Ik huil

Ik huil. In de ochtend, bij het wakker worden. Lichte mistnevels boven het meertje. Rimpelloos water. Complete stilte. Het zijn tranen zonder snikken. Tranen van ontroering, van geluk, om al dit moois. De plek aan het meer is zo stil, zo vredig, zo wonderschoon, dat ik er plots door overrompeld word. Ik leef en ik mág leven. En dít leven nog wel.

Mijn overleden vrienden

Ik denk aan mijn twee vorig jaar zo jong totaal plotseling overleden vrienden, die me de moed gaven dit nomadenbestaan nu al aan te gaan, en aan een zeer ernstig ziek dierbaar familielid. Zelfde leeftijd als ik, toekomst onzeker. Ik voel me dankbaar. Ik tel mijn zegeningen.

Ik wil zien

’s Nachts word ik vaak wakker. Erg is dat niet, want iedere keer heb ik weer een ander uitzicht. Ik wilde dan ook per se een tent waarmee ik naar buiten kan kijken en vandaag staat hij zelfs helemaal open. Het is warm genoeg. Voor mij geen tunneltent. Ik wil zien. Deze tent heeft zelfs twee deuren die open kunnen, puur voor mijn visuele genot.

Nachtelijke zwemmers

Als ik net een uurtje slaap, het is al over twaalven, word ik ‘verblijd’ door een groepje jongens dat komt zwemmen. Niet dat ze enorm luidruchtig zijn, maar ze duiken en spetteren en in de nacht draagt ieder geluid ver over het water. Ze hebben enorm veel plezier en ach… wie heeft dat niet gedaan op die leeftijd? Na een half uur vertrekken ze weer en val ik opnieuw in slaap.

De weg kwijt

Gisteren ben ik van de Tunsbergleden afgegaan om bij dit meertje te overnachten. Met deze warmte paste een frisse duik en wat een goede zet was dit, maar vandaag wil ik zo snel mogelijk terug naar de route. Eerst daal ik af door een prachtig dennenbos dat over een paar weken vol zal hangen met bosbessen vlak boven de grond. Alleen… ik kan de weg terug niet vinden. Ik loop maar te zoeken. Dit keer had ik juist zo goed gekeken. Naar de kaart, de hoogteverschillen en de ondergrond. Ik wilde niet nog eens zo’n uitputtingsverrassing als gisteren. Er moest ergens een verbindingspad zijn. Maar waar?

De verkeerde kant

Uiteindelijk kom ik twee hardloopsters tegen. “Heel makkelijk,” zeggen ze. “Dat pad daar, langs die dikke boom, steeds rechtdoor en dan links.” Zo gezegd, zo gedaan. Alleen duurt het wel erg lang voordat die afslag komt. Dan zie ik ineens een bordje: Hvalsdammen 2,5 km. Huh? Dat is totaal, maar dan ook totaal de verkeerde kant op.

Verdwaaltalent

Nog steeds snap ik niet hoe ik dat voor elkaar heb gekregen, maar mijn verdwaaltalent heeft me gebracht waar ik eigenlijk behoefte aan had: zwemmen, relaxen en vertragen. Gisteren zei ik nog dat ik erop moest vertrouwen dat het altijd goed komt. Dat het zó goed zou komen, had ik alleen niet durven dromen.

Help, geen brillenkoord

Op deze warme zondag is het niet rustig. Verspreid over allerlei kleine strandjes liggen mensen, maar dat mag de pret niet drukken. Het is niet te vergelijken met zonnedrukte in Nederland. Ik zoek een mooie plek uit, leg mijn zonnepaneeltjes in de zon en maak me klaar voor een duik. Bijna dan. Door mijn slechte zicht zwem ik altijd met mijn bril op. Zonder bril raak ik volledig gedesoriënteerd. Alleen… mijn brillenkoord ben ik vergeten. Echt stom. Dat stond toch echt op mijn paklijst. Gisteren bleef ik angstvallig met mijn hoofd boven water.

Wonder op de bodem van het meer

Ik ga eerst maar even aan de waterkant zitten met mijn voeten in het heldere water. Kleine visjes zwemmen langs mijn benen. Dan zie ik naast mijn rechter grote teen ineens een dun koord liggen. Ik vis het uit het water, knutsel er een brillenkoord van en neem vervolgens met een gerust hart een heerlijke duik. Dat is een stuk beter dan gisteren, toen ik de hele tijd angstvallig met mijn hoofd boven het water zwom. 

Zie je wel? Je moet erop vertrouwen dat alles goed komt.

Overnachting: Hvalsdammen