#terugblik – 24 mei 2024

Na mijn nacht in Huskvarna loop ik langs het postkantoor om mijn schoenen terug te sturen. Helaas te klein gekocht en ik krijg last als ik langer dan 4 km loop. Ik merk hoeveel sterker ik ben geworden en hoeveel ik al ben afgevallen. De kar voel ik nu perfect aan, we worden zo langzamerhand een twee-eenheid.

De weg vervolgt zich langs het enorme Vättermeer, het is bewolkt, maar het blijft droog. Duizenden vliegjes reizen met me mee, heel vermakelijk, want ik heb geen last van ze. Hoe verder ik van de stad afloop, hoe rustiger het wordt, hoe fijner ik me voel. Het is wel duidelijk waar ik thuis hoor. Later gaat de route landinwaarts richting een kleiner meer, waar ik de duurste aardappelsalade ooit eet (mijn miskoop van gisteren), overigens wél exquisit.

Het is fris, maar twee meisjes hebben een plezier van jewelste in het water. Het doet me denken aan mijn jeugd, ik leek het ook nooit koud te hebben. Zwemmen met blauwe lippen, maar dat deerde niet. Hoe anders is dat nu, dat ik al gezwommen heb is een overwinning.

Na een lange pauze vervolg ik mijn weg omhoog. Mijn kar is wiebelig en ik snap niet wat er aan de hand is. Tot mijn schrik zie ik dat er een scheur zit in het frame. Ik maak er een filmpje van en stuur het naar de fabrikant Radical Design en vraag om advies. Het is vrijdagavond en ik verwacht geen antwoord, maar heb dat binnen een uur, wat een service! “Dit is niet goed, we zorgen ervoor dat je een nieuw framedeel krijgt, maandagochtend gaan we het meteen voor je regelen”. Zelf denk ik dat het wel meevalt en ik omwind de buis met stevige tape. Dit is stomme pech, óók een Rolls Royce kan weleens een mankement hebben. Het gaat erom dat je kunt rekenen op je leverancier en dat er adequaat gehandeld wordt. Wat ben ik blij dat ik mijn kar gekocht heb bij een betrouwbare Nederlandse fabrikant, ik moet er niet aan denken dat ik nu met een gebroken Chinese kar had gezeten.

Na ruim 25 km te hebben gelopen vind ik weer een mooie plek voor de nacht in een veld vol boterbloemen.