Dag 18: De Sultans Trail van Belgrado naar Sofia
#terugblik: 22 september 2025
Opstartproblemen en een ongewenste douche
Na twee nachten fantastische nachtrust in mijn groene kamer in Dimitrovgrad ga ik weer monter op pad. Tenminste… dat denk ik. Mijn lichaam wil gewoon niet en de heuvels lijken de Mont Blanc wel. Wonderlijk hoe het lichaam werkt soms. Gelukkig gaat het na een paar uur over en loop ik weer heerlijk en hoe meer kilometers ik maak, hoe lekkerder het gaat. Ik ben ook echt een diesel, ik moet altijd eerst op gang komen, want uiteindelijk loop ik toch nog ruim 31 km.
In looppas over de snelweg
Vrij spoedig ben ik al bij de Servisch/Bulgaarse grens. Er is geen speciale grensovergang voor voetgangers, dus je moet over de snelweg lopen langs de loketten waar ook de auto’s stoppen. Voordat ik de grens overga naar Bulgarije, neem ik nog snel een koffie, die ik net zo snel over me heen gooi. Naast dat het heet is, baal ik, want ik had net alles gewassen en ik wil de volgende dagen kamperen. Zo goed en zo kwaad als het gaat spoel ik de koffie uit mijn broek bij de toiletten.
Wandelaars versus fietsers: de strijd tegen de helling
Na de grens gaat de weg omhoog en omhoog en ja, nog steiler omhoog en voor het eerst in 18 dagen kom ik iemand tegen! Twee fietsers die onderweg zijn naar Sofia. We praten even en zij gaan door met de fiets aan de hand en ik met mijn kar. Het pad is te steil om te fietsen. Ik ga ze met rasse schreden voorbij. Dan zie je wel wie de ervaren hiker is. Pas uren later halen ze me weer in.
Bulgaarse orde en bruine herfstvelden
Het landschap is groen en afwisselend en ik geniet van de uitzichten. Het is weer een hete dag, maar het windje is ietwat koel en er is ook regelmatig schaduw, dus het is te doen. Als ik in het dorpje Dragoman aankom ben ik lichtelijk verbaasd. Het ziet er hier netjes uit, rechte stoepen en veel minder vervallen huizen en troep op straat.
Hierna verandert het landschap van groen naar bruin. Ik loop door de glooiende velden, waar niet lang geleden zonnebloemen, koren en mais stond en waar het gras nog groen was. Toch is het prachtig, het geeft mooi het einde van de zomer aan en de voorbereiding voor de herfst en winter.
Haringen slaan in de harde grond
Makkelijk is het niet, maar uiteindelijk vind ik een vlak plekje om te kamperen. De haringen zijn moeilijk de grond in te krijgen, maar met een steen gaat dat stukje bij beetje, mijn tent staat als een huis.
