#terugblik – 3 juni 2024

In de berm slaap ik wederom heerlijk, het valt me sowieso op hoe goed ik slaap deze hele reis. Niet dat ik nooit wakker word, maar alles is zo vredig en natuurlijk. Wakker worden midden in de nacht is dat ook. Ik ben iedere ochtend compleet uitgerust, hoewel ik meestal heel vroeg wakker word en niet heel veel uren slaap. Tegen elven ga ik op pad en nog geen twee kilometer later heb ik trek en zin om weer te gaan zitten. En ik kan daar aan toegeven! Dat had ik ‘vroeger’ nooit gekund, dan had ik dat idioot gevonden, wie neemt er nou zo snel weer een pauze? Het geeft best een trots gevoel. Ik neem zelfs de moeite mijn stoeltje op te zetten en ik neem het er uitgebreid van. Wat is het toch goed om naar je gevoel en je werkelijke behoeftes te luisteren, hoe vreemd ze ook mogen lijken. Ik smul van wat broodjes, mijn appel, het zonnetje en het uitzicht. Dit was de enige juiste beslissing. Punt.

Met het watermanagement gaat het mis vandaag. Met mijn koffie is het water opgegaan en ik kom geen enkele waterbron tegen onderweg. Ik loop langs een aantal boerderijen, maar nergens is iemand te zien om wat water te vragen. Ook is er nergens een buitenkraan te vinden. Een bak met snoeptomaatjes redt me, toch 95% water. Ik heb snoeptomaat altijd een achterlijk woord gevonden, maar nu komt het meer dan ooit tot zijn recht. Ze smaken als de lekkerste snoepjes én lessen mijn dorst. Niet omgekomen van de dorst kom ik daarna gelukkig langs een kerk met een kerkhof waar ik water kan tappen en waar ik mijn warme eten bereid tussen de viooltjes.

Op mijn kampeerplek kan ik vervolgens naar hartelust snuiven. Sommige mensen snuiven lijm, andere cocaïne, ik snuif hout. Mijn god, wat ruikt dat lekker. Ik sta met mijn tent in een half vers gekapt bos en ervaar op en top het genot van de geurende gedode natuur.