Meer dan een wandelroute
Eigenlijk geldt het voor iedere trail, maar de Hallandsleden in Zweden was voor mij veel meer dan een wandelroute. Het was een trail van uitersten: van dagen waarop ik nauwelijks zin had om te lopen tot dagen waarop ik door een magisch landschap liep en ik vergat dat ik eigenlijk kilometers moest maken. Van een shelter waar ik niet welkom was en een nacht vol jeuk, regen en chagrijn tot onverwacht warme ontmoetingen met mensen die net als ik hun leven anders hebben ingericht.
De rode draad
Het landschap veranderde voortdurend: bossen, meren, moerassen, paarse heide, rotsen, watervallen, gravelwegen en uiteindelijk ook asfalt, industrie en drukte. Soms prachtig, soms ronduit lelijk. En juist die afwisseling lijkt belangrijk te zijn geweest. Maar misschien is de belangrijkste rode draad wel mijn verhouding tot ‘moeten’.
Meer bewustwording
Ik begon de Hallandsleden terwijl ik eigenlijk moe was en nergens zin in had. Ik had geen zin om te wandelen, ik had geen zin om te schrijven. En dat zijn juist de twee passies die ik heb verenigd in mijn huidige leven… Ik ontdekte dat ik niet altijd hoef door te zetten. Ik werd me er nog meer bewust van dat je een dag mag blijven liggen. Dat je een route mag inkorten. Dat je plannen mag veranderen. En dat ‘niet doorzetten’ soms juist de verstandigste vorm van doorzetten is.
Er gebeurde van alles
En ondertussen gebeurde er van alles: ik passeerde de 10.000 gelopen kilometers sinds mijn zestigste, ik sliep op een eilandje, ik zwom in talloze meren, ik verdwaalde meermaals, ik werd gezandstraald, ik vocht met haringen en knutten, ik ontdekte Vikingbegraafplaatsen en Zweedse boerendorpen, ik ontmoette fietsers, wandelaars, gezinnen, jongeren en andere vrijbuiters.
Onderweg zijn betekent niet altijd dat je vooruit hoeft
Als ik het in één zin zou moeten vangen: de Hallandsleden was een trail van bossen en meren, maar vooral een trail waarop ik opnieuw ontdekte dat onderweg zijn niet betekent dat je altijd vooruit hoeft. Al blijft het een zeer hardnekkig iets. Nog steeds vind ik vertragen lastig en vind ik meer dan eens dat ik te weinig ‘doe’ en nog veel ‘moet’. Het gevecht tussen hoofd en hart duurt dus nog steeds voort, al komt het wel steeds meer tot bedaren. Want verstandelijk weet ik het echt wel: niets moet meer. Ik ben het zelf die het me moeilijker maakt dan nodig.
Ontdek meer van FOOTSTEPS OF FREEDOM
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Mooi om te lezen dat je steeds blijft leren en ontdekken. In mijn ogen ben je al een heel eind op weg en sta ik wat dat betreft nog behoorlijk in de kinderschoenen. 😉
Ik maak zeker stappen, maar lang niet de stappen die jij al hebt gezet én nog steeds aan het zetten bent. Als vrijbuiter en nomade laat je me zien dat er ook andere wegen zijn dan de gebaande paden.
Maar ach… ik heb gelukkig nog twee jaar voordat ik 60 ben. 😄 Genoeg tijd dus om nog wat kilometers te maken, letterlijk én figuurlijk.
Blijf vooral lekker gaan, ontdekken en leren. Ik wandel wel met je mee. 🥾🎒🌍
Haha, maar kinderschoenen zijn zo gek nog niet! Ik loop zelf altijd op barefoot schoenen en die lijken qua vorm en flexibiliteit eigenlijk verdacht veel op kinderschoenen. Logisch ook: kinderschoenen houden meestal nog rekening met de natuurlijke vorm van een voet, terwijl volwassen wandelschoenen vaak smaller, stijver en meer ondersteunend worden. Naar mijn mening op de lange duur niet gezond voor je voeten, knieën en de rest van je lijf. Dus misschien loop je in de kinderschoenen wel precies goed!
En maak je geen zorgen over die twee jaar. Ik ben inmiddels 62 en heb nog steeds geen idee waar ik precies naartoe aan het lopen ben. Blijkbaar is dat juist een prima manier om onderweg te blijven. Loop vooral lekker mee – iets wat ik overigens zéér op prijs stel – de kilometers komen vanzelf, de rest trouwens ook. Keep on walking!
Beste Marnix, ik volg je al een tijdje. Heel veel dank voor alle inkijkjes in je reis en je gedachten. Mooi om te zien hoe je in de loop van deze tocht steeds boeiender ging schrijven. Of misschien raakte ik steeds meer geboeid. Heel veel plezier in je vervolgreis.
Tanja
Dankjewel, Tanja, wat een fijne reactie. En misschien zit er in wat jij schrijft precies de ontwikkeling die ik zelf ook begin te merken. In het begin ging het veel meer over de reis zelf: de route, het landschap, het weer, waar ik sliep en hoeveel kilometer ik liep. Maar gaandeweg is de reis steeds meer een decor geworden voor wat er werkelijk gebeurt.
De ontmoetingen, mijn gedachten, mijn worstelingen, de keuzes die ik maak, het leven als nomade en alles wat ik onderweg over mezelf ontdek, beginnen steeds belangrijker te worden. Misschien schrijf ik daardoor inmiddels eigenlijk helemaal geen reisblog meer.
Ik probeer daar nog een beetje mijn weg in te vinden, maar het is wel iets waarin ik me graag wil onderscheiden. Niet alleen laten zien waar ik ben geweest, maar vooral wat het onderweg zijn met me doet. De reis als aanleiding voor een verhaal dat uiteindelijk veel meer over het leven zelf gaat.
Mooi dat jij die ontwikkeling blijkbaar ook hebt ervaren. Dat vind ik misschien wel het mooiste compliment dat je me kon geven. Dankjewel dat je al die tijd bent meegereisd. Ik hoop dat je nog heel lang met me mee blijft reizen!
Ha Marnix, dank voor je reactie. Ik denk inderdaad dat je reis een middel is om je gedachten en keuzes in je leven te delen. En doordat je dit doet verbind je je met de lezer. De combinatie hiervan met de beschrijvingen van de prachtige natuur en je vrijheid zijn in ieder geval zeer de moeite waard. Groet! Tanja