Dag 9: De Sultans Trail van Belgrado naar Sofia

#terugblik 13 september 2025

Wildkamperen in een maisveld

In de nacht regent het licht. Er is geen geluid zo zen als de zachte regendruppels op mijn tent, wat een genot. Om zeven uur word ik gewekt door verre kerkklokken. Een half uur later luiden ze weer. De mis zal wel afgelopen zijn. Tijd voor mij om op te staan.

Een volger schrijft me “naast een maisveld slapen nog wel, spooky setting!” Engerds verstoppen zich er vaak en The Texas Chain Saw Massacre speelde zich ook af in een maisveld. Niet veel later voel ik ogen op me gericht… zal het dan toch? Het blijkt een nieuwsgierig jong katje te zijn. Mijn avontuur heb ik overleefd, ik kan verder!

Altijd weer die honden

De route gaat vooral over asfalt en door stille dorpjes. Alles lijkt uitgestorven en alsof er alleen maar honden wonen. Bij ieder huis word ik óf vrolijk óf juist agressief toegeblaft, van zwaar diep gebas tot hoog, mijn oren pijnigend, gekef.

Een voortreffelijke lunch met drabkoffie

De temperatuur loopt flink op, schaduw is nergens te vinden. Het is bloedheet. Rond het middaguur kom ik in Despotovac aan, waar ik meteen een koel restaurant induik. Ik eet voortreffelijk en maak kennis met de Servische drabkoffie. Als de ergste hitte voorbij is loop ik door naar het Manasija klooster, dat begin 1400 gesticht is. Het is indrukwekkend om daar rond te lopen en wederom de devotie van de lokale bewoners waar te nemen.

Als ik het klooster uitloop komt er een jongeman achter me aangerend. Hij vraagt of ik die Australische man ben die al 25 jaar met een karretje de wereld rondloopt. Nee, dat ben ik niet, maar graag zou ik dat wel nog 25 jaar doen. In goede gezondheid zou dat nog net moeten kunnen lukken!

Gastvrijheid op de picknickplek

300 meter van de gebedsplek is er een picknickplek, waar je mag kamperen. Er staat nog één ander tentje, er is een kampvuurtje en zo’n 20 volwassenen en kinderen vermaken zich prima. Ik word meteen uitgenodigd om later bij ze te komen zitten, ze hebben genoeg te eten en te drinken.

Een jongetje van een jaar of 12 vraagt of ik misschien wat Servisch wil leren. Hij leert me begroeten en een beetje tellen, het is aandoenlijk. Daarna ga ik echter snel mijn tent in, ik voel me niet zo lekker, het lijkt wel of ik verkouden aan het worden ben en ik heb lichte hoofdpijn. De drank sla ik dit keer over.