Skåneleden, een nieuwe route start
Een nieuwe dag, een nieuw begin. En wel de Skåneleden Kust till kust. Ik ben vroeg wakker en denk vroeg te gaan starten, maar dat plan valt meteen alweer in duigen. Het kost me echt uren om op gang te komen.
Vroeg eten aan een meer
Hoewel ik goed ontbeten heb, heb ik vrij snel weer honger. Omdat ik niet net als gisteren pas laat wil eten, maak ik al snel gebruik van een prachtige overdekte picknicktafel aan een meertje. Naast genieten van mijn maaltijd, een bonenschotel met veel groenten en eieren, schrijf ik ook. En dat is verhelderend…
Wat heeft de Hallandsleden me gebracht?
Want wat heeft de Hallandsleden me eigenlijk gebracht? Ik denk vooral het inzicht dat onderweg zijn niet altijd betekent dat je vooruit hoeft. Maar ik bespeur bij mezelf constant een intern gevecht. Dat zogenaamd ‘moeten’ is een hardnekkig iets in mijn hoofd, want eigenlijk ‘moet’ ik toch nog wel veel van mezelf…
Ik moet zoveel
Ik dacht dat het ophield bij: ik moet schrijven en ik moet wandelen. Maar er is nog zoveel meer. Het spookt constant door mijn hoofd en het houdt me blijkbaar meer bezig dan ik zou willen. Ik schrijf mijn lijstje met ‘moeten’ op: ik moet stoppen met suiker eten, minder Instagrammen en nutteloos internetten, niet zo laat starten, productiever zijn, meer contact opnemen met familie en vrienden, meer lezen, klusjes niet altijd uitstellen en vooral ook oefeningen doen tegen mijn stramheid.
Wandelen met ‘moeten’
Pfff. Het is een hele lijst. Dat ik zoveel ‘moet’ had ik me eigenlijk nooit gerealiseerd. Later wandel ik verder met dit thema. En dan besluit ik: ik moet helemaal niets! Dan maar iedere dag chocola, te veel op het net, stram en veel tijd kwijt aan onzinnige zaken. Ja, ik zal misschien minder lang leven en minder creatief zijn, maar ik besluit: ik moet niets. Misschien helpt dat wel veel beter om juist tot mooie dingen te komen en anders maar niet. Ik ben benieuwd.
Medehikers op mijn pad
Vandaag kom ik zowaar vier hikers tegen, bepakt en bezakt met zware rugzakken, vanuit de andere richting. De meeste wandelaars lopen dit pad namelijk van oost naar west. Dat is voor het eerst, want op de Hallandsleden ben ik nooit een wandelaar tegengekomen. Waarschijnlijk is deze trail populairder.
Lastige stukken op de route
De etappe valt me zwaar vandaag. Verschillende vervelende klimmetjes, vooral omdat ik vlak achter elkaar steil omhoog, omlaag en meteen weer omhoog en omlaag moet. En dat vier keer achter elkaar. Met Wheelie kom ik bij een poortje waar ik met geen mogelijkheid doorheen kan. Ik moet hem boven mijn macht eroverheen tillen. Een hele inspanning, en gewichtsheffen is nooit mijn favoriete sport geweest.
Indrukwekkende rotsformatie
Het grootste gedeelte van de route is niet zo bijzonder, op een klein stukje prachtig natuurreservaat na. Door het moeras, over een heidepad, kom ik uit bij een enorme rotsformatie. Echt groots en indrukwekkend.
Gezamenlijke avond met drank
Bij de shelter waar ik ga overnachten staat een tweepersoonstentje. Ik doe heel zachtjes, want ik denk dat er al een of twee mensen liggen te slapen, maar niet veel later komt Joost aangelopen. Een onderwijzer uit Gouda, die zijn tentje ’s middags alvast heeft neergezet en toen boodschappen is gaan doen in Örkelljunga, 4,5 kilometer verderop.
Wat volgt is een zeer aangename avond samen aan de picknicktafel voor de schuilhut, inclusief een fles drank die Joost net bij de supermarkt heeft gescoord.
Overnachting: Bjärrabygget
Ontdek meer van FOOTSTEPS OF FREEDOM
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
O Marnix als dat nou echt eens bedacht doorleefd en uitgevoerd kan worden: niets moeten. Let it flow let it grow let it blossom …
Ik zegt t dagelijks tegen mezelf. Soms lukt het de ‘belofte’ waar te maken, dan weer dagen niet. Mij helpt t andere woorden te kiezen: ik mag schrijven, ik kan wandelen, ik moet ( ja) mantelzorger , ik wil lekker koken enz. Klinkt al een stuk vriendelijker zegt mezelf tegen mij.
Andere woorden kiezen maakt inderdaad meteen een wereld van verschil. “Ik mag schrijven”, “ik kan wandelen”, “ik wil koken” klinkt een stuk vriendelijker dan “ik moet”. En ik doe dat ook hoor, maar ik ontdek bij mezelf dat zelfs die vriendelijkere vorm soms nog een verkapte verplichting is. Ik kan dan wel tegen mezelf zeggen “ik mag schrijven”, maar ergens in mijn hoofd klinkt nog steeds: “ja, maar je zou het eigenlijk wel moeten doen.”
Dus ik probeer nu eens helemaal terug naar nul: ik moet niets, ik hoef niets en zelfs “ik mag” hoeft niet. Als ik wil schrijven, schrijf ik. Als ik wil wandelen, wandel ik. En als ik een dag in mijn tent wil liggen niksen, dan is dat blijkbaar ook een volwaardige besteding van mijn tijd.
Het lastige is alleen dat mijn hoofd daar nog niet helemaal van overtuigd is. Dat is kennelijk een langer proces. Misschien moet ik daar maar eens mee stoppen.
Het was een gezellige avond! Wat is het leuk om je te blijven volgen, Marnix! Ik heb mijn Skåneleden avontuur inmiddels afgerond en ‘moet’ alleen nog een dagje uitrusten voordat ik morgen weer naar huis ga.
Ik vind dat je mooi kunt schrijven. De prachtige, leerzame stukjes over de de valkuilen en het gevoel hebben te ‘moeten’, zetten me aan het denken.
Het was zeker een fijne avond! Ik heb genoten. Het was ook leuk je verder te volgen op Polarsteps. En mooi te lezen dat sommige dingen je doen nadenken. Dat vind ik goed te horen, want ik wil dat mijn blogs net even wat meer zijn dan een gewoon reisblog.