Inspiratie kun je niet forceren

Pas na twaalven pak ik in en ga ik verder. Ik had dé perfecte plek om te schrijven gevonden. Een overdekte hut mét tafel. Ik dacht: de inspiratie komt wel. Maar nee. Nog steeds geen zin. En inspiratie al helemaal niet. Maar toch proberen hè? Want zo’n plekje kun je toch niet aan je voorbij laten gaan? Na twee minuten houd ik het voor gezien. Nee Marnix. Je kunt niet forceren wat er niet is.

Start van de Hallandsleden

Omdat de hut waar ik gisteren wilde overnachten bezet was, ben ik hier terechtgekomen, anderhalve kilometer van de route af. Ik moet nog een heel klein stukje van de eerste etappe van de Bohusleden lopen en dan begin ik aan een nieuw verhaal: de Hallandsleden

Alle soorten bos

Het is gek. Iedere keer voelt het starten van een nieuwe trail, hoewel je gewoon doorloopt op hetzelfde pad, als een nieuw begin. Het maakt me nieuwsgierig en een beetje opgewonden. En mooi is het. Alleen maar bos. En ik zie alle soorten bos.

Open bos.
Dicht bos.
Naaldbos.
Loofbos.
Vlak bos.
Hobbelig bos.
Mossig bos.
Bosbessenbos. 

Makkelijke bospaden. Moeilijke bospaden. Wat kan ik ervan zeggen?

Alleen de bubbels ontbreken nog

Ik heb nog steeds niet veel zin om te lopen, maar ongemerkt staat er toch bijna vijftien kilometer op de teller als ik bij mijn slaapplaats aankom. Een shelter vlak bij het plaatsje Fjärås, aan een meertje. Een meertje waarin ik lekkerder zwem dan ooit tevoren. Alleen de bubbels ontbreken nog.

Overnachting: Fjärås