Tag: wildkamperen

Dag 14: De Sultans Trail van Belgrado naar Sofia

#terugblik 18 september 2025

Schuivend de nacht door

Mijn kampeerplek bleek achteraf toch niet vlak en ik slaap allerbelabberdst. Heel vroeg op dan maar, dit heeft toch geen zin. Snel geniet ik van de route, want die is echt wonderschoon, maar tegelijkertijd maak ik me ernstige zorgen. Sommige stukken zijn overgroeid met takken en haast onbegaanbaar. Het pad is zelfs af en toe niet meer te zien, maar met de op mijn Komoot-app gedownloade GPS-bestanden blijf ik gelukkig op het juiste pad. Ik duim dat ik niet om hoef te keren omdat ik op een gegeven moment niet verder zou kunnen. Op de eerste dag van de Sultans Trail is me dat nl. al eens gebeurd en hier is er geen alternatieve route.

EHBO-les tussen de doornen

Als ik me weer door een stuk Servische jungle ploeg, haal ik me open aan een struik met enorme lange en vlijmscherpe doornen, het bloed gutst uit mijn arm en… ‘note to self’ …: stop je EHBO-spulletjes op een makkelijk toegankelijke plek! Meestal doe ik dat ook wel, maar net nu ik het nodig heb dus niet. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan.

Een Orthodox kerkje en een verdwenen filmset

Door de moeilijke paden schiet het niet echt op, maar ik heb nog genoeg proviand en water, dus echt problematisch zal het niet worden. Als ik door een klein gehuchtje loop en wat brood smeer op een bankje, word ik aangesproken door een Franse vrouw die redelijk goed Engels spreekt. Ze vraagt me of ik water nodig heb en wijst me op een kerkje, 100 m van de route, zeer het bezoeken waard. De trots klinkt in haar stem. Inderdaad, het orthodoxe kerkje is prachtig en je zou dat nooit verwachten op zo’n afgelegen plek. Ook zou nóg 300 m verder een mooi uitzichtpunt zijn, waar ooit filmopnamen gemaakt zijn voor de Oriënt Express, maar dat heb ik nooit gevonden.

Een Michelinwaardig diner zonder rollen

Omdat het met geen mogelijkheid gaat lukken om nog bij een hostel te komen vandaag, zit er niets anders op dan te kamperen, wat ik uiteraard heerlijk vind en geen probleem, maar een vlak stuk is ook hier een grote uitzondering. Dat wordt dus weer spannend. Gelukkig ben ik nu wel terecht gekomen in agrarisch gebied met gras- en akkerlanden, dus betere ondergronden, maar zelfs daar is bijna niets recht. Het is om hopeloos van te worden.

Bijna donker, maar net op tijd, vind ik dan toch nog een plekje. Ik maak een soepje en een salade van komkommer, tomaat en tonijn. Honger maakt rauwe bonen zoet, maar zo’n route als vandaag maakt van alles een Michelinwaardig diner. Bovendien slaap ik vervolgens heerlijk, zonder rollen!

Dag 13: De Sultans Trail van Belgrado naar Sofia

#terugblik 17 september 2026

Een brok in mijn keel bij het kerkhof

Na een goede nacht in bed nummer 1, sta ik tijdig op en ga ik fris op pad. Bij het kerkhof net buiten het dorp, ben ik getuige van een hartverscheurend tafereel. Een echtpaar is bezig bij een vers graf en hangt een voetbalshirt, ingelijst achter glas, aan de grafsteen. Op de tombe een foto van hun tienerzoon. De vrouw moet ondersteund worden door haar man. Ik krijg een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen en denk aan mijn twee zo ontzettend dierbare vrienden die in nog geen vijf maanden tijd allebei onverwacht zijn overleden. RIP M. (59) en RIP P. (60)

De Sićevokloof: prachtig maar ongetemd

Vandaag is de route, door en langs de Sićevokloof, werkelijk prachtig. Het is een pittige route, maar het genieten wint het met vlag en wimpel. De Sultans Trail wordt flink gepromoot in Nederland en is nog een onbekende en nieuwe route en dat merk je helaas wel. Sommige stukken zijn moeilijk begaanbaar en ik vraag me af hoe vaak er hier überhaupt wel iemand loopt. Van een lokale bewoner hoorde ik dat Serviërs niet veel hebben met wandelen. Ik maak me een beetje zorgen, ik hoop niet dat ik weer vast kom te zitten en helemaal terug zal moet lopen.

Soms kom ik door kleine gehuchtjes en op de gekste plekken vind je dan ineens iets dat doorgaat als een winkeltje. Ik ben dan ook als een kind zo blij als ik een prima banaan scoor, de andere twee waren bruin. Fruit doet me altijd goed.

Mijn eigen 5-sterren restaurant

Mijn idee was om in het dorpje Sićevo te gaan eten in het enige restaurant dat op de kaart stond, maar dat is inmiddels gesloten. Bij de supermarkt koop ik daarom eieren, tomaten, komkommer en meer en aan een picknicktafel met uitzicht op de kloof maak ik mijn maal klaar. Ik maak er gewoon mijn eigen 5-sterren restaurant van!

Proefliggen in de schemering

Vandaag wil ik kamperen, een goed streven, maar moeilijk uitvoerbaar helaas. Dat heb ik behoorlijk onderschat. Er is werkelijk nergens een vlak stuk te vinden en dat terwijl ik ruim op tijd ben begonnen met zoeken. Het wordt later en later en het begint al te schemeren. Uiteindelijk denk ik een mooi plekje gevonden te hebben. Voordat ik mijn tent opzet, ga ik eerst even proefliggen en het lijkt goed. Tijd voor een verdiende nachtrust!

Dag 11: De Sultans Trail van Belgrado naar Sofia

#terugblik 15 september 2025

Ik ben geen 18 meer …

Oké, ik moet helaas toegeven dat ik geen 18 meer ben. Ik heb teveel gevraagd van mijn lichaam. De hoge temperaturen en de lange afstanden hebben zijn tol geëist. Ik heb alleen maar zin om te slapen en ben doodmoe. Verandering van plannen dan maar. Niets moet natuurlijk en deze trail kan ik toch niet helemaal voltooien en uiteindelijk heb ik vakantie.

Op de kaart zie ik dat er op 5 km afstand een camping is aan de oever van de Grote Morava rivier. Ik denk dat ik daar maar een nachtje ga staan en dat ik vandaag niet ga wandelen. Ik sleep me uit bed, zet nog even koffie, eet mijn yoghurt en loop naar buiten. Het is nog heerlijk koel, het heeft vannacht flink geregend en het is wat mistig. Snel klaart het echter op en breekt de zon weer door. Ook vandaag wordt het tegen de 30° en morgen wordt het zelfs weer warmer.

Van terras naar terras, nixen!

Mijn plan is om hier in de stad uitgebreid te lunchen, dan boodschappen te doen en dan naar de camping te lopen, maar dan zie ik dat er ook in de stad iets is dat aangeduid wordt als camping. Net als bij het klooster is het een picknickplek waar je mag overnachten. Je hebt er geen voorzieningen, zoals een toilet, maar ik zie wel een buitendouche. Bingo! Dat ga ik doen, dat scheelt me zelfs dat uur lopen. Totale relax dus vandaag.

En zo geschiedde… ik ga lang zitten in de schaduw aan een picknicktafel in het park en schrijf wat. Daarna loop ik naar een restaurantje waar ik een Servische burger – wat hebben ze hier goed vlees – met een salade nuttig. Ook daar zit ik weer lang. Dan slenter ik door naar een volgend terras voor koffie. Ik kijk naar mensen en naar duiven, ik vermaak me met niks. Wat een genot.

Mijn overleden vriend noemde dit ‘nixen’. Als ik, Marnix, me in een staat van zijn bevind waarin ik precies volg wat er op dat moment van mijn lichaam en geest gevraagd wordt: het hoofd zo goed als uitgeschakeld, totaal in het nu, tevreden en gelukkig.

Tegen het donker slenter ik naar de kampeerplek bij de rivier. Ik maak nog een soepje en na nog wat bladzijden gelezen te hebben, val ik in een diepe slaap in mijn tentje in het stadspark van Cuprija gelegen aan die prachtige rivier.

Dag 9: De Sultans Trail van Belgrado naar Sofia

#terugblik 13 september 2025

Wildkamperen in een maisveld

In de nacht regent het licht. Er is geen geluid zo zen als de zachte regendruppels op mijn tent, wat een genot. Om zeven uur word ik gewekt door verre kerkklokken. Een half uur later luiden ze weer. De mis zal wel afgelopen zijn. Tijd voor mij om op te staan.

Een volger schrijft me “naast een maisveld slapen nog wel, spooky setting!” Engerds verstoppen zich er vaak en The Texas Chain Saw Massacre speelde zich ook af in een maisveld. Niet veel later voel ik ogen op me gericht… zal het dan toch? Het blijkt een nieuwsgierig jong katje te zijn. Mijn avontuur heb ik overleefd, ik kan verder!

Altijd weer die honden

De route gaat vooral over asfalt en door stille dorpjes. Alles lijkt uitgestorven en alsof er alleen maar honden wonen. Bij ieder huis word ik óf vrolijk óf juist agressief toegeblaft, van zwaar diep gebas tot hoog, mijn oren pijnigend, gekef.

Een voortreffelijke lunch met drabkoffie

De temperatuur loopt flink op, schaduw is nergens te vinden. Het is bloedheet. Rond het middaguur kom ik in Despotovac aan, waar ik meteen een koel restaurant induik. Ik eet voortreffelijk en maak kennis met de Servische drabkoffie. Als de ergste hitte voorbij is loop ik door naar het Manasija klooster, dat begin 1400 gesticht is. Het is indrukwekkend om daar rond te lopen en wederom de devotie van de lokale bewoners waar te nemen.

Als ik het klooster uitloop komt er een jongeman achter me aangerend. Hij vraagt of ik die Australische man ben die al 25 jaar met een karretje de wereld rondloopt. Nee, dat ben ik niet, maar graag zou ik dat wel nog 25 jaar doen. In goede gezondheid zou dat nog net moeten kunnen lukken!

Gastvrijheid op de picknickplek

300 meter van de gebedsplek is er een picknickplek, waar je mag kamperen. Er staat nog één ander tentje, er is een kampvuurtje en zo’n 20 volwassenen en kinderen vermaken zich prima. Ik word meteen uitgenodigd om later bij ze te komen zitten, ze hebben genoeg te eten en te drinken.

Een jongetje van een jaar of 12 vraagt of ik misschien wat Servisch wil leren. Hij leert me begroeten en een beetje tellen, het is aandoenlijk. Daarna ga ik echter snel mijn tent in, ik voel me niet zo lekker, het lijkt wel of ik verkouden aan het worden ben en ik heb lichte hoofdpijn. De drank sla ik dit keer over.

Dag 8: De Sultans Trail van Belgrado naar Sofia

#terugblik 12 september 2025

Eerlijke mensen en een veel te dure taxi

De rustdag doet me goed. Ik kom zelfs nog tijd tekort. Vanaf Smederevo ga ik een stuk van de route overslaan. Volgens een speciale internationale taxiwebsite valt de prijs best mee voor de 60 km die ik moet overbruggen. Als ik echter de prijs verifieer bij een taxichauffeur, blijkt deze veel hoger te zijn. Ik bekijk toch nog een keer het alternatief per OV, maar dat is geen optie

Balend en voordat ik met tegenzin de taxi neem, drink ik een koffie op een terras. De koffie kost 120 Dinar, maar ik leg per ongeluk 1.020 Dinar neer op het schoteltje en loop weg. Een punthoofd krijg ik hier van al die biljetten, mijn zakken puilen uit, het lijkt wel Monopolygeld.

Niet snel daarna hoor ik geschreeuw achter me. Ik sla er geen acht op, geschreeuw hoor je hier zo vaak. Dan hoor ik “Sir, sir”. Volgens mij ben ik de enige toerist in verre omstreken, word ik geroepen? De serveerster geeft me het teveel betaalde geld terug… wow, wat eerlijk, ze had ook kunnen denken “stomme toerist!”

Vogelpoep

Met de taxi ben ik binnen een uur in Svilajnac, vanwaar ik verder ga. Ik loop lekker en de route is gemakkelijk qua ondergrond (alleen maar asfalt) en qua hoogtemeters (geen). Na een tijdje vind ik een bankje onder wat bomen, de ideale plek om te lunchen in de schaduw. Tenminste… totdat ik ondergescheten wordt door een vogel boven me in de boom. Een abrupt en smerig einde van een vredevolle lunch.

Ruzie in de keuken

Een paar uur later hoor ik ineens een man roepen vanaf zijn balkon “Sprechen Sie Deutsch?” Zoran blijkt in Zwitserland te werken en is hier bij zijn moeder op vakantie. Hij zegt dat ik mag blijven eten en dat mijn tent in zijn tuin kan. Ach waarom ook niet? Dit zijn vaak de leuke ontmoetingen, alleen heeft zijn Zwitserse vrouw er geen zin in, ze heeft problemen in de familie en ze wil nu even niemand in huis. Hoewel ik ze niet kan verstaan, hoor ik ze discussiëren in de keuken.

Met zijn staart tussen zijn benen komt Zoran terug, hij schaamt zich dood, maar hij moet zijn uitnodiging intrekken. Ik zeg dat ik het helemaal snap en dat het geen probleem is. En inderdaad, niet veel later vind ik een prima kampeerplekje verscholen achter een maisveld.

Dag 4: De Sultans Trail van Belgrado naar Sofia

#terugblik 8 september 2025

Horrornacht in het hostel

Luister en huiver, het leven van een trekker gaat niet altijd over rozen. Of misschien ook wel, rozen hebben nare doornen en die had ik vandaag te over. Letterlijk en figuurlijk.

Te beginnen bij de horrornacht. Ik had het kunnen weten, een spotgoedkoop hostel in een grote stad als Belgrado kan rare mensen aantrekken. Niet meer doen dus. Oud en krakkemikkig stoot me niet af, guur volk wél. De Filipijnse receptionist is zeer vriendelijk en de al aanwezige groep van internationale reizigers uit China, Taiwan, Brazilië en Duitsland kent elkaar inmiddels en vermaakt zich prima, maar naarmate de avond vordert, wordt het steeds grimmiger. Ongure types met een walm van rook en alcohol checken in. Ze zijn luidruchtig en brutaal. Het voelt niet goed.

Gelukkig krijgen ze een andere kamer toegewezen, maar mijn belangrijkste spullen leg ik voor de zekerheid toch maar onder mijn kussen. Tot half vier in de nacht wordt er gezopen, gepraat en luid gelachen en om de haverklap komt er iemand lawaaierig de slaapzaal binnen om iets te pakken of om te gaan liggen. Het is een hel. De koude douche, een paar straaltjes, warm water is er nl. niet, is nog het minst erge in dit vieze hostel, waar alles kapot is of gaat.

Heilige tempel van Sava

Na sterke zwarte koffie, vertrek ik al om zes uur. Ik wil hier weg en wel heel snel. Een hoogtepunt deze vroege ochtend is een bezoek aan de Heilige Tempel van Sava, maar de buitenwijken van Belgrado zijn goor en lawaaierig. Ik ben blij als ik eindelijk het bos in loop. Dat is echter van korte duur, want het pad is totaal niet onderhouden. Overal is er wildgroei van bramen en er zijn veel planten met enorme scherpe stekels. Het bloed loopt inmiddels over mijn armen en benen, het is echt afzien. Andere paden zijn overgroeid met gras en niet meer te zien. Alleen op mijn wandelapp Komoot kan ik de route nog volgen.

Bloed, zweet en nog meer bloed

Dan stuit ik op een ondoordringbaar cordon van bramenstruiken. Ik moet weer helemaal terug. Als ik een ander pad neem krijg ik weer hetzelfde probleem, dit pad is ook onbegaanbaar. Helemaal terug en over de weg is de enige optie. Uitgeput kom ik aan in het dorpje Beli Potok, waar ik een ijsje eet en boodschappen doe.

Dan is het nóg 50 minuten klimmen naar de picknickplek onder de toren van Avala. Ik vraag me af waarom het laatste stuk altijd zo is, altijd maar omhoog lijkt het wel, vooral als je niets anders wilt dan aankomen. Inmiddels is het zeven uur geweest en eten koken lukt ook niet helemaal zoals ik het wil, maar eindelijk heb ik rust en kan ik gaan slapen in mijn tent. Yes!