Doodse stilte
Wat ben ik blij dat ik gisteren neergestreken ben op deze plek bij de twee meren. Het is er werkelijk doodstil. Alleen heel af en toe wat kort gekwek van wat ganzen. Alle andere vogels houden hun snavel en ik heb slechts één mug gehoord en die heb ik vakkundig de mond gesnoerd. Ik voel me tevreden en op een gekke manier vervuld. Ik had gisteren, en ook al in mindere mate een paar dagen daarvoor, nergens zin in. Dus deed ik het niet. Ik voel me niet somber, dus volgens mij geen man overboord.
Autonomie
Niet schrijven, niet wandelen. Ben je dan minder wandelaar en/of schrijver? Het overviel me gewoon. Het voelt anders dan luiheid, al heb ik de neiging om er dat labeltje op te plakken. Het zou natuurlijk ook gewoon autonomie kunnen zijn. Niet schrijven. Niet wandelen. Zonder schuldgevoel, zonder plan, zonder mezelf te moeten verantwoorden. Ik geef het de ruimte. Ik ga het niet analyseren of sturen. Ik observeer het. Dát. Niets meer en niets minder.
We gaan het zien. Of niet.
Misschien komt de wandelaar terug. Misschien de schrijver. Misschien allebei tegelijk. Of misschien wel helemaal niet. Wie zal het zeggen? Je kunt immers ook prima niet onderweg zijn om onderweg te zijn.
Ik heb trouwens wel het gevoel dat er iets te gebeuren staat. Dat er iets aan het verschuiven is. We gaan het zien. Of niet.
En nu heb ik toch nog een stukje geschreven…
Overnachting: Stora Hassungaredssjön
Ontdek meer van FOOTSTEPS OF FREEDOM
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
En je doel is toch ook niet om altijd te wandelen? Dat zou volslagen onzin zijn. Het doel is om onderweg te zijn. Lichamelijk, geestelijk, dat maakt toch helemaal niks uit? Al blijf je een maand daar zitten, toch blijf je onderweg. Heerlijk!! En soms misschien wat minder leuk, maar zo is het leven nu eenmaal. Ik had graag willen ruilen hoor, een beetje rond hangen op een heerlijke plek… geniet ervan met volle teugen! Tegenslag komt vanzelf, zo nu en dan. En gelukkig zijn ook. Sterker nog, zonder het een bestond het ander niet. Mij maak je elke dag weer blij met je stukje en foto’s!
Ja, precies dát! Mijn doel is ook helemaal niet om altijd te wandelen en/of te schrijven. Het gaat mij om onderweg zijn. En dat kan inderdaad lichamelijk zijn, maar net zo goed geestelijk. Misschien zit ik hier wel een maand stil en ben ik ondertussen meer onderweg dan wanneer ik iedere dag dertig kilometer loop.
Wat ik met dit stukje eigenlijk vooral wilde laten zien, is hoe hardnekkig dat hoofd kan zijn. Hoe snel je toch weer denkt dat je iets moet doen, ergens naartoe moet, productief moet zijn. Terwijl er eigenlijk helemaal niets mis is met gewoon ergens zijn. Dat ik dat inmiddels best goed weet, betekent blijkbaar nog niet dat mijn hoofd dat ook altijd begrijpt.
En ja, je hebt helemaal gelijk: tegenslag en geluk horen allebei bij het leven. Het een maakt het ander misschien juist zichtbaar.
Fijn om te lezen dat mijn stukjes en foto’s je iedere dag blij maken. Dat maakt mij dan ook weer blij! Dank voor je reactie.