Ja, daar ben ik van overtuigd. Alleen zou ik waarschijnlijk een stuk vaker verdwaald zijn en meer uitdagingen onderweg tegengekomen zijn. Ik heb namelijk twee eigenschappen die voor een langeafstandswandelaar ongelooflijk onhandig zijn. 

Ten eerste heb ik DTD, developmental topographical disorientation. Simpel gezegd: ik heb totaal geen richtingsgevoel en moeite om te onthouden waar ik ben en hoe ik ergens weer moet komen. Zelfs in bekende omgevingen kan ik verdwalen en ik kan geen mentale kaart van de omgeving vormen. Ten tweede heb ik aphantasia. Dat betekent dat ik geen beelden in mijn hoofd zie. Als iemand zegt: “Denk aan een appel”, dan zie ik geen appel voor me. Ik bedenk een appel, maar er verschijnt geen plaatje in mijn hoofd. Het zijn twee zeldzame aandoeningen, die ik allebei cadeau gekregen heb. 

Voor mij als fulltime wandelaar betekenen die twee dingen dus dat moderne navigatie eigenlijk bijna essentieel is. Mijn gps en telefoon zijn geen luxe, maar zowat een basisbehoefte. Ze helpen mij letterlijk mijn weg te vinden. Zonder gedegen navigatie-app en digitale kaarten zou ik veel meer moeten vertrouwen op kaartlezen, herkenningspunten en andere manieren om te navigeren. En dat is echt ongelooflijk lastig voor me. 

Maar zou ik daarom niet aan dit avontuur zijn begonnen? Zeker weten van wel! De behoefte om te wandelen en onderweg te zijn kwam ergens van diep binnenuit. Het was een niet te weerstane roep. Ik MOEST dit gewoon doen. En tijdens mijn sabbatical, toen ik negen maanden onafgebroken door Europa wandelde, werd bevestigd dat dit inderdaad het leven is dat ik wil leiden. Ik denk niet dat het een keuze is die ik ooit bewust heb gemaakt. Het is iets wat er gewoon uit moest komen. Iets wat ik niet meer kon negeren. Als ik het niet had gedaan, zou ik mezelf niet trouw zijn geweest. En dat zou ik mezelf niet kunnen vergeven. 

Zonder telefoon en internet had ik waarschijnlijk andere manieren gevonden om mijn weg te vinden. Letterlijk én figuurlijk. Misschien zou ik sommige routes vermeden hebben. Misschien was ik dan vaker verdwaald. Misschien was ik vaker wanhopig geweest. Misschien had ik vaker aan iemand moeten vragen welke kant ik op moest. Misschien had ik ouderwets met een papieren kaart leren navigeren. Maar uiteindelijk had ik vast wel oplossingen gevonden en was ik toch gaan lopen. Want dit is geen vlucht van mijn oude leven. Het is juist een manier om mezelf te zijn en te Leven.

Leven met een hoofdletter L in plaats van overleven…

Vragen kost nix. Heb je een vraag? Iedere zondag beantwoord ik er één. Stel ze in de reacties of anoniem via het contactformulier.