Dag 16: de sultans trail van belgrado naar sofia

#terugblik 20 september 2025

stilte aan de rivier en een tweede ontbijt

Om 8 uur vertrek ik bij Sanja, die me niet eens uit komt zwaaien. Haar gordijnen zitten nog potdicht, maar het stadje Pirot leeft al volop. Het is een drukte van jewelste en de winkeltjes doen goede zaken op zaterdagochtend.

De route start langs de Nisava rivier en het wordt steeds stiller. In het begin kom ik nog hardlopers tegen, maar na een tijdje is er, op een schaaphoeder na, niemand meer te zien. Na ruim een uur zie ik een tafel onder een boom aan de oever, waar ik mijn tweede ontbijt neem. Trek heb ik alweer, dat heb ik vaak als ik de dag daarvoor veel gelopen heb en het is belangrijk om aan dat hongergevoel toe te geven. Het verse brood met de typische smeersels uit de Balkan (soort paté) smaakt heerlijk. Ondertussen schrijf ik mijn stukje.

Vandaag moet ik véél klimmen. Herhaaldelijk moet ik gutsend van het zweet even stoppen en vervloek ik wat ik aan het doen ben in deze hitte en vraag ik me af waarom ik dit mezelf aandoe. Ik heb me een pauze beloofd als ik op het hoogste punt aankom. Het uitzicht is niet zo mooi als gehoopt, maar wel staat er een boom. De enige in de wijde omgeving. In de schaduw ga ik blij en veel te lang zitten.

Gekookte druiven en een echo van geluk

In mijn tas kom ik een vergeten Snicker tegen, die had ik een paar dagen geleden gekocht, maar ik had daar nooit meer aan gedacht. Ik slaak een euforische kreet, die echoot door het gebergte, dit is puur geluk!

Om goed gehydrateerd te blijven snoep ik om de haverklap van mijn inmiddels gekookte druiven, maar hoewel ze warm zijn, geven ze nog wel suiker en vocht. Daarnaast maak ik met poeder van Decathlon van mijn water een isotone sportdrank, echt ideaal bij deze hitte. Ik voel me in ieder geval nooit slap of rillerig.

In het pikkedonker naar Dimitrovgrad

Dan maak ik een enorme vergissing. Ik zie op mijn kaart een wat kortere route en besluit die te nemen. De klim is verschrikkelijk steil en ik begeef het bijna. Boven aangekomen en halfdood stuit ik vervolgens op een ondoorgaanbaar overgroeid pad. Ik moet weer helemaal terug… ik kan wel janken!

Inmiddels wordt het donker en mijn geboekte kamer kan niet meer geannuleerd worden. Ik besluit daarom om toch maar door te lopen i.p.v. te kamperen. Dat het zo donker zou worden had ik alleen nooit verwacht, ik kan echt geen hand voor ogen zien, maar met mijn hoofdlamp kom ik veilig en wel aan in het vlakbij de Bulgaarse grens gelegen Dimitrovgrad.