Geluidloos koffie zetten

Als ik wakker word, zet ik zachtjes met mijn spiritusbrander koffie. Deze is geluidloos, in tegenstelling tot mijn gasbrander, die nogal lawaai maakt. De vijf jongens liggen nog te slapen en ik wil ze niet wakker maken. Voor hun shelter hebben ze een tentdoek gehangen, zodat ze in het donker liggen. Het verbaast me dat ik vannacht niets van ze gehoord heb. Mijn oordoppen lagen klaar, want met al dat bier verwachtte ik heel wat gesnurk. 

Gesnurk in de nacht

Dan hoor ik ineens roepen: “Raging boner alert!!!” Ze zijn wakker. Met hun haren alle kanten op en slaperige gezichten komen ze een voor een de shelter uit. Meteen weer lol. Ze zeggen dat ík juist gesnurkt heb. Niet dat ik een heel bos heb omgezaagd, maar even dachten ze dat ze een wild dier hoorden. Dat was ik dus… ahum.

Stevige grond onder mijn voeten

We nemen afscheid en nadat ik de verkeerde kant op loop, ga ik daarna het goede pad op. Ik voel meteen de grond stevig onder mijn voeten. Ik heb er weer zin in. Geen slappe knieën meer en mijn zelfvertrouwen weer op peil.

Bron achter slot en grendel

Vers water denk ik te halen bij de museumboerderij ‘Vippentorpet’, maar ik kom bedrogen uit. Er is een bron, maar zelfs die zit achter slot en grendel. Alles is gesloten. Ik heb inmiddels geen water meer, maar gelukkig vind ik een kilometer verderop een stroompje en kan ik het water met mijn filter zuiveren. Dat is toch wel fijn van dit land: water is meestal niet ver weg.

De wonderen van de natuur

Een prachtige rups kruist mijn pad. Knalgeel met lange ‘haren’ en witte, zwartomrande ruitjes over zijn hele rug. Zoiets heb ik nog nooit gezien. Wat kan de natuur toch verrassend mooi zijn. Ik film het beestje, maar moet stoppen omdat er een tractor aankomt met enorme banden. Ik ga in de berm staan om het gevaarte langs te laten. Ik wil nog gillen: “Neeeeeee!” Maar ik slik het in. De trekker rijdt over het arme rupsje heen. 

Het drama van de rups

Een geplet, oranjebruin, vochtig hoopje is alles wat ervan overblijft. Alleen een paar haren steken nog uit. De enige troost: zijn dood was snel en pijnloos. Als een vogel het rupsje had gegrepen, had ik er meer vrede mee gehad. Maar dit is zo stom. Met een bittere nasmaak loop ik verder. Het leven is nou eenmaal niet eerlijk.

Overnachting: Ekegården