#terugblik – 29 mei 2024

In de nacht regent het zachtjes. Een heerlijk geluid om naar te luisteren. Ik vind vier teken, bah. Wat ben ik blij dat ik me heb laten inenten tegen de teken die hier een gevaarlijk virus over kunnen brengen, anders dan de Lyme-bacterie in Nederland, waartegen helaas geen vaccin is. Het blijft opletten, iedere dag weer.

In Örberga tref ik een prachtig kerkje én een openbaar toilet, waar ik me uitgebreid was en waar ik mijn wandelstokken laat staan. Grrr. Na een paar kilometer kom ik erachter en moet ik weer terug. Bij de volgende kerk neem ik alvast mijn lunch, het is nog vroeg, maar ik heb weer enorme trek. Ik eet drie roggebroodjes met makreel. Het smaakt voortreffelijk. Daar zittend raak ik aan de praat met Duitse fietser Ulrich, die spontaan zijn huis aanbiedt, mocht ik in de buurt van Lingen zijn, net over de Nederlandse grens bij Enschede. Wat een ontzettend aardige geste, ik hoef alleen een dag van te voren te bellen.

Dan kom ik aan in Vadstena, waar bij het postkantoor hopelijk mijn nieuwe frame ligt en jaaaaa, dat is ook zo. Gelukt! Wat ben ik blij. Dank nogmaals Radical Design voor de ontzettend goede service, ik kan weer als vanouds op pad!

Het beroemde klooster in Vadstena valt tegen en is bovendien gesloten, ik had me er meer van voorgesteld, helemaal omdat dit het eindpunt is van deze pelgrimsroute, de St. Birgitta Ways. Je verwacht dan zoiets als in Santiago de Compostela, maar niets is minder waar. Jammer. Het slot daarentegen is prachtig en er is een tentoonstelling van oude auto’s bij de gracht.

Dan wordt het een enorme uitdaging om een slaapplek te vinden. Ik zit nu in bewoond gebied en er is werkelijk nergens een plek te vinden. Na 32 km lopen zet ik mijn tent maar neer in de bosjes naast een snelweg en een treinspoor. Het is ook al bijna donker, d.w.z. rond 23 uur. Niet ideaal en het vergaat van de muggen, maar het is de enige optie. Ik slaap overigens voortreffelijk.