Jeuk!

Bah, wat een verschrikkelijke nacht. Ik kan niet slapen van de jeuk. Mijn benen zien eruit als een krentenbol, overal grote bulten die maar blijven jeuken. Waarschijnlijk horzelsteken, want die beesten moest ik herhaaldelijk van me afslaan, maar wellicht ook van wat muggen onderweg en van een paadje met brandnetels, die hier overigens zeer zeldzaam zijn. Het regent ook nog. De koffie pept me niet echt op, maar ik besluit maar te gaan. Heel hard regent het niet en volgens de voorspellingen stopt het na de middag.

Chillen in de bibliotheek

Als ik echter na de nabijgelegen supermarkt een bibliotheek tegenkom, word ik snel verleid. Ik ga naar binnen en ga zitten aan een tafeltje. Ik plug mijn powerbanks in en ga schrijven. Zo’n kans laat ik niet voorbijgaan. Uiteindelijk blijf ik daar tot twee uur. Mijn powerbank weer vol, maar ik ben duidelijk nog niet opgeladen.

Slappe knieën

Wat een verschil qua energie en humeur in vergelijking met gisteren, toen het allemaal superlatieven waren. Ik voel me vandaag niet tredzeker en mijn knieën voelen slap. Ik struikel drie keer achter elkaar over een boomwortel, iets wat me normaal gesproken eigenlijk nooit overkomt.

Kernkwadrantenmodel van Ofman

Doorzetten is een kwaliteit van mij waar ik altijd heel trots op was en natuurlijk ook nog ben. Maar vroeger kon ik altijd maar door en doorgaan, ook als iets niet gezond voor me was – in een relatie, in werk of wat dan ook – omdat ik dacht dat het moest. Ik denk terug aan mijn tijd dat ik een eigen bedrijf had en werkte als loopbaan- en re-integratiecoach. Het kernkwadrantenmodel van Ofman was een handig hulpmiddel. Het gaat er kort gezegd vanuit dat iedere kwaliteit ook een valkuil heeft als je erin doorschiet. Iemand die goed kan doorzetten, kan bijvoorbeeld gaan doordraven. En juist aan je allergie – gedrag waar je een hekel aan hebt bij anderen – kun je ontdekken welke kwaliteit daar tegenover staat. Handig voor mensen die niet zo goed weten wat hun kwaliteiten zijn, en dat komt vaker voor dan je denkt.

Doorgeschoten kwaliteit

Nu herken ik het gelukkig. Als mijn kwaliteit ‘doorzetten’ doorschiet, kom ik terecht in doordraven, niet los kunnen laten of inflexibel zijn. Maar in die valkuil wil ik niet meer terechtkomen. Ik heb mijn lesje geleerd. Ik had het in mijn hoofd om 25 km te gaan wandelen, maar het is gewoon niet verstandig om dat vandaag te doen, merk ik. Ik pas mijn tempo daarom aan en kijk op de kaart of er alternatieven zijn. Drie kilometer van de route liggen drie shelters op – volgens de omschrijving – een prachtig uitzichtpunt. Het is in totaal nog maar 7,5 km lopen. Dat ga ik doen.

Vijf vrienden

Evengoed valt het nog flink tegen. Het is niet voor niks een uitzichtpunt – die liggen over het algemeen hoog,  duh – en de laatste 1,5 km is lastig met vervelende klimmetjes, stenen en uitstekende boomwortels. Als ik aankom, stuit ik op een groep jongeren. Vijf vrienden die op vakantie zijn. Snel scan ik alles. Het beloofde uitzicht is alleen te zien als je op het dak van een van de shelters klimt en er staat muziek aan, wat ik meestal verschrikkelijk vind, maar ze zetten die meteen een tandje zachter als ze me zien. Op mijn vraag of er nog plaats is, reageren ze met een gemeend: ‘Natuurlijk!’

Wablief?

Wat zal ik doen? De rust die ik hoopte te vinden is er niet, maar vervelende lui lijken het me ook niet. Ik blijf. Een van de drie shelters is nog leeg en daar pak ik mijn spullen uit. De jongeren gaan hun gang. Ik ook. Ik ga er eigenlijk vanuit dat ze Zweeds zijn. Ik hoorde ze wel praten, maar ik luisterde niet. Op een gegeven moment hoor ik een van de jongens uitroepen: “Wablief?” Dan ga ik goed luisteren. Het zijn Vlamingen!

Plezier met bier

Ik moet lachen. Ik ben er zeker al een kwartier en nu heb ik pas door dat we nagenoeg dezelfde taal spreken. We beginnen een leuk gesprek. Het zijn echt aardige lui en de vele blikjes bier maken ze niet lallend of luidruchtig. Ze hebben gewoon plezier. De muziek blijft de hele avond aan, maar wonder boven wonder geniet ik ervan. Heel erg zelfs, terwijl ik zelf zelden lang muziek draai. 

Fantastische muziek

Ze hebben werkelijk een uitstekende playlist met echt goede nummers uit de jaren 60, 70 en 80 en soms lijkt die wel voor mij gemaakt. Helemaal als het nummer ‘The chain’ van Fleetwood Mac voorbijkomt, ooit grijsgedraaid door mij op een knaloranje Philips-platenspeler. Dit nummer stond op de allereerste LP die ik kocht in mijn leven. 1977 was het en ik was 13 jaar oud en maar wat trots op deze, van mijn eigen spaargeld gekochte muziek. Rumours blijft dan ook een legendarisch album, dat blijkt wel. Ik geniet ervan als ik die jongens dit lied hoor meezingen. Bijna vijftig jaar later (schrik!) en nog steeds een geliefd nummer.

Kampvuurgeluk

Het kampvuur brandt, er wordt gegrild, er wordt gezongen, gelachen, gepraat. Het is goed en wanneer ik zelf ook gegeten heb, sla ik het gade vanuit mijn slaapzak. Ik lees wat en ben blij dat ik niet heb doorgezet.

Overnachting: uitzichtpunt  Spishall