#terugblik 22 mei 2024

In het bos, waar ik mijn tent in het bijna donker heb opgezet, word ik wakker van luid krakende takken. Loopt daar iemand? Ik gluur een beetje door mijn tent en ik zie geen mens, maar een hert! Ik observeer hem nog een tijdje en dan loopt hij het dichte bos weer in. Ik open mijn tent en lig met mijn camera in de aanslag, in de hoop dat hij nog een keer terugkomt zodat ik hem op beeld vast kan leggen. En ja hoor, daar is hij weer. Wel een stuk verder, maar bewijs geleverd!

Ik breek mijn record van laat op pad gaan. Pas om 13 uur ga ik aan de wandel. Het lopen gaat als een zonnetje. Soms heb je dat, dat je in een bepaalde cadans raakt en dat je benen als vanzelf gaan. Ik denk vergelijkbaar met de runner’s high van hardlopers. Werkelijk een weelde.

De route is erg leuk door glooiend boerenland met relatief veel huizen, afgewisseld door stukjes naald- of loofboombos. Ik geniet van de geur van de dennen, van de bloemen en van het briesje door mijn haren. Onderweg maak ik vrienden met een poes, die een stukje meeloopt en komt kroelen als ik even ga zitten. Het zijn deze kleine momenten die mijn reis zo groots maken.

In de verte zie ik een in blauw doek ingepakte kerk. De deur is open en ik geniet van de koelte binnen en de sobere kleurige inrichting. Hoewel ik niet religieus ben, vind ik het altijd fijn een kerk binnen te gaan. De stilte, de koelte en het serene spreken me aan. Vaak denk ik dan ook aan iemand die dat nodig heeft.

Slapen doe ik verscholen in een weide met hoog gras. Binnenkort zal hier wel gemaaid gaan worden. Ik heb vandaag nog niet warm gegeten en heb behoorlijke trek. Vis op het menu, vanmiddag gekocht vanuit de diepvries, zo blijft het lang goed onderweg. Ik smul en besluit voor morgen een hostel te boeken wanneer ik een aanbieding zie in Huskvarna (ja, van het merk Husqvarna). Hoewel ik regelmatig handwasjes doe, is het hoog tijd om eens goed te wassen, vooral mijn lakens ruiken na drie weken niet echt meer zo tof.