Als een babyhuidje

Met mijn tent sta ik direct aan het water. Een idyllisch plekje, dat zijn weerga niet kent. Het water is een beetje bruin, maar ook kraakhelder. Ik zie de visjes zwemmen en een eendje met een prachtige blauwe kop houdt me urenlang gezelschap vlak voor mijn tent. De bruine kleur komt door een hoog gehalte aan natuurlijke humus (opgeloste organische stoffen). Dit ontstaat wanneer regenwater door veengebieden, bossen en rottend bladafval stroomt. De humusdeeltjes absorberen licht en kleuren het water geel tot donkerbruin. Dat is overigens juist hartstikke gezond en veilig. Mijn huid voelt na een aantal keren zwemmen bovendien aan als een babyhuidje, zo zacht is het water.

Zonnepanelen onbruikbaar

Maar ik ben ongerust. Mijn zonnepanelen laden niet meer op. Na contact met de leverancier is het duidelijk wat er aan de hand is. Klinkt raar, maar als je de powerbank, die aan de panelen hangt, in de volle zon laat liggen, kan die oververhit raken. Dan schakelt hij zichzelf uit om schade te voorkomen. De enige manier om hem te resetten is hem acht uur lang aan een stopcontact op te laden.

Stopcontact gezocht

En dat is een probleem. Een stopcontact voor een uurtje of twee vind ik onderweg nog wel eens bij een kerk of iets dergelijks, maar acht uur? In the middle of nowhere wordt dat een ander verhaal. Gelukkig heb ik nog een reservepowerbank, dus ik heb wat speling, maar uiteindelijk zal ook die leeg raken. Zonder stroom kan ik niet navigeren en op mijn richtingsgevoel hoef ik al helemaal niet te vertrouwen. Dat heb ik simpelweg niet.

Alternatieve route

Gelukkig nader ik Oslo. Er zullen vast genoeg mogelijkheden zijn om ergens een betaalbare overnachting te vinden. Maar zoals zo vaak tijdens deze reis dient de oplossing zich vanzelf aan. Bij de enorme Frogner Kirke, in het piepkleine plaatsje Frognerlia, zie ik een bordje naar een alternatieve route van de Tunsbergleden. Dit blijkt de oude pelgrimsweg te zijn richting Asker, een van de grootste gemeentes van Noorwegen (101.000 inwoners), zo’n twintig kilometer ten zuidwesten van Oslo. Ik kijk meteen of er een betaalbare kamer te vinden is en ja hoor: voor €61 per nacht.

Vaarwel Oslo

Eigenlijk is dit precies wat ik wil. Oslo heb ik twee jaar geleden al uitgebreid bezocht en bovendien kan ik vanuit Asker rustig uitzoeken hoe ik mijn tocht ga vervolgen én mijn stroomprobleem oplossen. Het moest weer zo zijn.

Moordend pad

De weg ernaartoe is echter moordend. Zat ik beneden aan het fjord, nu mag ik weer helemaal omhoog. Tweehonderddertig meter stijgen. Kilometerslang. Hellingen van zes, acht en zelfs veertien procent, zonder ook maar een vlak stukje. Mijn kuiten schreeuwen, verzuren, schieten bijna in de kramp. Au, au… puf, puf.

Openluchtmuseum met vluchtelingen

Halverwege word ik onverwacht beloond. Een openluchtmuseum, normaal alleen op zondag geopend, is vandaag toegankelijk, vanwege een bezoek van een groep nieuwkomers. Een vrijwilliger zegt dat ik best een kijkje mag komen nemen. “We are open today for the flyktninger,” zegt hij aarzelend. “Vluchtelingen,” antwoord ik in het Nederlands “zo zeggen wij het ook”. Ik vertel dat ik bijna tien jaar met deze doelgroep heb gewerkt. “Hoe zeg je dat in het Engels?” vraagt hij. “Refugees.” “Oh yes… ferugees,” zegt hij glimlachend. Ik laat het maar zo. Ik vind het wel grappig klinken. Na een heerlijk glas bessenlimonade en een rondje door het museum vervolg ik mijn klim. Op hoop van zegen.

Aardappelen, groenten en vlees

Verderop onderbreek ik de lijdensweg opnieuw voor een stevige maaltijd. Gebakken aardappeltjes met groenten en vlees. Deze extra energie heb ik echt nodig. Gelukkig gaat het laatste deel van de route geleidelijk naar beneden, grotendeels in de schaduw, want inmiddels tikt de thermometer de dertig graden aan. Ik zoef met Wheelie de berg af en kom rond half acht aan bij mijn appartement. Een prachtige ruime kamer en een heerlijke verkoelende douche. 

Op naar het volgende avontuur. Ik ben benieuwd wat het gaat worden.

Overnachting: Asker