#terugblik 14 mei 2024

Het lukt me zowaar vroeg op te staan en ik ga monter op pad. Ik kom een mooi kerkje tegen met weer een aparte klokkentoren, die zie je hier regelmatig. Ik vul mijn water bij (op kerkhoven is altijd water) en loop door. Snel heb ik weer honger en rond 12:30 uur bak ik eieren met spek voor de lunch. Met de prachtige multitool met mijn naam gegraveerd, die ik gekregen heb van mijn fantastische collega’s toen ik afscheid nam, repareer ik mijn wandelstok. Dank team, dit gereedschap komt goed van pas!

Ik geniet weer op en top. Ik blijf daar uren zitten en weer voel ik me een soort van schuldig. Waar slaat dit nou toch op? Ik hoef toch niets? En toch, dat stemmetje blijft zeuren, dat ik niet zoveel kilometers maak, dat ik lui ben, bla bla. Wat zijn dit soort dingen toch hardnekkig en dat terwijl de route prachtig is vandaag, geen snelweg meer, alleen maar glooiend boerenland en bos.

Ik hou me in bij het boodschappen doen bij Willy;s om niet weer een te zware kar mee te hoeven zeulen. Als ik in het stadje Ljunby loop word ik tegengehouden door een echtpaar met hun zoontje. De Zweedse dame is helemaal enthousiast “In het weekend zagen we je ook al lopen, zo’n kar hebben we nog nooit gezien!”. Ze stelt zich voor, wil van alles weten en wil heel graag met me op de foto, ik vind het wel grappig en we poseren voor haar man die een paar foto’s maakt.

Ik stap nog flink door en vind weer werkelijk een prachtige plek met picknicktafel en steiger. Ik was mijn spullen, kook weer lekker en slaap weer heerlijk. Lijkt eentonig te gaan worden, zo veel geluk, maar ik kan er wel aan wennen.