Angst en paniek

In de nacht lig ik zwetend wakker. Niet omdat ik het warm heb. Niet omdat er iets buiten mijn shelter gebeurt. Angst zit in mijn hoofd. Oude verdwaaltrauma’s komen ineens weer boven. Ik voel haast dezelfde paniek als toen: de bijna-doodervaring in Slovenië. De kloof in Spanje waar ik niet meer voor- of achteruit durfde. Die eindeloze dwaaltocht door een pikdonker bos in Kroatië.

De Bohusleden, die ga ik niet bewandelen

Het zijn ervaringen waar ik veel van geleerd heb. Ze zullen waarschijnlijk niet nog eens gebeuren. Maar angst trekt zich weinig aan van logica. Ik weet het daarom zeker. De Bohusleden ga ik niet lopen. En ja, ik heb de route al uitgezocht. Kaarten gedownload. Voorbereidingen getroffen. Allemaal voor niets, zou je kunnen zeggen. Toch voelt dit niet zo.

Geen supermarkt te bekennen

Bij het verder plannen zag ik nl. dat er op grote delen van de route nauwelijks supermarkten zijn. Zelfs enkele kilometers van het pad af is vaak niets te vinden. Dat betekent dagenlang voedsel meeslepen, wel voor een dag of vijf. Normaal gesproken zou dat nog te doen zijn, maar mijn zonnepanelen laden nog steeds niet goed op. En zonder stroom geen navigatie. Voor veel wandelaars is een lege batterij vervelend. Voor mij voelt het als het wegvallen van mijn vangnet.

Reset

Gisteren had ik gezien dat er bij de kerk, een kwartier lopen van mijn shelter, een stopcontact was. Mijn powerbank moet volledig worden opgeladen om het systeem te resetten (dat deed ik in het hostal). Daarna helemaal leeg raken (dat gebeurde de afgelopen dagen) en vervolgens opnieuw volledig opladen. Pas dan zouden de zonnepanelen weer goed moeten werken. Ik hoopte dat een paar uur laden voldoende zou zijn, maar dat bleek ijdele hoop. Dus blijf ik de hele dag hier bij de kerk. 

Gelukkig is er ook een prachtig toiletgebouw. Ik kan mezelf wassen, mijn kleren uitspoelen en alles weer een beetje op orde brengen. Daar ben ik heerlijk uren mee bezig geweest.

Heb ik de verkeerde hobby?

Soms vraag ik me af of ik niet de verkeerde hobby heb gekozen. Ik heb Developmental Topographical Disorientation (DTD) én afantasie. Een bijzondere combinatie als je duizenden kilometers alleen door de natuur wandelt.

DTD betekent dat ik geen mentale kaart van mijn omgeving kan vormen en dat ik zelfs kan verdwalen in Alkmaar, waar ik al twintig jaar woon. Afantasie betekent dat ik geen beelden in mijn hoofd kan oproepen. Als ik mijn ogen sluit en  bijv. denk aan een appel, dan zie ik alleen maar zwart. Navigeren kost mij daardoor veel meer energie dan de meeste mensen zich kunnen voorstellen.

Moed is je grenzen onder ogen zien

Toch blijf ik wandelen. Niet omdat ik geen angst voel. Juist ondanks die angst. Moed is niet het ontbreken van angst. Moed is eerlijk genoeg zijn om je grenzen onder ogen te zien, zonder je dromen op te geven. Soms betekent dat doorgaan. Soms betekent dat een andere route kiezen. Ook dat is vooruitgaan.

Zeldzame combinatie

Statistisch gezien is deze combinatie behoorlijk zeldzaam. Google er maar eens op om te zien wat het precies inhoudt. Slechts 2 tot 3% van de wereldbevolking heeft DTD en 2 tot 4% afantasie. Ik heb het allebei cadeau gekregen. Toch blijf ik wandelen.

Overnachting: Skjeberg