Dag 17: de Sultans trail van Belgrado naar Sofia

#terugblik 21 september 2026

Slapen in de vorige eeuw

In het pikkedonker kwam ik gisteren aan bij de kamerverhuurder. Even dacht ik dat ik de mannelijke vorm van hospita Sanja aantrof, maar gelukkig was dat niet het geval, we konden in het Duits communiceren en er kon zelfs een lachje vanaf.

Het lijkt alsof ik in de vorige eeuw terecht gekomen ben, alles is heel oud en gedateerd, maar het heeft zijn charme. Dat de douche niet veel meer geeft dan een paar straaltjes en dat de temperatuur slecht te regelen is neem ik op de koop toe, het bed is werkelijk uitstekend. De kamer heeft geen airco, maar is heerlijk koel. De muren zijn bijna een meter dik en mijn slaapvertrek heeft slechts twee kleine raampjes, alleen bedoeld om licht binnen te laten, naar buiten kijken kan niet, het voelt als een fijne cocon.

Pure luxe: tot half twaalf in bed

Na drie wandeldagen van gemiddeld 30 km in de bloedhitte en gelokt door het perfecte matras besluit ik als ik wakker word me weer om te draaien en hier te blijven. Ik geef mezelf een rustdag cadeau. Tot half twaalf blijf ik in bed. Ik zet koffie, app en lees wat en dommel af en toe in slaap. Wat een weelde!

Als ik naar buiten ga, loop ik tegen een muur van hitte, wat een verschil met de koele kamer. Het is een wolkeloze dag en om half een is het al snikheet. Morgen maar heel vroeg op pad om dit voor te zijn. Een restaurant vinden is nog een hele klus. Ik loop een tijdje rond, maar vind er geen. Wel volop winkeltjes en fastfood tentjes, maar ik wil vandaag echt goed eten en er lekker voor gaan zitten.

Google translate en een Michelin-ervaring voor een prikkie

Op de kaart zie ik dat er in Dimitrovgrad maar één restaurant is, maar één is genoeg. Ze hebben alleen een menukaart in het Servisch en daar is geen touw aan vast te knopen. Met Google Translate wordt het me iets duidelijker, maar de vertaling is bar en boos. Niet getreurd, ik eet voortreffelijk: een grote salade, een vleesschotel en koffie en taart toe. Omgekeerd naar euro’s kost dit alles €11,20 Dat kan Bruintje wel trekken!

Met mijn buikje rond maak ik nog een korte wandeling en doe ik inkopen bij de supermarkt voor de dag van morgen. Ik slaap een korte siësta, was nog wat kleding en rommel heerlijk wat aan in mijn koele groene kamer. Dit was me het cadeautje wel!

Dag 16: de sultans trail van belgrado naar sofia

#terugblik 20 september 2025

stilte aan de rivier en een tweede ontbijt

Om 8 uur vertrek ik bij Sanja, die me niet eens uit komt zwaaien. Haar gordijnen zitten nog potdicht, maar het stadje Pirot leeft al volop. Het is een drukte van jewelste en de winkeltjes doen goede zaken op zaterdagochtend.

De route start langs de Nisava rivier en het wordt steeds stiller. In het begin kom ik nog hardlopers tegen, maar na een tijdje is er, op een schaaphoeder na, niemand meer te zien. Na ruim een uur zie ik een tafel onder een boom aan de oever, waar ik mijn tweede ontbijt neem. Trek heb ik alweer, dat heb ik vaak als ik de dag daarvoor veel gelopen heb en het is belangrijk om aan dat hongergevoel toe te geven. Het verse brood met de typische smeersels uit de Balkan (soort paté) smaakt heerlijk. Ondertussen schrijf ik mijn stukje.

Vandaag moet ik véél klimmen. Herhaaldelijk moet ik gutsend van het zweet even stoppen en vervloek ik wat ik aan het doen ben in deze hitte en vraag ik me af waarom ik dit mezelf aandoe. Ik heb me een pauze beloofd als ik op het hoogste punt aankom. Het uitzicht is niet zo mooi als gehoopt, maar wel staat er een boom. De enige in de wijde omgeving. In de schaduw ga ik blij en veel te lang zitten.

Gekookte druiven en een echo van geluk

In mijn tas kom ik een vergeten Snicker tegen, die had ik een paar dagen geleden gekocht, maar ik had daar nooit meer aan gedacht. Ik slaak een euforische kreet, die echoot door het gebergte, dit is puur geluk!

Om goed gehydrateerd te blijven snoep ik om de haverklap van mijn inmiddels gekookte druiven, maar hoewel ze warm zijn, geven ze nog wel suiker en vocht. Daarnaast maak ik met poeder van Decathlon van mijn water een isotone sportdrank, echt ideaal bij deze hitte. Ik voel me in ieder geval nooit slap of rillerig.

In het pikkedonker naar Dimitrovgrad

Dan maak ik een enorme vergissing. Ik zie op mijn kaart een wat kortere route en besluit die te nemen. De klim is verschrikkelijk steil en ik begeef het bijna. Boven aangekomen en halfdood stuit ik vervolgens op een ondoorgaanbaar overgroeid pad. Ik moet weer helemaal terug… ik kan wel janken!

Inmiddels wordt het donker en mijn geboekte kamer kan niet meer geannuleerd worden. Ik besluit daarom om toch maar door te lopen i.p.v. te kamperen. Dat het zo donker zou worden had ik alleen nooit verwacht, ik kan echt geen hand voor ogen zien, maar met mijn hoofdlamp kom ik veilig en wel aan in het vlakbij de Bulgaarse grens gelegen Dimitrovgrad.

Dag 12: De Sultans Trail van Belgrado naar Sofia

#terugblik 16 september 2026

Drie kwartier met open ogen en bonzend hart

“Ben je nooit bang?” vraagt een volger me. Een vraag die me vaak gesteld wordt. Ja, ik ben wel eens bang, maar niet vaak en het hoort er een beetje bij. Als ik alleen in de natuur ben, ben ik trouwens zelden bang, onder de mensen af en toe wel. Mensen zijn nou eenmaal gevaarlijker dan dieren.

Om 2:00 uur schrik ik wakker. Niet ver van mijn tent hoor ik gepraat. Het moeten minstens vier of vijf personen zijn. Ik sta aan de rand van de stad op een picknickplek waar je mag overnachten en ja, iedereen mag en kan hier komen, maar wat doen ze hier om deze tijd op een doordeweekse dag?

Mijn hart bonst in mijn keel, ik probeer in te schatten of ik in gevaar ben. Maar wat kan ik doen? Ze zijn gaan zitten aan één van de tafels en praten en lachen. Het klinkt gemoedelijk. Ik hoor ze blikjes openen, maar dronken lijken ze niet. Drie kwartier lang (dat is lang!), lig ik met een bonzend hart en met open ogen te duimen dat ze geen kwaad in de zin hebben en ik vraag me telkens af: Waarom ben ik niet naar de officiële camping gelopen? Waarom was ik te lui om dat uurtje te wandelen? Uiteindelijk stapt het gezelschap op en gaan ze weg, het is goed volk…

Zoeken naar een busstation in puin

Na deze gebroken nacht vertrek ik naar het busstation, tenminste dat is de bedoeling. Deze blijkt echter half in puin te liggen. Ik probeer erachter te komen waar ik dan moet zijn. Dat gaat moeizaam, niemand spreekt Engels en eigenlijk weten ze het antwoord ook niet. Tot ik een aantal mensen met koffers zie staan op een rotonde bij een enorm groot en protserig standbeeld (monument van Knez Lazar). Het blijkt de geïmproviseerde bushalte te zijn. Er staat nergens een bord, je moet het maar weten.

Met de bus rijd ik naar Niš, de tweede stad van Servië en met een rijke historie. De reis duurt ruim een uur en ik ben blij dat ik koel zit, inmiddels is het al flink warm geworden. Onderweg stopt de bus twee keer en dan is het ineens een gedrang van jewelste naar buiten toe. Ik snap het niet, want de bus stopt amper 5 minuten, maar de nicotinebehoefte van de rokers blijkt zo groot te zijn, dat een paar haaltjes toch verlichting schijnen te geven. In dit land wordt namelijk nog volop gerookt.

Mediterraanse sferen en orgastische taart

De aankomst in Niš is verrassend. De stad ademt een totaal andere sfeer uit. Het grote busstation, deze in perfecte staat, ligt vlak naast de overdekte markt, en hoe leuk om daar even overheen te lopen langs de groentes, de specerijen en de eieren. Ook weer snel eruit, het is lastig manoeuvreren met mijn kar met zoveel mensen.

De stad Niš heeft een rijke historie en is gelegen aan de rivier de Nisava. Een oud fort, fonteinen en statige standbeelden mogen natuurlijk niet ontbreken. Op een terrasje trakteer ik mezelf op taart van een gekroonde banketbakker en inderdaad, dat is niet voor niets, het is orgastisch lekker.

De kathedraal van Niš is indrukwekkend. Waar je ook kijkt zijn schilderingen; op de muren, op het plafond, in de raamkozijnen, overal. De kleuren zijn sprekend en het zijn verhalende taferelen. Ook hier ben ik weer de enige toerist. De kerk wordt vooral bezocht door gelovigen van de stad zelf en dat zijn er veel, te zien aan de kaarsjes die branden.

Ondanks de hitte besluit ik toch maar door te lopen op de Sultans Trail naar het volgende plaatsje, het is ‘maar’ 13 km en er zijn geen hoogteverschillen. Het begin van de route is mooi, kilometers lang langs de rivier. Ik zou graag een duik nemen, maar de stroming is sterk, dat is te gevaarlijk. Wel maak ik mijn pet af en toe nat, dat houdt mijn hoofd koel. Toch krijg ik wel een beetje spijt, het is vreselijk warm en nadat de weg van de rivier afgeleid wordt is de etappe lelijk en gaat deze door drukke en vieze buitensteden van Niš. Ik doe er veel langer over dan van tevoren gedacht en het is flink afzien bij deze hitte van ver over de 30 graden. Schaduw is er amper.

Een toren van 952 schedels

Op mijn route nog wel de eigenaardige Schedeltoren, een toren volledig ontworpen uit menselijke schedels, opgericht tijdens de Eerste Servische Opstand in 1809 als waarschuwing voor iedereen die in opstand zou komen tegen de Ottomanen. Vandaag de dag zijn er nog 59 van de oorspronkelijke 952 schedels over, die aan alle vier de zijden in 14 rijen waren ingemetseld, een bizar bouwsel.

Mijn geboekte studio (á €19/nacht), blijkt vier bedden te hebben, wat me keuzestress oplevert, want welk bed zal ik nemen? De douche hoef ik niet te kiezen, daar is er één van en die is voortreffelijk en meer dan welkom na zo’n warme dag met hoogte- en dieptepunten. Het hoort er allemaal bij. Wat een memorabele ervaringen weer op deze Sultans Trail.