FOOTSTEPS OF FREEDOM

Dag 17: de Sultans trail van Belgrado naar Sofia

#terugblik 21 september 2026

Slapen in de vorige eeuw

In het pikkedonker kwam ik gisteren aan bij de kamerverhuurder. Even dacht ik dat ik de mannelijke vorm van hospita Sanja aantrof, maar gelukkig was dat niet het geval, we konden in het Duits communiceren en er kon zelfs een lachje vanaf.

Het lijkt alsof ik in de vorige eeuw terecht gekomen ben, alles is heel oud en gedateerd, maar het heeft zijn charme. Dat de douche niet veel meer geeft dan een paar straaltjes en dat de temperatuur slecht te regelen is neem ik op de koop toe, het bed is werkelijk uitstekend. De kamer heeft geen airco, maar is heerlijk koel. De muren zijn bijna een meter dik en mijn slaapvertrek heeft slechts twee kleine raampjes, alleen bedoeld om licht binnen te laten, naar buiten kijken kan niet, het voelt als een fijne cocon.

Pure luxe: tot half twaalf in bed

Na drie wandeldagen van gemiddeld 30 km in de bloedhitte en gelokt door het perfecte matras besluit ik als ik wakker word me weer om te draaien en hier te blijven. Ik geef mezelf een rustdag cadeau. Tot half twaalf blijf ik in bed. Ik zet koffie, app en lees wat en dommel af en toe in slaap. Wat een weelde!

Als ik naar buiten ga, loop ik tegen een muur van hitte, wat een verschil met de koele kamer. Het is een wolkeloze dag en om half een is het al snikheet. Morgen maar heel vroeg op pad om dit voor te zijn. Een restaurant vinden is nog een hele klus. Ik loop een tijdje rond, maar vind er geen. Wel volop winkeltjes en fastfood tentjes, maar ik wil vandaag echt goed eten en er lekker voor gaan zitten.

Google translate en een Michelin-ervaring voor een prikkie

Op de kaart zie ik dat er in Dimitrovgrad maar één restaurant is, maar één is genoeg. Ze hebben alleen een menukaart in het Servisch en daar is geen touw aan vast te knopen. Met Google Translate wordt het me iets duidelijker, maar de vertaling is bar en boos. Niet getreurd, ik eet voortreffelijk: een grote salade, een vleesschotel en koffie en taart toe. Omgekeerd naar euro’s kost dit alles €11,20 Dat kan Bruintje wel trekken!

Met mijn buikje rond maak ik nog een korte wandeling en doe ik inkopen bij de supermarkt voor de dag van morgen. Ik slaap een korte siësta, was nog wat kleding en rommel heerlijk wat aan in mijn koele groene kamer. Dit was me het cadeautje wel!

Dag 16: de sultans trail van belgrado naar sofia

#terugblik 20 september 2025

stilte aan de rivier en een tweede ontbijt

Om 8 uur vertrek ik bij Sanja, die me niet eens uit komt zwaaien. Haar gordijnen zitten nog potdicht, maar het stadje Pirot leeft al volop. Het is een drukte van jewelste en de winkeltjes doen goede zaken op zaterdagochtend.

De route start langs de Nisava rivier en het wordt steeds stiller. In het begin kom ik nog hardlopers tegen, maar na een tijdje is er, op een schaaphoeder na, niemand meer te zien. Na ruim een uur zie ik een tafel onder een boom aan de oever, waar ik mijn tweede ontbijt neem. Trek heb ik alweer, dat heb ik vaak als ik de dag daarvoor veel gelopen heb en het is belangrijk om aan dat hongergevoel toe te geven. Het verse brood met de typische smeersels uit de Balkan (soort paté) smaakt heerlijk. Ondertussen schrijf ik mijn stukje.

Vandaag moet ik véél klimmen. Herhaaldelijk moet ik gutsend van het zweet even stoppen en vervloek ik wat ik aan het doen ben in deze hitte en vraag ik me af waarom ik dit mezelf aandoe. Ik heb me een pauze beloofd als ik op het hoogste punt aankom. Het uitzicht is niet zo mooi als gehoopt, maar wel staat er een boom. De enige in de wijde omgeving. In de schaduw ga ik blij en veel te lang zitten.

Gekookte druiven en een echo van geluk

In mijn tas kom ik een vergeten Snicker tegen, die had ik een paar dagen geleden gekocht, maar ik had daar nooit meer aan gedacht. Ik slaak een euforische kreet, die echoot door het gebergte, dit is puur geluk!

Om goed gehydrateerd te blijven snoep ik om de haverklap van mijn inmiddels gekookte druiven, maar hoewel ze warm zijn, geven ze nog wel suiker en vocht. Daarnaast maak ik met poeder van Decathlon van mijn water een isotone sportdrank, echt ideaal bij deze hitte. Ik voel me in ieder geval nooit slap of rillerig.

In het pikkedonker naar Dimitrovgrad

Dan maak ik een enorme vergissing. Ik zie op mijn kaart een wat kortere route en besluit die te nemen. De klim is verschrikkelijk steil en ik begeef het bijna. Boven aangekomen en halfdood stuit ik vervolgens op een ondoorgaanbaar overgroeid pad. Ik moet weer helemaal terug… ik kan wel janken!

Inmiddels wordt het donker en mijn geboekte kamer kan niet meer geannuleerd worden. Ik besluit daarom om toch maar door te lopen i.p.v. te kamperen. Dat het zo donker zou worden had ik alleen nooit verwacht, ik kan echt geen hand voor ogen zien, maar met mijn hoofdlamp kom ik veilig en wel aan in het vlakbij de Bulgaarse grens gelegen Dimitrovgrad.