in ieder geval gaat ze haar steentje bijdragen aan het mooier maken van deze wereld. Hele concrete en duidelijke plannen. Prachtig dat ze zich daar voor gaat inzetten en intrinsiek gemotiveerd is om dat te doen.

Na een snel bezoek aan de supermarkt in Borensberg, loop ik langs het kanaal verder. Het is drukkend weer, het zou me niets verbazen als het gaat onweren. Nog voor half negen zet ik mijn tent op met uitzicht op het kanaal. Lekker op tijd en ik kan nog uitgebreid genieten van de zonsondergang en het toch wel heerlijke weer.