#terugblik 19 mei 2024

Na lekker lang lummelen ga ik laat op pad, maar dat mag nu van mezelf. Ik lach erom. De route is heel zwaar vandaag. Wel héél mooi, maar het is een heel onregelmatig bospad met veel hobbels, kuilen en hoogteverschillen. Ik denk wel de zwaarste route tot nu toe, maar ik voel me fit en vrolijk en het gaat eigenlijk best goed.

Na de lastige bospaden, nog een andere beproeving, het te smalle Nydala-vlonderpad. Dit bestaat uit twee planken en die zijn net te smal voor mijn Wheelie. De enige optie is om een wheelie te maken met mijn Wheelie! D.w.z. met een wiel over de houten planken. Best lastig, maar het gaat gelukkig wel. Ik vermoed dat het wel spierpijn zal gaan geven, want het kost behoorlijk wat inspanning de kar in evenwicht te houden. Maar wat een prachtig pad, wat een bijzonder natuurgebied. Naast de planken is het sompig, het is een soort moeras, je kunt er ook echt niet lopen. De weidsheid is adembenemend mooi, al vind ik het op de foto’s niet echt tot zijn recht komen, maar geloof me maar. De stilte is ook oorverdovend, ik hoor geen enkele vogel.

Het is warm en zondagskind als ik ben, wanneer ik honger krijg, loop ik rond 16 uur ‘toevallig’ langs dé perfecte plek om mijn eten te maken. Er is water, er is schaduw, er is een bankje en er staat een kist waarop ik kan koken.

En het kan niet op, op tijd kom ik na nog een stukje gelopen te hebben aan op een prachtig strandje, waar ik mijn eerste duik neem. Het water is heerlijk, vooral aan de oppervlakte, dit voelt goed zeg! Het strandje ligt bij een school en niet ver van een dorp, dus helemaal alleen ben ik niet, maar dat deert niet, er is genoeg plek en een beetje verscholen zet ik mijn tent op, waar ik geniet van een magnifieke zonsondergang.