Hard werken in de punt van het fjord

Mijn god, wat is deze plek mooi en vredig. Ik weet niet wat ik er allemaal gedaan heb, maar hoewel ik vroeg wakker ben, vertrek ik pas om kwart voor twaalf. Hoe dan?

Ik ben wat pissig, want morgen is het zaterdag en ik wil vóór drie uur bij de outdoorzaak in Vejle zijn voor gas en anti-tekenspul. Nou ja, dan maar langer doorlopen. Het pad is moeilijk, maar wonderschoon. Smalle paadjes langs afgrondjes en overal omgevallen bomen. Hard werken.

Twee Friezen in de rimboe

Midden in de rimboe kom ik twee fietsers tegen. Eén draagt een Friesland-shirt, dus dat moet wel een Fries zijn. Ze waarschuwen me voor het pad dat komt. Ik vraag me vooral af wat ze hier op de fiets doen, want dit terrein is er totaal niet geschikt voor. Ze vragen of het verderop beter wordt en ik zeg van wel.

Verkeerde voorlichting

Later realiseer ik me dat ik op de heenweg een andere, goed begaanbare route heb genomen. Grote kans dat ik ze verkeerd heb ingelicht. Dat zit me niet lekker. Wat stom toch weer.

Lunch bij de kerk

Ik slaak een vreugdekreet als ik ontdek dat er vlak bij de supermarkt een kerk staat met water, toilet én een tafel. Perfect. Daar maak ik mijn avondeten, dat weer heerlijk smaakt. Wat is buiten eten toch altijd lekker. Maar ik moet snel verder als ik de volgende shelter nog wil halen.

Ontsnapte koeien versperren het pad

Dan volgt de schrik van de dag. Op een smal pad tussen twee meertjes staan ineens drie koeien. Ik zie direct dat er een gat in de omheining zit. Geen kalveren gelukkig, maar ik moet er wel langs. Tot mijn verbazing blijken zij banger voor mij dan ik voor hen. Steeds als ik dichterbij kom, rennen ze een stukje verder. Uiteindelijk schieten ze in paniek dwars door het ijzerdraad heen. Zo zielig. Ik hoop dat ze zich niet bezeerd hebben.

Stairway to hell

Het wordt steeds later. Op het strand, waar zand en stenen het lopen zwaar maken, besluit ik een stuk af te snijden via een trap omhoog. Grote fout. De trap is steil, hoog en eindeloos. Boven aangekomen blijkt hij niet uit te komen op een weg, maar in een tuin. Teruggaan zie ik echt niet zitten. Er is niemand thuis, dus ik steek maar snel de tuin door.

En zo kom ik, opnieuw nét voor het donker, aan op mijn volgende slaapplek. Het is weer gelukt!

Overnachting: Børkop