Doen ze het of doen ze het niet?
Voor de tweede ochtend word ik wakker in mijn shelter op de open plek in het bos. Ik ben weer rustig na de dag van gisteren bij de kerk. Spannend, want ik ben benieuwd of de zonnepanelen het weer doen. Ik sluit ze aan… en ja hoor, de blauwe lampjes beginnen te flikkeren. Ze werken! Een pak van mijn hart. Dit geeft me toch weer een stukje autonomie.
Bessen uit Marokko
Het is maandagochtend en de supermarkt is nu open. Ik koop bessen, prachtige grote blauwe exemplaren uit Marokko. Niet veel later loop ik over een bospad dwars door de bosbessenstruiken en ja hoor, de eerste zijn al rijp. Nog een beetje zuur, maar over niet al te lange tijd kan ik zelf plukken. Heerlijk.
Doorleefde verdwaalangst
Gelukkig voel ik me ook een stuk beter. Mijn verdwaalangst heb ik weer doorleefd. Op naar het volgende hoofdstuk. Op naar Zweden.
Alleen op de picknickplek
De route voert vooral door bossen. Ik hou ervan: kronkelende paadjes, een zachte ondergrond van dennennaalden en gedempte voetstappen. Toch loop ik vandaag niet lekker. Daarom maak ik dankbaar gebruik van een picknickplek met een wel heel fraaie hut. Dé plek om met vrienden te barbecueën of zelfs te overnachten. Alleen… ik ben hier in mijn eentje.
Wildkamperen wordt een klus
Wildkamperen lijkt hier trouwens niet eenvoudig. De bosgrond is overal hobbelig of rotsachtig en mijn tent is niet freestanding. Ik zet hem op met wandelstokken en haringen, dus ik heb wel een vlak stukje nodig met een geschikte ondergrond.
Droomleven
Als ik later op een bankje bij een kippenren ga zitten, spreekt Adrian me aan. We raken aan de praat en ik vertel over mijn reis. “Dat lijkt op het droomleven,” zegt hij. Ik glimlach. “Dat is het ook.” Ik vertel hem dat het voor mij ooit net zo onmogelijk leek. Tot ik de beslissing nam. Daarna zag ik ineens mogelijkheden die ik daarvoor nooit had gezien.
Droomhuisje
Adrian zegt dat ze een klein huisje bezitten, zo’n achthonderd meter verderop. Daar mag ik overnachten of mijn tent neerzetten. Water mag ik pakken. En of ik misschien nog wat eieren van hun kippen wil? Ik ben op slag gelukkig. Wat een prachtig aanbod, wat een gastvrijheid. Zweden kan nog wel een dagje wachten.
Overnachting: Isebakke
Ontdek meer van FOOTSTEPS OF FREEDOM
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Zo ‘n withuisje in groene natuur zou mij direct overhalen langer te blijven. Ik ben niet een nomade zoals jij, ik zoek de stilte en ruimte om te schrijven, mijmeren, lezen. Ik zou – ware ik een nomade zoals jij – proberen mijn angst voor het verdwalen voorgoed ( als dat al mogelijk is) te overwinnen. Want vandaaruit zou ik door t bos dwalen en steeds weer terugkomen in mijn witte toevluchtsoord.
Ik las dit over dwalen: https://www.alicegoeswild.nl/de-kunst-van-het-dwalen/
Geniet van waar je bent.
Lieve groet
Dank je wel ❤️ Dat witte huisje had inderdaad iets waardoor ik het liefst nog een paar dagen was gebleven.
Ik denk alleen dat DTD net iets anders werkt dan je je voorstelt. Als ik zonder navigatie ga dwalen, is de kans enorm groot dat ik het huisje juist nooit meer terugvind. Mijn uitdaging is niet zozeer de angst om een verkeerde afslag te nemen, maar dat mijn hersenen geen mentale kaart van de omgeving maken. Zonder hulpmiddelen ben ik echt hopeloos verloren. Het is een neurologische beperking. Je kunt er wel beter mee leren omgaan, maar niet “genezen” door vaker te dwalen.
Juist daarom geniet ik zo van plekken waar ik me veilig voel. Dan kan ik ontspannen, schrijven en gewoon zijn.