#terugblik 20 mei 2024

Om 8:00 uur begin ik al met inpakken, maar uiteindelijk ga ik toch pas om 10:00 uur op pad. Het is wel leuk om te observeren dat hier vroeg in de ochtend omwonenden komen om een frisse duik te nemen. Ik zit dus gewoon mensen te bekijken. Ook wel eens leuk. Ik hoor kinderen spelen bij het schooltje. Het valt me op dat er geen mooie en dure speeltoestellen staan, maar dat de jongetjes lopen te sjouwen met boomstammen en daar bouwwerken mee maken. Vanaf mijn tentplaats kan ik geen meisjes zien, dus ik weet niet wat die doen, maar het zou me niets verbazen als ze net zo hard mee zouden doen.

Ik ga even van de route af om boodschappen te doen en moet de snelweg over. Ik schrik van het lawaai. Het lijkt wel of alle geluiden nu al veel harder binnenkomen en dat na krap drie weken. Dat zal nog wat worden. Wat gebeurt er met je zintuigen als je een jaar in de natuur bent? Het antwoord kan ik vast geven aan het einde van dit jaar. Ik ben benieuwd.

Ik trakteer mezelf op een biertje en de warme lunch is heerlijk, maar het is een nogal winderig plekje aan een meertje en dan is koken op een spiritusbrander echt een uitdaging. De vlammen gaan alle kanten op en er gaat veel warmte verloren. Bovendien zit ik niet echt lekker, de zon verdwijnt snel achter de bomen en in de schaduw en in de wind wordt het snel fris. Vrij snel maar weer door dan.

Bewonderenswaardig vind ik de hekken die ik overal zie, er komt geen spijker aan te pas! Dan volgt de moeilijkste route tot nu toe. Een slecht onderhouden gedeelte van de route met hoog gras, heel veel hobbels en flink wat heuvels, allemaal over gras, maar het ergste komt nog.  Ik ben door dit moeilijke pad echt kapot, maar wat me echt uitput is dat ik zes (!) hekken tegenkom die geplaatst staan in een V-vorm.

De bedoeling is dat vee die draai door het hek niet kan maken, maar mijn Wheelie kan dat ook niet. Met een grote rugzak zou je er trouwens ook niet door kunnen, ook dan zou je hem iedere keer op en af moeten doen en dat is voor rugzakdragers echt een ‘pain in the ass’, op zijn goed Nederlands gezegd. Gelukkig lukt het me wel om de Wheelie plat onder het prikkeldraad door te krijgen, maar dat kan alleen maar omdat het draad niet al te strak gespannen staat en soms moet ik een stuk verder lopen om een goede plek te vinden en dat is niet over begaanbare paden. Een geluk bij een ongeluk dat het wél lukt de kar onder het prikkeldraad door te schuiven, want anders had ik alles nog uit- en in- moeten pakken ook. Ik moet er echt niet aan denken. Het vervelende is dat je van te voren niet weet hoeveel hekken er komen, dat staat niet op de kaart, anders had ik naar een alternatieve route kunnen zoeken.

Op mijn komoot-app zie ik een kampeerplekje aanbevolen door een andere wandelaar, dus daar maar naartoe. En inderdaad, het is klein, maar geweldig. Ik neem daar mijn tweede duik van dit jaar om al het zweet er weer af te wassen en fris mijn slaapzak in te kruipen, nadat ik nog een handwasje doe. Dit maakt alles weer meer dan goed.