Bonkend gordijn

Het leek zo leuk, een schuilhut met een verduisterend rolgordijn, maar niets is minder waar. Het gordijn is aan de onderkant verzwaard met een houten stok en doordat het flink is gaan waaien in de nacht, bonkte die stok voortdurend keihard tegen mijn shelter aan. Met mijn slaperige hoofd dacht ik er niet aan om het gordijn gewoon op te rollen. Er is toch geen verkeer in de nacht en ach, wat dan nog. Van mij mogen ze me best zien liggen in mijn slaapzak. Niet veel spannends aan.

Ik ben gebroken en de wc is zoek

Gebroken sta ik op. De koffie pept me dit keer niet op. Volgens de Hærvejen-app is er 200 meter verderop een winkeltje waar je naar het toilet kunt en water kunt bijvullen. Met enige haast begeef ik me ernaartoe, maar ik kan het niet vinden. Het huisnummer wel, maar daar zit een installatiebedrijf.

Ik krijg spontaan nachtmerries dat ik het weer in mijn broek ga doen en ten einde raad bel ik maar aan. “Oh,” zegt de vriendelijke eigenaar, “wij hebben dat pand drie jaar geleden overgenomen, dat winkeltje bestaat al lang niet meer. Maar je mag hier gerust naar het toilet en water bijvullen.”

Dankbaar maak ik van zijn aanbod gebruik. Net op tijd. Maar die app mag wel eens geactualiseerd worden. Het is me al vaker overkomen dat er bijvoorbeeld geen waterpunt bleek te zijn, terwijl dat wel aangegeven stond. En als je daarop rekent, is dat best vervelend.

Alkmaar, oh Alkmaar

Bij de supermarkt raak ik aan de praat met de caissière. Ze vertelt enthousiast dat ze een paar jaar geleden in Nederland is geweest, voor zaken met een kaashandelaar. “Ik ben in Alkmaar geweest, zo’n mooie stad!” zegt ze. “Ik kom uit Alkmaar!” roep ik verbaasd uit. Wat een toeval. We praten nog even door, tot zich een rij vormt achter me. Tijd om verder te gaan.

Cultuurbarbaar

De route voert langs het klooster van Børglum, een imposant wit gebouw met meer dan duizend jaar geschiedenis. De entree van bijna vijftien euro laat ik echter schieten. Noem me maar een cultuurbarbaar, maar ik ben niet zo van musea, kerken en oude gebouwen. Even rondkijken vind ik leuk, maar uren stilstaan bij alle details? Nee. In de natuur verveel ik me nooit, daar ligt mijn hart.

Eindeloze akkers en weilanden

Verder gaat de weg door eindeloze akkers en weilanden. De wind loeit om mijn oren. Als ik een fietser tegemoet zie komen, pal tegen de wind in, ben ik ineens heel blij dat ik de Hærvejen van zuid naar noord loop. Met die westenwind heb ik het al zwaar genoeg.

Graag betaald

Ik sleep me voort naar mijn shelter. De slechte nacht heeft me gebroken. Wat ben ik blij als ik aankom. Een prachtige plek met uitzicht op zee en een meertje. En deze shelters hebben deuren. Geen geklepper vannacht.

Dat ik voor deze overnachting zeven euro moet betalen, neem ik graag voor lief. Ik heb niet de puf om nog zes kilometer door te lopen naar een gratis shelter.

Het is goed zo.

Overnachting: Nørre Lingby