#terugblik – 4 juni 2024

Hoe gek de plek ook leek tussen al dat gekapte hout, het is er heerlijk. De zon schijnt tussen de bomen door en de doordringende geur van hout blijft me bekoren. Ik snuif naar hartelust. Tegen het middaguur, na wat gemijmer en geschrijf loop ik door richting Söderköping.

De route gaat verder langs het Götakanaal met zijn vele sluizen. Er moet een flink hoogteverschil overbrugd worden en het is fascinerend om de sluizen achter elkaar als een trap te zien liggen. Als Nederlander heb ik uiteraard al veel sluizen gezien in mijn leven, maar ik blijf het prachtig vinden. Wat een uitmuntend staaltje vakmanschap. Bij een van de sluizen lunch ik uitgebreid aan een picknicktafel en denk ik aan oude tijden, aan hoe het kanaal gegraven is en hoe de sluizen gebouwd zijn. Ik kan me er eerlijk gezegd geen goed beeld van vormen, alleen dat er heel hard gewerkt moet zijn met vele mensenhanden en zonder de technieken van vandaag de dag.

Söderköping is een mooi en gezellig stadje met een stadsplein, leuke straatjes en kleurige gebouwen. De ijswinkel op het plein doet goede zaken. De mensen gaan zomers gekleed en zijn vrolijk. Een van de straatjes is versierd met bollen gemaakt van bloemen, het is werkelijk prachtig en het contrast met de staalblauwe lucht is fenomenaal.

Nog veel langer had ik wel willen blijven in Söderköping, maar ik moet nog wel een stukje lopen om weer wat van de huizen verwijderd te zijn om een plekje te kunnen vinden voor de nacht. Uit de 30%-kortingbak van de supermarkt koop ik hamburgers en groente. Ik ben en blijf toch Nederlander, al voel ik me een wereldburger.

Bij een doodlopende weg vind ik uiteindelijk een plek om te kamperen. Het is nog moeilijk een stuk grond te vinden waar ik mijn haringen de grond in kan krijgen, maar uiteindelijk lukt het. Geen rotsen of stenen hier dit keer, maar keiharde leemgrond zo hard al beton. Het einde van een heerlijke zomerse dag.