De bijenkorf van Duinhorst

Na de moeizame tocht door het mulle zand zet ik mijn tent op Camping Duinhorst in Wassenaar. Alles klopt hier: keurige velden, brandschone sanitairgebouwen, vriendelijke mensen bij de receptie. Echt, daar ligt het niet aan. Maar dit… dit is gewoon niet mijn manier van zijn.

Ik merk het meteen. Mijn lijf ontspant niet. Het zoekt ruimte, stilte, het geritsel van blaadjes, het fluiten van vogels. Wildkamperen zit inmiddels in mijn systeem. En als dat niet kan, zoek ik natuurkampeerterreinen op, plekken die dat gevoel benaderen. Hier is dat onmogelijk.

Caravans en campers staan hutje mutje op elkaar, privacy is er nauwelijks. Het voelt als een bijenkorf, zelfs nu in het voorjaar. Ik moet er niet aan denken hoe dit in de zomer is, een kermis van drukte en geluid. En dan de weg ernaast, de N14, constant aanwezig op de achtergrond.

Alsof dat nog niet genoeg is, zet ik mijn tent ook nog eens pal naast een lantaarnpaaltje. Op natuurkampeerterreinen bestaat zoiets niet eens, dus ik had er simpelweg niet aan gedacht. Gelukkig vind ik mijn slaapmasker terug in mijn slaapzak.

Een eenpansdiner en een protesterende rug

Na een simpel eenpansdiner en een warme douche kruip ik vroeg mijn tent in. Mijn benen zijn zwaar en mijn rug protesteert na een winter waarin ik nauwelijks heb gelopen. Ik val snel in slaap.

Het moment dat de tent weer mijn thuis werd

En dan, ergens tussen nacht en ochtend, gebeurt het. Het is er weer. Dat gevoel. Mijn tent is geen tent meer, maar mijn thuis. Ik slaap tot half negen, iets wat thuis ondenkbaar is.

Als ik mijn slaapmasker omhoog doe, zie ik tot mijn verbazing dat de zon schijnt.

Liggend in mijn slaapzak zet ik koffie. Geen haast, geen plan. Alleen dat moment. De stilte in mijn hoofd. De zon op mijn gezicht. De vogels die fluiten. De wind staat zo dat de weg niet te horen is. Opeens klopt het weer. Hier, zo, op mijn manier, dít is waarom ik loop. Ik blijf nog uren liggen. Omdat het kan.

Windkracht 5 naar de Pier

Later loop ik via de duinen en het strand richting Scheveningen. Windkracht 5 tegen, maar het voelt goed: de wind in mijn haar, het zand onder mijn voeten, het brede strand voor me. In de verte zie ik de pier al, met het reuzenrad dat dichterbij komt en bij The Fat Mermaid wacht ik op mijn vriend, een ontmoeting waar ik enorm naar uitkijk.