#terugblik 13 mei 2024
Na weer een hele koude nacht word ik wakker met de zon op mijn tent. Voor het eerst ook veel condens, maar met de zon is mijn kasteel razendsnel weer droog. De rits van mijn onderkomen begeeft het. Ik baal, maar gelukkig zit er ook nog klittenband aan de tent, dus dicht kan hij nog wel. Aan de tafel ga ik wat zitten schrijven en ik droom van zo’n kantoor. Dat zou toch prachtig zijn, iedere dag werken op een andere plek? Dik na elven ga ik met veel zin weer op pad.
Vandaag een saaie route, hele stukken over de E4. Niet dat daar nou zoveel verkeer is, maar de voorbijrazende vrachtwagens zijn niet fijn. Stom genoeg vergeet ik mijn water bij te vullen en juist dan kom ik geen enkele waterbron meer tegen. In de supermarkt had ik een komkommer gekocht, die eet ik maar op tegen de dorst. Zo’n vaart zal het ook niet lopen.
Ik loop nog veel te denken. Mijn hoofd is zeker nog niet leeg. Een paar dagen geleden had ik nog een soort kleine woedeaanval, toen ik aan een mail dacht die ik een van de laatste dagen op mijn werk ontving over een beleidswijziging en waar ik vragen over gesteld had. Ik kreeg duidelijk een antwoord van iemand die nog nooit op de werkvloer is geweest. Wat een kortzichtigheid. Ik was razend. Door alle drukte en andere prioriteiten heb ik echter nooit antwoord gegeven op die mail en nu maak ik me daar ineens weer druk over. Zal ik het nog even vragen aan de adjunct om te reageren, hij stond immers in de cc? Jezus Marnix, laat los, over een jaar zie je wel weer verder.. Vandaag merk ik ook dat ik nog aan van alles denk. Verstandelijk weet ik echt wel dat het helemaal geen zin heeft, maar ja… Wat wel helpt is koffie, die ik zet als ik eindelijk weer water zie. Daar lukt het me weer om gewoon te genieten van de koffie, de omgeving en een piekervrij hoofd.
Bij een ruïne van een oude kerk zie ik een camper staan. Er staat een vrouw pannenkoeken te bakken en jawel, een geel kenteken. Ik wens ze eet smakelijk en we raken aan de praat. Het blijkt een familie uit Hoorn te zijn en West-Friezen onder elkaar, dat schept meteen een band natuurlijk! Ik maak kennis met het hele gezin: Marissa en Mark en hun enthousiaste zoontjes Stan en Maik. Marissa vraagt of ik ook een pannenkoek met spek wil? Bescheiden als ik ben vind ik het lastig om ja te zeggen, maar het is natuurlijk wel heel erg lekker. Marissa zegt “Zeg nou maar ja!” en dat doe ik dan ook. Het is heel gezellig, vooral de jongste vertelt vol verve over zijn avonturen hier in Zweden. Een van de hoogtepunten toch wel dat ze op een stoffige zandweg liepen en dat er een hele grote trekker voorbijkwam, waardoor ze helemaal niets meer zagen door het opwaaiende fijne zand, dat zelfs in zijn oren zat. Wat een heerlijk kind! En wat een leuk gezin, je zag ze genieten met zijn vieren. Hun eerste vakantie in een geleende camper en dat wildkamperen is voor hen ook best spannend. Dit zijn de mooie ontmoetingen. We wisselen onze instagram adressen uit en ik ga verder.
Een kampeerplek vinden valt alleen niet mee. Of er zijn huizen in de buurt, of het terrein is hobbelig of het is vlak naast de weg. Dan denk ik een plekje gevonden te hebben, maar als ik mijn tent op wil zetten, zie ik het ‘bedrog’. Het terreintje ziet eruit als gras, maar meteen daaronder alleen maar steen, met geen mogelijkheid krijg ik mijn haringen de grond in. Met mijn polderbrein heb ik er niet aan gedacht dit van tevoren te checken. Weer wat geleerd. Snel inpakken maar weer en verder. Gelukkig vind ik nog een plekje een kleine kilometer verderop. In het halfdonker zet ik mijn tent op. Net op tijd.
