Een ochtendje lummelen in de shelter

De shelter met deuren en deze prachtige plek zijn zo fijn, dat ik er tot twaalf uur blijf lummelen, nadat ik tien uur geslapen heb. Ik ontbijt in de zon en ben weer helemaal het mannetje. Wat een weelde. Bovendien heb ik geen haast. Op dit deel van de Hærvejen zijn niet veel shelters meer, dus ik moet wel stoppen na zo’n twintig kilometer. Anders wordt het bijna het dubbele en daar heb ik vandaag geen trek in.

Gierende wind om de shelter

De hele nacht gierde de wind om de shelter. Binnen, met de deuren dicht, voelde het heerlijk geborgen. Ik zag een beetje op tegen deze dag, maar gelukkig gaat de wind wat liggen. Eindelijk geluk, dacht ik nog. Want droog blijft het natuurlijk niet.

Gepuf en gekreun bij de vuurtoren

Er volgt een prachtige route door het duin. Alleen maar superlatieven. Bij de vuurtoren staat een picknicktafel. Die is voor mij! Ik zet koffie en kijk naar de mensen die langslopen. De vuurtoren is een toeristische trekpleister en voor het eerst tijdens mijn hele reis zie ik behoorlijk wat bezoekers. De dichtstbijzijnde parkeerplaats ligt anderhalve kilometer verderop en dan moeten ze ook nog door het mulle zand. Ik hoor ze puffen en steunen. Valt dat even tegen.

Het was te mooi om waar te zijn

Ik geniet van de zon en het heerlijke weer. Maar het duurt niet lang. Eerst wat gemiezer, daarna steeds meer regen. Weer die regenjas aan. En het houdt niet meer op.Jammer, maar helaas. Goed voor de plantjes zullen we maar zeggen.

De Deense zomer, een deceptie

Als ik het leuke plaatsje Lønstrup bereik, blijkt bijna alles dicht. Terrasjes, restaurantjes en kunstgalerieën genoeg, maar met dit weer is het uitgestorven. Ik had me de Deense zomer toch anders voorgesteld. IJskoud en nat kom ik aan bij mijn shelter. Ik hang mijn waslijn op en probeer alles nog een beetje droog te krijgen. Het is niet anders. Maar leuk is anders.

Overnachting: Skallerup Klit