#terugblik 11 mei 2024

Na een slome start en een lekker ontbijt in het hotel ga ik weer op pad. Mijn knie is wat dik van het vocht, maar voelt een stuk beter aan en ik denk dat ik wel weer kan/mag lopen. Als ik mijn kamer uit loop, vraagt een jongeman, die opvalt door zijn donkere uiterlijk en geringe lengte, of hij me kan helpen. Wel handig, want het is lastig manoeuvreren met mijn Wheelie met alle deuren en de lange gang van het hotel. “U bent zeker de hiker met de geblesseerde knie” zegt hij, “daar had ik al van gehoord”. Hij vertelt dat hij parttime in het hotel werkt en uit Nepal komt. Hij doet zijn Master aan de universiteit in de buurt. “Als u van hiken houdt, dan moet u echt eens naar Nepal komen!” De trots zie ik in zijn donkere ogen. Inderdaad is dat een droomland voor langeafstandswandelingen, maar dat gaat toch echt boven mijn budget. Hij geeft een tip: “Zoek daar een lokale gids en ga niet in zee met allerlei dure reisorganisaties” en ja, dat past ook wel in mijn straatje. Weer een bestemming op mijn wensenlijst…

Ik heb geluk dat de route van vandaag alleen maar over asfalt en gravel gaat, een lange monotone weg, maar ik voel mijn knie per kilometer sterker worden. Geen hobbelige wegen of hoogteverschil. Na een wat onwennig begin gaat het erg lekker. Heerlijk om weer buiten te zijn, het weer is bovendien een stuk aangenamer en ik ben aangekomen in Smaland, voorheen slechts bij me bekend als ballenbak bij de IKEA.

Rond 17 uur bereid ik mijn eten op een werkelijk prachtige picknickplek met zwemsteiger. Zwemmen, daar waag ik me echter nog niet aan, dat vind ik echt te koud. Ik ben bepaald geen held met koud water. Ik geniet als nooit tevoren, wat is dit fantastisch! Na het warme eten loop ik nog een stuk verder en tegen zonsondergang wijk ik een stukje van de route af en vind ik een wildkampeerplek aan het water. Ik slaap als een os.