Vanzelfsprekende zwijgzaamheid

De ochtend met de Canadees voelt heel bijzonder. Hadden we gisteren leuke gesprekken, nu is er sprake van een vanzelfsprekende zwijgzaamheid. Niet omdat we niets te zeggen hebben, niet omdat we niet geïnteresseerd zijn in elkaar, maar omdat stilte de taal is. Zelden heb ik me zo op mijn gemak gevoeld bij iemand.

Synchroniciteit

Alles loopt synchroon. We worden tegelijkertijd wakker. We zetten tegelijkertijd koffie. We ontbijten tegelijkertijd. Zonder afspraak, zonder een woord te wisselen. Alleen kruisen onze blikken elkaar soms even.

Ook het inpakken gaat synchroon. Zorgvuldig gaat alles wat we mee hebben één voor één op zijn plek, daar waar het hoort, precies zoals we het praktisch bedacht hebben. Ik laat me meevoeren in dat ritme en ga ook eens op tijd op pad. Ook dat voelt goed.

Uren in de speeltuin

Niet veel later kom ik aan bij een speeltuin. Ik ben van plan om even te gaan zitten voor een tweede ronde koffie, maar uiteindelijk blijf ik er uren hangen. Ik schrijf en observeer de mensen die langskomen. Een groep ouderen die zich kostelijk vermaakt aan de grootste tafel en veel kinderen die spelen op de speeltoestellen; allemaal heel eenvoudig, gemaakt van hout en zonder toeters en bellen.

Het valt me sowieso op dat speeltoestellen hier veel eenvoudiger zijn dan in Nederland en dat rubberen tegels hier geen grote afzetmarkt zullen hebben. Het populairste speeltoestel? Een omgevallen boom met takken. Is het niet geweldig?

Eettip

Pas om drie uur ga ik weer verder. Inmiddels heb ik mijn kar zo goed als leeggegeten, met de gekste combinaties, want ik had allang boodschappen willen doen. Mijn nieuwste uitvinding, Tucjes met kaas, blijkt overigens een aanrader.

Ik wil de kust

De route gaat weer landinwaarts, iets wat ik eigenlijk niet snap. De kust was zo ontzettend mooi en er loopt gewoon een fietspad vlak langs zee waar ik prima had kunnen wandelen. Helaas heb ik niet goed opgelet hoe de route verder liep, anders had ik die waarschijnlijk aangepast.

Wat volgt zijn kilometers en kilometers akkers met gerst, tarwe, rogge, uitgebloeid koolzaad, aardappelen en dan weer tarwe, rogge en haver. Er komt geen eind aan. Af en toe een boerderij, heel wat windmolens en sporadisch een kerk. Ik vind het saai en ik baal. Ik wil terug naar de kust!

Later lees ik dat Denemarken het meest gecultiveerde land ter wereld is, met de minste wilde natuur. En inderdaad, dat zie je. En hoe.

Shelter met rolgordijn

Ondanks mijn lange verblijf in de speeltuin wandel ik toch nog 22 kilometer, totdat ik aankom bij de shelter in het plaatsje Manna. Deze ligt pal aan de weg en vanaf de weg kun je er zo inkijken, maar om dat te voorkomen kan de schuilhut afgesloten worden met een verduisterend rolgordijn. Perfect. Dat wordt donker slapen.

Overnachting: Manna/Thise