Tag: Wheelie

#terugblik – 10 juni 20244

Er wordt slecht weer verwacht en juist vandaag is de route lang. Ik heb bijna geen eten meer, een bezoek aan de supermarkt is een must. Net als ik weg wil gaan regent het pijpestelen, ik stel mijn vertrek nog even uit.

Ineens staat er een man in de hut. “Oh, ik had hier niemand verwacht” zegt hij en dat had ik ook niet. Hij komt een informatiebord ophangen over het natuurreservaat. Hij vertelt dat hij commercieel fotograaf was, maar dat hij de commercie meer dan zat was. Op zijn 40e heeft hij het roer omgegooid en nu bouwt hij schuilhutten en andere bouwsels in de natuur. Hij zegt dat het hem opvalt hoeveel juist mannen van rond de 40, jaloers zijn. Het lijkt ze allemaal heerlijk om de hele dag buiten in de weer te zijn en te kunnen ontsnappen uit de ratrace. Het levert financieel minder op, maar verhoogt het welzijn enorm. Ik kan niet anders dan dit beamen.

Als het weer opknapt ga ik verder. De paden zijn afwisselend, van makkelijk tot zeer lastig, waar ik de kar eigenlijk op mijn rug had moeten doen, al doende leert men. Als ik nog geen kilometer van de winkel ben, de zondvloed…, maar wederom heb ik het geluk dat ik een bushokje zie. Droog hou ik het niet, want de striemende regen waait naar binnen, maar het scheelt een stuk. Wat ben ik blij als ik eindelijk de Willy:s, de megasuper, voor me zie opdoemen. Binnen op een bankje, warm ik me op met een vers broodje dat smaakt als een gebakje. Het leed is snel weer vergeten.

Niets zo veranderlijk als het weer, ineens breekt de zon in volle glorie door. Daar maak ik gebruik van en naast een volleybalveld kook ik mijn warme eten. Ik krijg bezoek van een toerfietser, die verlegen zit om een praatje, hij blijft een tijdje bij me zitten en vertelt me over allerlei routes, wat me goed van pas komt.

Op de kaart zie ik dat ik nog maar vier kilometer verwijderd ben van een schuilhut, maar uiteindelijk loop ik de dubbele afstand omdat ik twee keer bij een afgesloten pad kom en ver om moet lopen. Balen, ondertussen loop ik op mijn tandvlees. Bij een hut van de scouting rol ik eindelijk mijn matje en slaapzak uit en slaap ik heerlijk droog.

#terugblik – 29 mei 2024

In de nacht regent het zachtjes. Een heerlijk geluid om naar te luisteren. Ik vind vier teken, bah. Wat ben ik blij dat ik me heb laten inenten tegen de teken die hier een gevaarlijk virus over kunnen brengen, anders dan de Lyme-bacterie in Nederland, waartegen helaas geen vaccin is. Het blijft opletten, iedere dag weer.

In Örberga tref ik een prachtig kerkje én een openbaar toilet, waar ik me uitgebreid was en waar ik mijn wandelstokken laat staan. Grrr. Na een paar kilometer kom ik erachter en moet ik weer terug. Bij de volgende kerk neem ik alvast mijn lunch, het is nog vroeg, maar ik heb weer enorme trek. Ik eet drie roggebroodjes met makreel. Het smaakt voortreffelijk. Daar zittend raak ik aan de praat met Duitse fietser Ulrich, die spontaan zijn huis aanbiedt, mocht ik in de buurt van Lingen zijn, net over de Nederlandse grens bij Enschede. Wat een ontzettend aardige geste, ik hoef alleen een dag van te voren te bellen.

Dan kom ik aan in Vadstena, waar bij het postkantoor hopelijk mijn nieuwe frame ligt en jaaaaa, dat is ook zo. Gelukt! Wat ben ik blij. Dank nogmaals Radical Design voor de ontzettend goede service, ik kan weer als vanouds op pad!

Het beroemde klooster in Vadstena valt tegen en is bovendien gesloten, ik had me er meer van voorgesteld, helemaal omdat dit het eindpunt is van deze pelgrimsroute, de St. Birgitta Ways. Je verwacht dan zoiets als in Santiago de Compostela, maar niets is minder waar. Jammer. Het slot daarentegen is prachtig en er is een tentoonstelling van oude auto’s bij de gracht.

Dan wordt het een enorme uitdaging om een slaapplek te vinden. Ik zit nu in bewoond gebied en er is werkelijk nergens een plek te vinden. Na 32 km lopen zet ik mijn tent maar neer in de bosjes naast een snelweg en een treinspoor. Het is ook al bijna donker, d.w.z. rond 23 uur. Niet ideaal en het vergaat van de muggen, maar het is de enige optie. Ik slaap overigens voortreffelijk.

#terugblik – 28 mei 2024

In het zonnetje word ik wakker en voor mijn doen ga ik vroeg op pad. Het frame van mijn kar is nu volledig gebroken, ik tape de delen aan elkaar en plan een route buiten de bospaden om over asfalt. Bij een mooi uitzichtpunt, zie ik een busje staan met een Spaans kenteken. Het is het huis van Tania en Pablo van @patas_traveling Zij hebben met passie hun vanlife omarmd. Acht maanden hebben ze keihard gewerkt in Galicië en nu reizen ze tot oktober in Scandinavië. Hun vorige reis was naar de Balkanlanden. Hun hond heeft net lang gelopen en ligt voor pampus in de bus, die kijkt niet eens op als ik langsloop. Wat een leuke ontmoeting, we zeggen elkaar te blijven volgen.

Ik zie een bordje naar een uitzichtpunt 200 meter diep het bos in. Ik laat mijn Wheelie staan en loop het groen in. Dan paniek, ik heb mijn Wheelie langs de weg laten staan! De ritsen kunnen op slot met een klein slotje en met een draadslot kan ik de kar ergens aan vastzetten, waarom heb ik dit niet gedaan? Ik zeg tegen mezelf dat ik me niet aan moet stellen, ik heb de hele dag nog maar twee personen gezien, dus hoe groot is de kans dat er wat gebeurt? Ik loop door. Ik zie niets na 200 meter en ook niet na 400 meter. Op mijn app zie ik dat ik de verkeerde kant ben opgelopen. De paniek wordt groter, zonder spullen gaat mijn hele avontuur naar de knoppen. Ik loop/ren terug. Mijn Wheelie staat onaangeroerd in het zonnetje, de opluchting is groot. Ik zet alles op slot en ga alsnog naar het uitzicht. Uiteindelijk is er niets te zien. Geen uitzicht, wel een mooi inzicht. Nóóit meer doen!

Het gebied wordt nu landelijk en ik heb een hele harde wind tegen. Ineens steekt er een enorm dier over, een veelvraat (de foto is niet van mij!), wow dat is zeldzaam! Ik hoor donder en zie bliksemschichten, maar ik heb geluk, ik heb maar tien minuten regen en ik vind een prachtige kampeerplek bij het water, waar ik mijn avondmaal kook en mijn zoon beeldbel voor zijn 23e verjaardag. Heerlijk hem even te spreken en te zien, wat ben ik blij met de techniek van vandaag de dag!

#terugblik – 27 mei 2024

Stromende regen

In mijn schuilhut hoor ik het tikken op het dak. Het regent! De buienradar laat weten dat het niet echt lang gaat duren gelukkig. Ik heb honger, dus ik besluit het ervan te nemen nu ik ruim zit met een dak boven mijn hoofd. Ik bak eieren en zet twee keer koffie.

Mijn telefoon gaat, zoals afgesproken belt Radical Design, de fabrikant van mijn wandelkar Wheelie om te vertellen wanneer ik de onderdelen kan verwachten. Gisteren heb ik het adres doorgegeven van het postkantoor waar ik woensdag hoop te zijn. Het pakket wordt verstuurd met FedEx, maar die heeft in dat plaatsje geen kantoor, wel is er een postkantoor/DHL-punt. Achteraf hoor ik dat medewerkers van Radical hebben geprobeerd het postkantoor te bereiken, maar niemand spreekt daar Engels, ze wilden nl. wel zeker weten dat het pakket in ontvangst genomen zou gaan worden. Daarna hebben ze de pelgrimsvereniging, die zetelt in Vadstena benaderd, maar ook geen contact. Uiteindelijk spreken ze met iemand van de camping en zij belooft het postagentschap te bellen en in het Zweeds uit te leggen dat ze het pakket echt aan moeten nemen. Ik ben onder de indruk van de moeite die ze bij Radical Design hebben genomen om het nieuwe frame op zijn plek te krijgen. Bovendien hebben ze op de doos een paar stickers geplakt met uitleg in het Zweeds. Wat een service en wat een hart voor je klanten. Chapeau!

Om 10:00 uur wordt het droog en nog geen half uur later is de lucht prachtig blauw. Omdat mijn kar moeilijke weggetjes niet meer aankan, plan ik de route over asfalt, gelukkig gaat dat gemakkelijk. Rond half 12 kom ik aan in Ödeshög, een dorp met een plein met een kunstwerk gemaakt van ballen. Wat de betekenis ervan is, kan ik nergens vinden, maar het is nogal prominent aanwezig. En lelijk!

Het weer begint drastisch te veranderen, donkere wolken en in de verte zie ik al regen en onweer. Vandaag ga ik het echt niet lang meer droog houden. Een man op het plein met een peuk in zijn mond en een chagrijnige blik zegt me dat ik wel een paard lijk met mijn kar. Ik moet er om lachen, duh een edel dier!

Net nadat ik bijzondere tekeningen uit de bronstijd heb zitten bewonderen begint het plotsklaps te gieten, het lijkt wel of er in één keer een emmer over me heen wordt gegooid. Het gaat zo snel dat ik niet eens de tijd heb om mijn regenpak aan te trekken, maar wat zie ik nog geen honderd meter verder? Een heel ruim bushok en daar verblijf ik de volgende 3,5 uur. Het regent met bakken en het stopt maar niet, maar ik zit droog en heb inmiddels weer droge kleren aan. Ik lees wat, ik eet wat, ik app wat, ik vermaak me wel. Niets of niemand kan mijn humeur verpesten!

Als het droog is volgt een prachtige route langs het meer. De natuur is heel anders dan ik tot nu toe gezien heb. Wat een traktatie weer en het zonnetje komt voorzichtig door. In Omberg vind ik weer een schuilhut bij een mooi uitzichtpunt met een trap naar het meer. Ik probeer te zwemmen, maar het water is daar ijs- en ijskoud, een watervalletje komt uit op dat stuk. Het is water rechtstreeks uit de bergen en niet opgewarmd. Wassen dan maar met een washandje, dat vind ik stoer genoeg met dat ijskoude water.

Bij de trap kom ik Anders Jonsson tegen, we hebben een leuk en best lang gesprek totdat de muggen echt vervelend worden. We praten vooral over het hiken. Anders wil dat ook al lang, maar zet de stap maar niet echt. Hij bedankt me voor mijn tips en inspiratie. We delen onze insta-gegevens uit en hebben vast nog wel contact. Later blijkt dat hij een Zweedse zanger is, die veel optreedt. Het is het begin van een leuk contact.

De hut komt goed van pas, ik kan mijn spullen laten drogen en mocht het weer heel erg gaan regenen daar schuilen. Ik slaap wel in mijn tent, want de hut stinkt enorm naar rook, maar de nacht blijft uiteindelijk droog en ik slaap als een os na een prachtige dag.

#terugblik – 25 mei 2024

Om half twee ‘s nachts schrik ik wakker van vreselijk akelige en harde geluiden. Mijn god, wat is dat? Wordt er iemand vermoord? Een gevaarlijk beest? Ik zet snel mijn Garmin aan, zodat ik op de SOS-knop kan drukken mocht dat nodig zijn. Ik zit rechtop in mijn tent en luister. Wat is dit in godsnaam? Ineens herinner ik me dat herten heel erg tekeer kunnen gaan. Snel zoek ik op internet en inderdaad, het blijkt een blaffende reebok te zijn. Zoek maar eens op YouTube “blaffende reebok – barking roe deer”. Ongelooflijk dat zo’n beest dit afgrijselijke geluid voort kan brengen. Het is vast niet de laatste keer dat ik dit ga horen.

De route is werkelijk prachtig vandaag, maar niet goed aangegeven. Ik loop een paar keer mis en kom in onherbergzaam gebied terecht. Met de kar gaat het lastig, ik moet veel klimmen en de linkerstang wordt steeds wiebeliger, dit is echt niet goed en om deze te ontlasten moet ik de rechterstang optillen en dat kost extra inspanning.

Halverwege een nieuwe klim loop ik langs een huis, waar ik een man zie die zit te sleutelen aan zijn maairobot. Die dingen zie je hier heel veel, alle huizen hebben hier prachtig verzorgde gazonnen en zulke robots doen vaak het werk. De boomlange man kijkt op en zegt me goedendag, We beginnen een geanimeerd gesprek. Hij blijkt ingenieur te zijn bij Husqvarna en gespecialiseerd in robotica, maar wat er nu met zijn robot aan de hand is snapt hij ook niet. Er komt geen satellietverbinding tot stand en dat zou wel moeten. “Daar heb jij geen last van met je kar” zegt hij grappend.

Later in de middag eet ik op stand bij de golfclub. Ik vind daar een comfortabele picknicktafel en ik kook een gezond en voedzaam maal. Wat smaakt dat toch weer lekker. Dit is echt genieten. De golfers kijken me vreemd aan, vooral omdat ze geen clubs in mijn kar zien, maar verder zijn ze uiterst vriendelijk. Er zijn hier overigens vele prachtige golfbanen, ik ben er zeker al vier gepasseerd.

Bij het toilet gooi ik een plens water over mijn gezicht en tot mijn schrik geeft mijn iPhone later aan dat er water in is gekomen en dat ik hem niet op kan laden totdat hij helemaal droog is. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan, wat stom, ik heb niet veel batterij meer en het kan uren duren voordat de telefoon weer droog is, al kan er niet echt veel water in gekomen zijn. Goede les, ik moet goed uitkijken met dit soort acties en ervoor zorgen dat hij nooit al te leeg raakt, met dit zonnige weer geen probleem, de zonnepaneeltjes doen het als een malle.

Ik nader het stadje Gränna en ga op zoek naar een slaapplek. De ervaring heeft inmiddels geleerd dat je vlak bij bewoond gebied vaak niet kunt of mag wildkamperen. Ik zie inderdaad geen geschikte plek. Op een gegeven moment loop ik aan de rand van een industrieterrein, hier staan geen huizen en het is zaterdag, dus hier kamperen zal vast geen probleem zijn. Daar kom ik Joran tegen die langs fietst, een man van 63 jaar die vervroegd met pensioen gegaan is. Hem lijkt het ook geen probleem als ik hier blijf kamperen. We hebben een heel lang mooi gesprek over wat belangrijk is in het leven, over je dromen waarmaken, over de ratrace, over moed, over het heft in eigen handen nemen. Zelf is Joran vervroegd met pensioen gegaan, want wat heb je aan meer geld verdienen? Zijn omgeving was het er niet mee eens, maar hij heeft toch doorgezet. Hij wil net als ik nu leven en nu genieten. Later zien we wel weer, als dat er al is.

Ondertussen is het wel heel laat geworden en ik moet nog steeds een slaapplek hebben. Ik neem het risico maar en zet mijn tent een stukje verderop bij een picknicktafel. De volgende dag zie ik dat die plek maar 500 meter van een camping ligt, voorbijgangers zullen wel gedacht hebben. Niet dat het heel druk was, maar soms kwamen er toch mensen langswandelen of hardlopen. Maar goed, ik had weer een goede nachtrust en de volgende ochtend koffie aan een heuse tafel.

#terugblik – 24 mei 2024

Na mijn nacht in Huskvarna loop ik langs het postkantoor om mijn schoenen terug te sturen. Helaas te klein gekocht en ik krijg last als ik langer dan 4 km loop. Ik merk hoeveel sterker ik ben geworden en hoeveel ik al ben afgevallen. De kar voel ik nu perfect aan, we worden zo langzamerhand een twee-eenheid.

De weg vervolgt zich langs het enorme Vättermeer, het is bewolkt, maar het blijft droog. Duizenden vliegjes reizen met me mee, heel vermakelijk, want ik heb geen last van ze. Hoe verder ik van de stad afloop, hoe rustiger het wordt, hoe fijner ik me voel. Het is wel duidelijk waar ik thuis hoor. Later gaat de route landinwaarts richting een kleiner meer, waar ik de duurste aardappelsalade ooit eet (mijn miskoop van gisteren), overigens wél exquisit.

Het is fris, maar twee meisjes hebben een plezier van jewelste in het water. Het doet me denken aan mijn jeugd, ik leek het ook nooit koud te hebben. Zwemmen met blauwe lippen, maar dat deerde niet. Hoe anders is dat nu, dat ik al gezwommen heb is een overwinning.

Na een lange pauze vervolg ik mijn weg omhoog. Mijn kar is wiebelig en ik snap niet wat er aan de hand is. Tot mijn schrik zie ik dat er een scheur zit in het frame. Ik maak er een filmpje van en stuur het naar de fabrikant Radical Design en vraag om advies. Het is vrijdagavond en ik verwacht geen antwoord, maar heb dat binnen een uur, wat een service! “Dit is niet goed, we zorgen ervoor dat je een nieuw framedeel krijgt, maandagochtend gaan we het meteen voor je regelen”. Zelf denk ik dat het wel meevalt en ik omwind de buis met stevige tape. Dit is stomme pech, óók een Rolls Royce kan weleens een mankement hebben. Het gaat erom dat je kunt rekenen op je leverancier en dat er adequaat gehandeld wordt. Wat ben ik blij dat ik mijn kar gekocht heb bij een betrouwbare Nederlandse fabrikant, ik moet er niet aan denken dat ik nu met een gebroken Chinese kar had gezeten.

Na ruim 25 km te hebben gelopen vind ik weer een mooie plek voor de nacht in een veld vol boterbloemen.

#terugblik 20 mei 2024

Om 8:00 uur begin ik al met inpakken, maar uiteindelijk ga ik toch pas om 10:00 uur op pad. Het is wel leuk om te observeren dat hier vroeg in de ochtend omwonenden komen om een frisse duik te nemen. Ik zit dus gewoon mensen te bekijken. Ook wel eens leuk. Ik hoor kinderen spelen bij het schooltje. Het valt me op dat er geen mooie en dure speeltoestellen staan, maar dat de jongetjes lopen te sjouwen met boomstammen en daar bouwwerken mee maken. Vanaf mijn tentplaats kan ik geen meisjes zien, dus ik weet niet wat die doen, maar het zou me niets verbazen als ze net zo hard mee zouden doen.

Ik ga even van de route af om boodschappen te doen en moet de snelweg over. Ik schrik van het lawaai. Het lijkt wel of alle geluiden nu al veel harder binnenkomen en dat na krap drie weken. Dat zal nog wat worden. Wat gebeurt er met je zintuigen als je een jaar in de natuur bent? Het antwoord kan ik vast geven aan het einde van dit jaar. Ik ben benieuwd.

Ik trakteer mezelf op een biertje en de warme lunch is heerlijk, maar het is een nogal winderig plekje aan een meertje en dan is koken op een spiritusbrander echt een uitdaging. De vlammen gaan alle kanten op en er gaat veel warmte verloren. Bovendien zit ik niet echt lekker, de zon verdwijnt snel achter de bomen en in de schaduw en in de wind wordt het snel fris. Vrij snel maar weer door dan.

Bewonderenswaardig vind ik de hekken die ik overal zie, er komt geen spijker aan te pas! Dan volgt de moeilijkste route tot nu toe. Een slecht onderhouden gedeelte van de route met hoog gras, heel veel hobbels en flink wat heuvels, allemaal over gras, maar het ergste komt nog.  Ik ben door dit moeilijke pad echt kapot, maar wat me echt uitput is dat ik zes (!) hekken tegenkom die geplaatst staan in een V-vorm.

De bedoeling is dat vee die draai door het hek niet kan maken, maar mijn Wheelie kan dat ook niet. Met een grote rugzak zou je er trouwens ook niet door kunnen, ook dan zou je hem iedere keer op en af moeten doen en dat is voor rugzakdragers echt een ‘pain in the ass’, op zijn goed Nederlands gezegd. Gelukkig lukt het me wel om de Wheelie plat onder het prikkeldraad door te krijgen, maar dat kan alleen maar omdat het draad niet al te strak gespannen staat en soms moet ik een stuk verder lopen om een goede plek te vinden en dat is niet over begaanbare paden. Een geluk bij een ongeluk dat het wél lukt de kar onder het prikkeldraad door te schuiven, want anders had ik alles nog uit- en in- moeten pakken ook. Ik moet er echt niet aan denken. Het vervelende is dat je van te voren niet weet hoeveel hekken er komen, dat staat niet op de kaart, anders had ik naar een alternatieve route kunnen zoeken.

Op mijn komoot-app zie ik een kampeerplekje aanbevolen door een andere wandelaar, dus daar maar naartoe. En inderdaad, het is klein, maar geweldig. Ik neem daar mijn tweede duik van dit jaar om al het zweet er weer af te wassen en fris mijn slaapzak in te kruipen, nadat ik nog een handwasje doe. Dit maakt alles weer meer dan goed.

#terugblik 19 mei 2024

Na lekker lang lummelen ga ik laat op pad, maar dat mag nu van mezelf. Ik lach erom. De route is heel zwaar vandaag. Wel héél mooi, maar het is een heel onregelmatig bospad met veel hobbels, kuilen en hoogteverschillen. Ik denk wel de zwaarste route tot nu toe, maar ik voel me fit en vrolijk en het gaat eigenlijk best goed.

Na de lastige bospaden, nog een andere beproeving, het te smalle Nydala-vlonderpad. Dit bestaat uit twee planken en die zijn net te smal voor mijn Wheelie. De enige optie is om een wheelie te maken met mijn Wheelie! D.w.z. met een wiel over de houten planken. Best lastig, maar het gaat gelukkig wel. Ik vermoed dat het wel spierpijn zal gaan geven, want het kost behoorlijk wat inspanning de kar in evenwicht te houden. Maar wat een prachtig pad, wat een bijzonder natuurgebied. Naast de planken is het sompig, het is een soort moeras, je kunt er ook echt niet lopen. De weidsheid is adembenemend mooi, al vind ik het op de foto’s niet echt tot zijn recht komen, maar geloof me maar. De stilte is ook oorverdovend, ik hoor geen enkele vogel.

Het is warm en zondagskind als ik ben, wanneer ik honger krijg, loop ik rond 16 uur ‘toevallig’ langs dé perfecte plek om mijn eten te maken. Er is water, er is schaduw, er is een bankje en er staat een kist waarop ik kan koken.

En het kan niet op, op tijd kom ik na nog een stukje gelopen te hebben aan op een prachtig strandje, waar ik mijn eerste duik neem. Het water is heerlijk, vooral aan de oppervlakte, dit voelt goed zeg! Het strandje ligt bij een school en niet ver van een dorp, dus helemaal alleen ben ik niet, maar dat deert niet, er is genoeg plek en een beetje verscholen zet ik mijn tent op, waar ik geniet van een magnifieke zonsondergang.

#terugblik 17 mei 2024

Ik sta op om te plassen en zie nu met licht waar ik gisteren in het donker mijn tent opgezet heb. Niet onder een toeristisch informatiebord, maar onder een bord van de schietbaan. Wat?? Op het bord wordt uitgelegd hoe je wild moet schieten, waar je een beer of een eland moet raken. Vlak om me heen staan allemaal waarschuwingsbordjes om uit te kijken voor evt. verdwaalde kogels. Niet de ideale kampeerplek dus… Maar goed, ik heb geen schot gehoord, dus geen man over boord, maar wel een les om ook in het donker bordjes goed te lezen en gelukkig gaat dat heel goed met de camerafunctie van Google Translate. Zonder koffie of ontbijt ga ik snel op pad, daar zoek ik later wel een plekje voor en inderdaad vind ik dat bij een prachtig meertje.

Omdat ik voorlopig geen supermarkt tegen zal komen, heb ik gisteren best veel boodschappen gedaan, ik merk het in mijn kar, maar leer ook steeds beter de banden waarmee de kar aan mijn heup hangt goed af te stellen zodat je precies het juiste kantelpunt bereikt zodat de kar zo licht mogelijk voelt. Iedere dag is dat net weer anders, net hoe zwaar de kar beladen is en hoe ik hem heb ingepakt.

Ik merk dat mijn hoofd vandaag een stuk rustiger is. Zal het grote loslaten nu echt begonnen zijn? Het weer is prachtig, maar er is wel een briesje, dat is best lastig bij het koken omdat de vlammen van mijn spiritusbrander dan alle kanten uitgaan, maar zondagskind als ik ben, vind ik als ik honger heb bij toeval een schuilhut, die nergens op een kaart staat. Daar kan ik uit de wind koken en maak ik mijn kar weer wat lichter. Van de kar naar de maag. Ik was mijn spullen af in een watervalletje en loop weer door.

Na nog meer boerenland, een trouwlocatie en bos zet ik mijn tent op in een stille weide. Het is langs een weggetje, maar behalve één auto en drie fietsers is er geen verkeer.