Afkicken van het kantoorbestaan

Twee weken zijn verstreken sinds mijn afscheid op het werk. Vreemde weken. Eerst de allesoverheersende moeheid, alsof mijn lichaam eindelijk durfde los te laten. Daarna het afkicken van het kantoorbestaan, en eerlijk is eerlijk, dat proces is nog in volle gang. Tegelijkertijd begint het besef langzaam te landen: dit is geen idee meer, geen plan voor “ooit”. Binnenkort stap ik écht mijn nieuwe leven in. Als wandelaar. Als schrijver. Als nomade.

Lief en leed in een fout pak

Opvallend genoeg stond ik twee dagen na mijn afscheid alweer op mijn oude werkplek. Niet achter mijn bureau, maar midden in een feest, fout gekleed volgens de dresscode, voor de pensionering van een collega. Ik had meegeholpen met de organisatie, dus helemaal loslaten zat er nog even niet in. En dat was eigenlijk wel fijn. Het verzachtte het afscheid. Het werk zal ik niet missen, maar de mensen… dat is een ander verhaal. Meer dan tien jaar deelden we lief en leed. Geboortes, verliezen, ziekte, geluk. Het leven, in al zijn facetten, samengeperst in één team. Dat laat je niet zomaar achter.

Vijf A4’tjes ’to do’

Thuis hangt mijn to-do lijst pontificaal aan de muur. Vijf A4’tjes vol. Geen app, geen overzichtelijke vinkjes, gewoon papier, recht in mijn gezicht. Van abonnementen regelen tot mijn website afronden in drie talen, van uitrusting uitzoeken tot mijn appartement leegruimen. Het voelt soms alsof ik mijn oude leven stukje bij beetje afbreek, om ruimte te maken voor iets nieuws.

Als een trekezel door de duinen

Afgelopen weekend zocht ik even lucht. Naar Scheveningen, om bij te praten met mijn oudste vriend, bijna 45 jaar vriendschap. Ongelooflijk eigenlijk. We worden ouder, maar sommige banden slijten niet. Ik maakte er een klein avontuur van: via Katwijk richting camping Duinhorst in Wassenaar, over het Nederlands Kustpad.

En daar ging ik. Door mul zand. Als een trekezel. Wheelie achter me aan slepend. Iedere stap een kleine strijd. En ergens halverwege sloeg de twijfel toe. Moet ik dit straks fulltime gaan doen?

Natuurlijk is dat onzin. Conditie komt terug, maar mijn winterse, comfortabele leventje liet zich voelen. Twijfel of niet: dit is wat ik gekozen heb.

En dit is nog maar het begin.