Overdadig ontbijtbuffet

Om half twaalf vertrek ik, na een heerlijk en overdadig ontbijtbuffet, uit mijn hostel. Mijn lakenzak en kleren zijn weer handgewassen en net op tijd droog, al was daar wel de föhn voor nodig. Helaas kon ik mijn spulletjes niet buiten te drogen hangen en in de vochtige badkamer wilde het niet erg lukken.

Een kar vol

Na de boodschappen ga ik met een volle kar weer op pad. Voorlopig zal er geen supermarkt zijn, dus ik heb voor meerdere dagen voedsel mee. De hele dag loop ik naar beneden. Heerlijk natuurlijk, al dat afdalen met extra gewicht. Behalve als het steil is, maar dat komt gelukkig niet vaak voor. Ik vrees alleen dat ik straks ook weer heel lang naar boven moet. Nog maar even niet aan denken.

Drie witte stoeltjes in de schaduw

In het piepkleine dorpje Miguel Choco, waar op een eveneens piepklein pleintje een waterpunt is, staan drie witte stoeltjes in de schaduw. Het is best warm en er is geen wolkje aan de lucht, dus daar maak ik graag gebruik van. Het is leuk om er een tijdje te zitten. Zelfs even opzij te moeten omdat er gewoon een trekker langsrijdt. Het is millimeterwerk. Alle mensen zijn allervriendelijkst en begroeten me met een vrolijk ‘boa tarde’. Wat voel ik me welkom in dit land!

Weer in jachtgebied

Het pad gaat weer verder naar beneden, door de kloof langs de Ribeira da Muxagata, een riviertje of stroompje dat de omgeving van water voorziet. De vegetatie is groen en weelderig. Wel zie ik overal weer bordjes die aangeven dat dit jachtgebied is. Dat zint me niet. Het is zaterdag en het is heel goed mogelijk dat er morgenvroeg gejaagd gaat worden. Ik ben dan ook heel blij wanneer ik een oranje verlaten huis zie. Van een gedeelte is het dak verwoest, maar de andere kant is nog intact. De vloer is stoffig maar schoon. Dit wordt mijn hotel vannacht.

Een aanrecht en een sta bureau

Het enige wat er nog in het huis staat, is een verroeste vrieskist. Het was vast te onhandig en te zwaar om die de berg af te tillen. Maar ik ben er blij mee, want hij dient als aanrecht waarop ik mijn maaltijd kan koken en mijn spullen neer kan leggen en ook nog als sta bureau om mijn stukje te schrijven. Wat een luxe voor deze zwerver!

Overnachtig: Aldeia Nova