Een vonkje is genoeg

Het is nog fris, een graad of 8, als ik mijn dag vroeg start. Bij het krieken van de dag pak ik meteen mijn spullen in en ga ik de beklimming naar Monsanto tegemoet. Ik eet mijn yoghurt met fruit en muesli als ontbijt, maar koffie zet ik nog niet. Dat vind ik te link met al dat dorre, hoge gras. Eén vonkje is genoeg en alles staat in lichterlaaie.

De klim naar Monsanto

Nog 4,5 km. De eerste 2,5 gaan nog over vlak terrein. Gelukkig maar, dan kunnen mijn spieren eerst wat opwarmen. Dan de beklimming: 250 meter omhoog in minder dan 2 kilometer. Het valt niet mee. Ik hijg, ik puf, mijn kuiten vinden het weer eens helemaal niet leuk en het stuk over de grote keien is extra zwaar. Maar tegelijkertijd is het prachtig. En het mooiste moet nog komen…

Een sprookje

Monsanto is werkelijk een sprookje. Het is negen uur als ik door de eeuwenoude poort naar binnen wandel. Het dorp is uitgestorven en heeft iets mystieks. Ik waan me eeuwen terug, in een tijdperk waarin alles nog zo anders was. Ik struin door de kleine straatjes en bekijk de details. Wat een historie.

Puur eten

Er is een speciale picknickplek gemaakt met uitzicht over de hele vallei. Tijd voor koffie en ontbijt 2.0, want ondertussen heb ik alweer honger. Ik pak mijn bruine boerenbrood, mijn kaas en mijn worst. Ik eet zoals men toen ook at. Puur en zonder toevoegingen.

Op het goede leven!

Tegelijkertijd vier ik de geboortedag van mijn overleden vriend. Hij heeft de leeftijd van 60 niet mogen bereiken. Wat zou hij hebben genoten van dit moment van mij. Want onder andere in goed eten vonden we elkaar. ‘Op het goede leven’, zou hij met geheven glas gezegd hebben.

Gevecht om parkeerplekken

Als ik Monsanto aan de andere kant uitloop, is het inmiddels een drukte van jewelste. Er wordt gevochten om de parkeerplekjes vlak bij het dorp. Wat ben ik blij dat ik er vroeg was. Snel weer naar beneden! Het eerste gedeelte is weer heel steil en een aanslag op mijn knieën, maar daarna is de route aangenaam en gemakkelijk naar alweer het volgende historische dorp: Idanha-a-Velha. Dat ligt voor de verandering eens niet op een berg, maar is niet minder bijzonder.

Kamperen bij de stierenarena

Het dorp is in de eerste eeuw voor Christus gesticht en heeft verschillende beschavingen zien komen en gaan: de Romeinen, de Visigoten en de Tempeliers. Je vindt er een mix van oude ruïnes en monumenten. Heel indrukwekkend. Ik loop het toeristeninformatiebureautje in en vraag of ik mag kamperen vlak bij de stierenarena. Daar staan picknicktafels en zijn openbare toiletten. Dat mag. Bovendien wil de hulpvaardige meneer mijn powerbanks opladen, zodat ik ze de volgende dag weer kan ophalen. Een pak van mijn hart, want ik begon zonder stroom te raken.

Haringen gaan de grond niet in

Nadat ik mijn eten gekookt heb en wat geschreven en het al bijna donker wordt, wil ik mijn tent opzetten. Maar de grond blijkt kei- en keihard. Ik krijg de haringen er niet in. Ik probeer het op verschillende plekken, maar nee. Wat nu? Ik doe nog een poging door met een steen op de haringen te slaan en gelukkig gaan ze een stukje de grond in. Nu maar hopen dat het niet weer hard gaat waaien, want stevig staan ze niet.

Wandelstok kwijt

Inmiddels is het pikdonker geworden en tot overmaat van ramp houdt ook mijn hoofdlamp ermee op. Gelukkig heb ik nog een fietslampje, dat ik aan mijn hoofdlamp bevestig, zodat ik nog wat kan zien. Maar dan… Als ik mijn tweede wandelstok pak om mijn tent omhoog te richten, zie ik dat het onderste gedeelte verdwenen is. Wat??? Met mijn geïmproviseerde hoofdlamp speur ik de omgeving af, maar geen halve stok te vinden. En die heb ik nodig om mijn tent op te kunnen zetten. Weer op zoek dan maar.

Leukoplast

Uiteindelijk vind ik twee takken, die ik met leukoplast aan elkaar bind. Hiermee lukt het me mijn tent op te zetten. Inmiddels is het anderhalf uur later…

Overnachting: Idanha-a-Velha