Dag 14: De Sultans Trail van Belgrado naar Sofia

#terugblik 18 september 2025

Schuivend de nacht door

Mijn kampeerplek bleek achteraf toch niet vlak en ik slaap allerbelabberdst. Heel vroeg op dan maar, dit heeft toch geen zin. Snel geniet ik van de route, want die is echt wonderschoon, maar tegelijkertijd maak ik me ernstige zorgen. Sommige stukken zijn overgroeid met takken en haast onbegaanbaar. Het pad is zelfs af en toe niet meer te zien, maar met de op mijn Komoot-app gedownloade GPS-bestanden blijf ik gelukkig op het juiste pad. Ik duim dat ik niet om hoef te keren omdat ik op een gegeven moment niet verder zou kunnen. Op de eerste dag van de Sultans Trail is me dat nl. al eens gebeurd en hier is er geen alternatieve route.

EHBO-les tussen de doornen

Als ik me weer door een stuk Servische jungle ploeg, haal ik me open aan een struik met enorme lange en vlijmscherpe doornen, het bloed gutst uit mijn arm en… ‘note to self’ …: stop je EHBO-spulletjes op een makkelijk toegankelijke plek! Meestal doe ik dat ook wel, maar net nu ik het nodig heb dus niet. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan.

Een Orthodox kerkje en een verdwenen filmset

Door de moeilijke paden schiet het niet echt op, maar ik heb nog genoeg proviand en water, dus echt problematisch zal het niet worden. Als ik door een klein gehuchtje loop en wat brood smeer op een bankje, word ik aangesproken door een Franse vrouw die redelijk goed Engels spreekt. Ze vraagt me of ik water nodig heb en wijst me op een kerkje, 100 m van de route, zeer het bezoeken waard. De trots klinkt in haar stem. Inderdaad, het orthodoxe kerkje is prachtig en je zou dat nooit verwachten op zo’n afgelegen plek. Ook zou nóg 300 m verder een mooi uitzichtpunt zijn, waar ooit filmopnamen gemaakt zijn voor de Oriënt Express, maar dat heb ik nooit gevonden.

Een Michelinwaardig diner zonder rollen

Omdat het met geen mogelijkheid gaat lukken om nog bij een hostel te komen vandaag, zit er niets anders op dan te kamperen, wat ik uiteraard heerlijk vind en geen probleem, maar een vlak stuk is ook hier een grote uitzondering. Dat wordt dus weer spannend. Gelukkig ben ik nu wel terecht gekomen in agrarisch gebied met gras- en akkerlanden, dus betere ondergronden, maar zelfs daar is bijna niets recht. Het is om hopeloos van te worden.

Bijna donker, maar net op tijd, vind ik dan toch nog een plekje. Ik maak een soepje en een salade van komkommer, tomaat en tonijn. Honger maakt rauwe bonen zoet, maar zo’n route als vandaag maakt van alles een Michelinwaardig diner. Bovendien slaap ik vervolgens heerlijk, zonder rollen!