Website-stress in mijn shelter

Heerlijk slaap ik in de schuilhut, het miezert als ik wakker word, maar niet veel later breekt de zon door. Ik wil vroeg vertrekken, maar een bericht plaatsen op mijn website, FootstepsofFreedom.nl blijkt op mijn telefoon toch heel anders dan op mijn laptop. Knoppen staan op andere plekken, het is zoeken en véél vloeken, maar ik wil dit in orde hebben. Ik ben er uren mee bezig en schakel zelfs mijn hulplijn in, die het ook niet meteen weet. Zij neemt uiteindelijk contact op met de Servicedesk en eindelijk, eindelijk is het probleem dan opgelost. Wat een ellende altijd dit soort dingen. Ik word daar bijzonder kriegelig van.

Euforie vanwege mijn zonnepaneeltjes

Als ik eindelijk op pad ga, geniet ik van mijn opladende zonnepaneeltjes, in de zon laden ze als een tie relief. Ik snuif de lente op, terwijl ik loop door de geurende gele akkerlanden. Het koolzaad bloeit nu volop.

Verrast door een colonne hoogbejaarden tijdens mijn vredige lunch

Bij een kerk besluit ik te lunchen. Er is genoeg water voor koffie en er staat een tafel. De rust wordt echter snel verstoord door een colonne hoogbejaarden op de fiets in fluorescerende hesjes. Het verbaast me dat niemand de kerk bezoekt; de deur staat wijd open. Maar snel is het duidelijk als ik ze wat onrustig zie drentelen en ze vervolgens keurig in een rij zie staan voor een zijdeur die voor ze geopend wordt. Plaspauze!

Voor het eerst zie ik een andere wandelaar met een rugzak. Drukbelopen is deze route bepaald niet.

Appels met peren vergelijken? Wél doen!

Bij de supermarkt probeer ik appels te kopen. Nergens is een medewerker te bekennen en ik snap niet hoe de weegschaal werkt. Ik vraag een lieve dame om hulp, maar ook zij komt er niet uit. Later blijkt dat je deze appels per vijf koopt en dat dit bij de kassa bekend zou zijn. Er is alleen niemand bij de kassa. Dan maar de zelfscan. Ook daar geen appels te vinden. Ik druk op het knopje voor hulp en na vijf minuten verschijnt er iemand uit het magazijn. Ook hij kan de appels niet vinden. “Doe dan de peren maar, dat is hetzelfde.” Oké, dat weten we dan ook. Ik heb mijn appels, al heten ze peren. En mijn eerste Deense woorden zijn binnen: æbler en pærer.

De luxe van een pelgrimsherberg

Ik overnacht bij een pelgrimsherberg. Er is niemand, maar de deur is open en binnen hangt een bordje met een QR-code om te betalen. €4 voor een tentplek of €17 voor een bed. De keuze is snel gemaakt. Ik slaap prima in mijn tent en douche/toilet zijn inbegrepen. Bovendien heb ik het rijk voor mij alleen en kan ik na de beste douche ooit, zo’n straal vind je zelfs in de sauna niet, nog even nazitten aan de lange tafel voordat ik mijn tent induik.