Diesel op de snelweg: koffievlekken en de oversteek naar Bulgarije

#terugblik: 22 september 2025

Na twee nachten fantastische nachtrust in mijn groene kamer in Dimitrovgrad ga ik weer monter op pad. Tenminste… dat denk ik. Mijn lichaam wil gewoon niet en de heuvels lijken de Mont Blanc wel. Wonderlijk hoe het lichaam werkt soms. Gelukkig gaat het na een paar uur over en loop ik weer heerlijk en hoe meer kilometers ik maak, hoe lekkerder het gaat. Ik ben ook echt een diesel, ik moet altijd eerst op gang komen, want uiteindelijk loop ik toch nog ruim 31 km.

Vrij spoedig ben ik al bij de Servisch/Bulgaarse grens. Er is geen speciale grensovergang voor voetgangers, dus je moet over de snelweg lopen langs de loketten waar ook de auto’s stoppen. Voordat ik de grens overga naar Bulgarije, neem ik nog snel een koffie, die ik net zo snel over me heen gooi. Naast dat het heet is, baal ik, want ik had net alles gewassen en ik wil de volgende dagen kamperen. Zo goed en zo kwaad als het gaat spoel ik de koffie uit mijn broek bij de toiletten.

Na de grens gaat de weg omhoog en omhoog en ja, nog steiler omhoog en voor het eerst in 18 dagen kom ik iemand tegen! Twee fietsers die onderweg zijn naar Sofia. We praten even en zij gaan door met de fiets aan de hand en ik met mijn kar. Het pad is te steil om te fietsen. Ik ga ze met rasse schreden voorbij. Dan zie je wel wie de ervaren hiker is. Pas uren later halen ze me weer in.

Het landschap is groen en afwisselend en ik geniet van de uitzichten. Het is weer een hete dag, maar het windje is ietwat koel en er is ook regelmatig schaduw, dus het is te doen. Als ik in het dorpje Dragoman aankom ben ik lichtelijk verbaasd. Het ziet er hier netjes uit, rechte stoepen en veel minder vervallen huizen en troep op straat.

Hierna verandert het landschap van groen naar bruin. Ik loop door de glooiende velden, waar niet lang geleden zonnebloemen, koren en mais stond en waar het gras nog groen was. Toch is het prachtig, het geeft mooi het einde van de zomer aan en de voorbereiding voor de herfst en winter.

Makkelijk is het niet, maar uiteindelijk vind ik een vlak plekje om te kamperen. De haringen zijn moeilijk de grond in te krijgen, maar met een steen gaat dat stukje bij beetje, mijn tent staat als een huis.

De esclavo del sueldo a nómada: mi camino hacia la libertad definitiva

Footsteps of Freedom: el camino hacia una vida como caminante y escritor

Este blog ha estado un poco callado últimamente, pero eso va a cambiar pronto. Y es que ya casi ha llegado el momento: he dimitido.

El 31 de marzo es mi último día de trabajo y espero empezar definitivamente en mayo mi vida como nómada que camina y escribe. Sinceramente, me parece bastante emocionante y a veces tengo mucho miedo a lo desconocido, pero ya no hay vuelta atrás…

Durante mi año sabático (de mayo de 2024 a enero de 2025) descubrí que las mejores historias no surgen detrás de mi escritorio, sino en algún lugar del camino, con todas mis pertenencias en mi carrito de senderismo Wheelie y acampando por libre en mi tienda o, a veces, simplemente bajo el cielo estrellado.

Mis mejores ideas suelen surgir tras kilómetros y kilómetros de caminata, lejos de todo el mundo.

En este blog voy a compartir esas historias.

Y si te gusta, siempre puedes suscribirte al boletín. Así recibirás automáticamente un mensaje cada vez que aparezca una nueva historia. Sin compromiso, por supuesto.

La semana que viene empezaré una serie sobre una ruta que hice en septiembre de 2025: una parte del Sultans Trail. Esta ruta de senderismo de larga distancia va de Viena a Estambul, tiene unos 2.500 kilómetros de largo y atraviesa ocho países y ocho espacios naturales.

Recorrí una parte, de Belgrado a Sofía. Como esclavo del sueldo no tenía más tiempo. Pero sin duda volveré a recorrer la ruta completa alguna vez. Esto me ha dejado con ganas de más.

Y qué tres semanas fueron.

Tres semanas de calor.

Tres semanas caminando por Serbia y Bulgaria.

Tres semanas en un mundo sin señales de ruta, donde el alfabeto es diferente, donde las iglesias son ortodoxas, donde los monasterios están en las colinas y donde los senderos eran intransitables más de una vez.

Por el camino conocí a personas que se cruzaron en mi senda, caminé por tramos donde el sendero ya no existía y llegué a lugares donde el tiempo parece ir un poco más despacio.

A partir de la semana que viene contaré toda la historia. Día a día. Kilómetro a kilómetro.

Y esto es solo el principio.

Como decía, ya he dejado mi trabajo. El 1 de abril (y no es broma) empieza mi nueva vida (vaciar el apartamento, los últimos preparativos) y en mayo espero marcharme definitivamente. ¿Hacia dónde exactamente?

Eso lo descubriré por el camino.

Lo que sí sé es que voy a caminar, a escribir y a compartir las historias aquí. La vida de un nómada que camina y escribe.

Si no quieres perderte nada, puedes suscribirte al boletín. Así recibirás un aviso automático cuando aparezca una nueva historia. Pero siéntete libre: puedes darte de baja en cualquier momento.

Si te quedas, caminarás conmigo un ratito, paso a paso.

Eres más que bienvenido.

Nota: Al igual que mi camino aún debe tomar forma, este sitio web también irá creciendo conmigo en el futuro cercano. Pronto leerás mis historias no solo en neerlandés, sino también en inglés y español. Un poco de paciencia, se está trabajando en ello, así como en otras mejoras. ¡Aún no estoy satisfecho!