Dag 15: De Sultans Trail van Belgrado naar Sofia

#terugblik 19 september 2025

Ontbijten bij 10 graden

Na een ongelooflijke heerlijke nacht slaap in mijn tent – ik sliep al voor 21:00 uur – ga ik om 6:15 uur op pad. Het wordt weer een warme dag en zo kan ik al een eind lopen voordat de koperen ploert me bijna levend verbrandt.

Om 9:00 uur kom ik aan in Bela Palanka, waar ik aan een picknicktafel mijn ontbijt eet, eerder had ik nog geen trek. Lang houd ik het niet vol, want het is nog hartstikke koud, nog geen 10° en dat terwijl het kwik later zal stijgen naar 32°.

In eerste instantie schrik ik wat van dit stadje, het ziet er vervallen en troosteloos uit, maar hoe verder ik loop, hoe leuker het wordt en eigenlijk staat de sfeer me enorm aan. Op de markt is het gemoedelijk en op straat praten mensen geanimeerd met elkaar.

Om een beetje op te warmen drink ik koffie in een van de vele ‘kafeterije’ en ook daar is het zo vroeg in de ochtend al bedrijvig gezellig. Wel veel rook, want roken mag je hier nog binnen.

32 graden Hitte, 37 kilometer asfalt en onverwachte aanmoedigingen

Vandaag wil ik proberen aan te komen in Pirot, best ver nog, maar ik heb gezien dat ik over veel asfalt moet, dat gaat snel. De zon brandt intens en er is nauwelijks schaduw, maar het lijkt alsof ik eraan begin te wennen. Veel drinken en gewoon gáán.

De route is mooi en, wat anders is dan anders, als ik door een gehuchtje loop, dat mensen me tot drie keer aan toe “bravo” toeroepen, dat terwijl ik inmiddels gewend ben dat niemand ooit groet of iets zegt.

Het lukt! Met 37,6 km op de teller, ga ik in Pirot op zoek naar Pension Sanja. Het is ergens achteraf en lastig te vinden en wat ben ik blij wanneer ik met hulp van wat aardige buren eindelijk op mijn bestemming aankom.

Sanja: De hospita waar je voor vreest

Maar dan… Sanja is zo’n hospita waar je voor vreest. Ze spreekt alleen Servisch en behandelt me als een geestelijk gestoorde. Ik moet mijn identiteitskaart laten zien. Ik geef haar mijn paspoort, maar dat geldt niet zegt ze. Ze belt iemand en gaat uiteindelijk akkoord.

“Je fiets mag niet naar boven” snauwt ze. Dat het een wandelkar is, daar heeft ze geen boodschap aan. Oké, ik laat Wheelie wel beneden onderaan de trap staan en haal de spullen eruit die ik nodig heb voor de nacht. Met Sanja wil ik geen ruzie. Google Translate vertaalt dan haar vraag: “Onenightstand?”

“Ja” zeg ik “Onenightstand alstublieft!”