#terugblik 21 mei 2024

Ik lig nog lekker te liggen in mijn tent als ik stemmen hoor. Twee meisjes hebben een papier in hun hand en leggen dat op een paaltje met een soort nietmachine zonder nietjes, dat voor mijn tent staat. Ik had dat paaltje wel zien staan gisteren, maar ik wist niet wat het was. Het blijkt dus een apparaatje te zijn waarmee je gaatjes in een bepaald patroon kunt prikken in papier. Hilarisch, ik blijk precies op de route van een speurtocht te liggen en krijg de rest van de ochtend heel wat bezoek, zeker zo’n dertig kinderen, in kleine groepjes, om de tien á twintig minuten. Zelf haal ik ook een ‘gaatjesstempeltje’. Voor eeuwig een herinnering in mijn reisdagboek.

De leerlingen zijn bijna allemaal te verlegen om wat te zeggen en stuk voor stuk struikelen ze over mijn scheerlijn, totdat ik de haring uit de grond trek, want zo’n ruk aan mijn tent iedere keer is niet fijn. Ik hoor later van de docent dat ze 15 jaar zijn en vandaag allerlei buitenactiviteiten doen. Hij ruimt alle spullen van de speurtocht op en we hebben een leuk gesprek. Ik heb me wel vermaakt om al die verbaasde gezichten en om 12:00 uur heb ik eindelijk alles ingepakt en vervolg ik de route. Maar overwinning, dit kan ik nu loslaten, dat late opstarten. Het is wat het is!

De dag verloopt sowieso anders, ik voel drang om te schrijven en geef daar aan toe. Ik vind een mooie picknicktafel in de niet te hete zon en daar blijf ik de hele dag. Ik schrijf en ik kook weer een lekker maal. Ik geniet van waar ik behoefte aan schijn te hebben dit etmaal.

Uiteindelijk ga ik laat op pad om een slaapplek te zoeken en dat valt niet mee. Dat zul je altijd zien, had ik dan toch eerder moeten stoppen? Maar goed, de oplossing komt toch weer, ik vind een plekje in een stukje bos. Niet supermooi of zo, maar slapen gaat goed. Ik voel me eindelijk een stuk vrijer. Geen gepieker meer en dat is een groot goed. Het leven in het nu met wat er is en wat me ‘gevraagd’ wordt lijkt nu echt begonnen. Wat een vrijheid!