Aandoenlijk tafereel

Liggend vanuit mijn tent, nippend aan mijn koffie, zie ik de andere kampeerders op de steiger zitten. Een aandoenlijk tafereel. Het tentenveldje staat nog in de schaduw, maar snel zal ook ik van de zon kunnen genieten.

Het half uurtje van de knutten

Niet veel later raak ik aan de praat met Bogdan, de vader van het gezin in de shelter. Ik had medelijden met ze vanwege de knutten gisteravond, maar volgens hem waren ze na een half uurtje alweer weg. Gelukkig maar, al was dat precies het halve uur waarin ik mijn tent opzette…

Nee tegen zekerheid

Er volgt een lang, boeiend en inspirerend gesprek. Net als ik heeft Bogdan marketing gestudeerd en had hij een goede baan. Toen zijn contract een vast contract zou worden, kreeg hij het benauwd. ‘Ik stikte zowat.’ Hij nam ontslag. Een nog betere baan met een nog beter salaris wees hij na één week alsnog af. Hij liet zich omscholen tot timmerman en leeft nu met zijn gezin eenvoudig in een bus. Voor een baas werken? Nooit meer.

Schermen zijn taboe

Zijn kinderen: zo te zien supergelukkig. Spelend, zwemmend, lachend en ontdekkend, zonder scherm en in de natuur, met ouders die er ZIJN.

The moneyless man

Als jonge man wilde hij ervaren hoe het zou zijn om zonder geld op pad te gaan. Geïnspireerd door ‘The Moneyless Man’ van Mark Boyle koos hij blind een lastminutevlucht en vertrok. Jarenlang liftte hij de wereld rond. Ik had nog dagen met hem kunnen praten.

Bogdan bedankt!

Bogdan, mocht je dit lezen: dank voor je verhalen en inspiratie. Ook zonder geld kan er een hoop. Dat heb jij bewezen.

Vandaag is een en al magie

En zo mooi als de dag begon, zo gaat hij verder. Paarse heide, felgroene mosbossen, vlonderpaden, beeldschone meertjes, kabbelende beekjes, moerassen en watervalletjes. Het kan niet op. En omdat ik maar 17 kilometer hoef te lopen, doe ik het rustig aan. Ik loop, stop, ruik, kijk, voel. Wat een magische dag.

Een uur vergist

Totdat… ik zie dat het ineens kwart over acht is en ik nog vier kilometer moet. Ik had me een uur vergist en om negen uur gaat de zon alweer onder! Het laatste stuk ren ik daarom met Wheelie achter me aan. Net voor het donker kom ik aan bij de shelter.

Haastige spoed is zelden goed. Maar soms moet het even.

Overnachting: Knäred