#terugblik 10 mei 2024

Het gaat niet zo goed met mijn knie. Hij is dik en pijnlijk. Het lijkt wel of ik geen controle heb over mijn spieren en of ik door mijn been zak. Heel wiebelig dus. Mmm, dit is niet goed. Het lijkt niet heel ernstig, maar doorlopen lijkt me nu echt niet verstandig.

Ik wik en weeg, wat zal ik doen? Het is een koude dag en buiten stilzitten is gewoonweg niet aangenaam. Ik zoek op mijn telefoon of er toevallig ergens een slaapplaats in de buurt is en ja hoor, moest het zo zijn? Op nog geen twee km. afstand is er een hotel met een aantrekkelijk tarief. Ik kan slapen voor €54 incl. ontbijt. Dat kan ik toch niet laten lopen? Een complete rustdag dus.

Het gekke is dat ik helemaal niet teleurgesteld ben of me zorgen maak over dit ongelukje. Het is gewoon zoals het is en ik pas me aan aan de veranderde omstandigheden alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Om 13 uur kom ik bij het hotel aanstrompelen en ik mag mijn kamer meteen al binnen, dus dat is nog eens extra geluk. Na een uitgebreide douche (toch wel héél lekker), was ik wat kleding en orden ik mijn spullen. Ook de wielen van mijn Wheelie mogen een douche. Ik maak ze schoon en smeer ze met WD40, goed onderhoud komt ten goede van de levensduur hadden ze me op mijn hart gedrukt, toen ik samen met mijn vader een bezoek bracht aan de werkplaats in Gasselternijveen in Drenthe.

Daarna een lees- en schrijfdag. Hoewel ik in eerste instantie van plan was om anoniem te reizen, besluit ik mijn reis te gaan delen op Instagram, ik begrijp alleen nog niet goed hoe het allemaal werkt. Goed moment dus om me dat eigen te gaan maken. Wat geniet ik toch weer van deze dag. Buiten is het onaangenaam, ik zit lekker in mijn bubbel. Ik kom mijn kamer niet uit en maak wat eten aan het bureau.

Mijn knie is pijnlijk, maar het gaat met het uur beter, dus goede hoop dat deze dag rust genoeg is om snel weer als vanouds op pad te gaan. Life is good. Toch wel!