Nergens zin in

Hoewel ik heerlijk slaap in het bos en zelfs verblijd word met een hert dat voor mijn schuilhut langs loopt te blaffen, ben ik moe. Ik heb nergens zin in. Geen zin om te schrijven, geen zin om te lopen. Met frisse tegenzin ga ik tegen het middaguur op pad om twee kilometer verder alweer te stoppen voor een koffiebreak.

Middagdut in de zithut

Het is een prachtige plek aan een meer met waterlelies en een schuilhut om in te zitten. Hij is niet bedoeld om in te slapen, maar er staan wel twee banken in, net iets smaller dan mijn slaapmatje. Op een bankje bij het water drink ik mijn koffie. En nog een koffie. En nog een. Ik heb geen zin. Ik wil niet lopen. Ik ben moe. Ik besluit eraan toe te geven. Ik blaas mijn slaapmatje op, pak mijn kussen en slaapzak en nestel me op een van de banken in de zitschuilhut. Blijkbaar had ik het nodig, want ik slaap anderhalf uur!

Hoewel deze middagdut heerlijk was, word ik toch wakker alsof er een vrachtwagen over me heen gereden is. Ik twijfel nog even. Zal ik hier blijven overnachten of toch nog een stukje verder? Verder wordt het. Twee kilometer verderop is nog een hut aan het water en bedoeld om in te slapen. Dat is niet ver.

Twee uur ploeteren

Hoe ik dat berekend of gezien had, weet ik niet, maar twee kilometer is het niet. Eerder het dubbele of iets meer. En met al dat klimmen en dalen over hobbelige paden doe ik er bijna twee uur over. Het is maar goed dat ik dat van tevoren niet wist.

Vandaag doe ik niet mee

Maar dan is de beloning ook groot. Werkelijk een prachtige plek aan een klein en een groot meer. Met nog geen zeven kilometer op de teller nestel ik me in mijn nieuwe thuis. Vandaag ben ik geen wandelaar. Vandaag ben ik geen schrijver. Vandaag laat ik maar gebeuren wat er gebeuren moet.

“Als je geen zin hebt, dan moet je die maar maken” zei mijn grootmoeder. Soms is dat inderdaad wel zo, vandaag doe ik daar niet aan mee. Ik weiger!

Overnachting: Stora Tjärnet