Weer een twee-eenheid met Wheelie

Uitgestapt uit de bus zet ik Wheelie weer in elkaar. Tijdens een busrit is de kar gemakkelijk mee te nemen. In een wip haal je de wielen en stangen eraf en dan blijft de romp over, ter grootte van een flinke koffer. Zodra ik Wheelie weer aan mijn heupen hang, is het gevoel weer daar: wij als twee-eenheid kunnen alles aan.

Het pokkenweer van Flensburg

Ik ben nog geen dertig stappen verder of het begint te regenen. Dat had ik verwacht, maar Buienradar voorspelde ook dat het rond drie uur zonnig zou worden. Een goed vooruitzicht. De regen valt echter niet mee. Het giet af en toe en de wind is guur. Flensburg is een leuk stadje, maar met dit pokkenweer oogt het troosteloos. Ik maak een omweg door de historische haven en loop door de lange winkelstraat, met witte panden aan weerszijden.

Een paaltje omhelzen in de stromende regen

Ik heb besloten van Flensburg naar Padborg te lopen, het begin van de Hærvejen bij de Deense grens. Zo zie ik nog wat van de stad en op papier is het maar een kilometer of acht. Op papier ja, want ik had geen rekening gehouden met mijn verdwaalkunsten. In de stromende regen loop ik twee keer gigantisch verkeerd. Als ik eindelijk een paaltje zie met het bordje ‘Hærvejen’, omhels ik het spontaan alsof het een goede vriend is die ik al maanden niet heb gezien. Daarna staat mijn route gelukkig weer gewoon op de Komoot-app. Het is fijn dat de stem me steeds weer de weg toefluistert, al is de route uitstekend aangegeven.

De vermoeidheid begint me parten te spelen en tot overmaat van ramp houdt Buienradar zich niet aan zijn belofte: het blijft plenzen. Koud en nat koop ik in de supermarkt mijn avondeten en ontbijt. Uit frustratie eet ik een hele zak chips leeg. Niet mijn gewoonte, maar vooruit.

Zeven minuten droogte en een ontmoeting met een Duitse fietser met heimwee

Het regent door tot laat in de avond, maar mijn kampeerplek is een ware beloning voor deze geaccidenteerde eerste dag. Ik nestel me aan de overdekte picknicktafel om te koken en als het precies zeven minuten droog is, zet ik mijn tent op. Gelukt. 

Later krijg ik gezelschap van de Duitse fietser Nico, die al twee keer met zijn vriendin de wereld rondfietste. Dit is zijn eerste reis alleen. En al is het maar voor een week, het is wennen en constant deelt hij met haar, wat ik met hem deel.