Zij weten het zogenaamd beter

Dromen doe ik eigenlijk nooit, maar deze nacht heb ik een nachtmerrie. Ik droom dat mijn tentje op het water drijft. Op zich geen probleem, ik lig er heerlijk in te slapen, maar als mensen in paniek raken en mijn tent naar de kant willen trekken, gaat het mis. Ze rukken zo hard dat het water naar binnen gutst en de tent met al mijn spullen zinkt. Ik schreeuw nog dat alles goed gaat, maar niemand luistert. Zij weten zogenaamd beter hoe ik moet leven.

Ondertussen klettert de regen op mijn tent. Aan de tafel in de herberg eet ik mijn ontbijt en verzamel ik moed om deze dag tegemoet te gaan. Het is verschrikkelijk rotweer. Ik probeer tussen de buien door te laveren, maar veel schuilplekken zijn er niet, hoogstens wat bomen. Dat helpt even, maar nooit lang.

Zwemmen, dat zou ik ook moeten doen

Bij een meer schuil ik in een kleedhokje. Na een tijdje komt er een vrouw binnen die zich omkleedt om te gaan zwemmen. “Dat zou jij ook moeten doen,” zegt ze. “Heel gezond!” Het zal best, maar ik zwem ondertussen al in mijn regenpak, dat van binnen en buiten nat is. Ik vind het wel genoeg zo.

Schuilen in het dorp

Op de kaart zie ik bij een dorpje een andere schuilplek. Het ziet er niet naar uit dat het weer snel opklaart en eerlijk gezegd ben ik het zat. Gelukkig blijkt het een prachtige plek midden in het dorp, met shelters en picknicktafels onder een afdak. Daar zet ik koffie en bak ik een eitje.

Met de honden op de fiets naar Lapland

Niet veel later komen er twee vrouwen met twee honden schuilen. Ze zijn flink bepakt en aan het oefenen, want volgend jaar willen ze samen met de honden naar Lapland fietsen.

Eindelijk droog en de mooiste route tot nu toe

Aan het eind van de middag wordt het eindelijk droog. Ik besluit verder te lopen en dat blijkt een goede keuze. Het is de mooiste route tot nu toe. Voor het eerst moet ik ook een beetje klimmen en dat voel ik meteen. Aan mijn conditie mag nog wel wat gesleuteld worden.

Helaas heb ik me verkeken op de afstand en is het nog behoorlijk ver naar de volgende shelter. Ondanks mijn late start en het lange schuilen loop ik uiteindelijk toch ruim 28 kilometer. Maar dan kom ik ook aan bij een prachtige shelter midden in het bos.

Amen.