Rust en stroom

Matig geslapen, maar geen rare dromen, dat is vooruitgang. Het blijft rustig in de enorme schuilhut, cq ideale hangplek. Geen jongeren, geen lawaai, terwijl het toch zaterdag én Pinksteren is.

Ik maak optimaal gebruik van dit onderkomen. Er is water én ik heb een verstopt stopcontact gevonden. In het toiletgebouw brandt licht en mijn ervaring leert: waar licht is, is vaak ook stroom. En jawel hoor, aan de achterkant van het gebouwtje, twee meter hoog, zit een stopcontact. Bingo!

De hygiëne van de wildkampeerder

Vaak vragen mensen me met een vies gezicht: “Maar je kunt toch niet douchen als je gaat wildkamperen?” Dat klopt, een douche is er meestal niet, maar wassen lukt vaak prima. Gewoon met een ouderwetse washand, zoals onze voorouders dat eeuwenlang deden. In Scandinavië is het sowieso makkelijk. Bij iedere kerk is er wel een openbaar toilet of kraantje. Voor noodgevallen heb ik altijd babydoekjes bij me. Niet ideaal, maar beter dan niets. Maar eerlijk moet ik ook zijn, leven op deze manier is niet altijd zo hygiënisch. Thruhikers zijn vaak ook viespeuken.

Lang verhaal kort: ik was me uitgebreid en ga fris als een hoentje op pad. Mijn onderbroek en sokken zijn ook gewassen en bungelen vrolijk te drogen aan mijn wandelkar.

Schrijversparadijs

Liep ik gisteren vooral door bossen, vandaag volgt de route een meanderend beekje. Het is wonderschoon, met overal bloemen  en het uitbundige frisse groen van de lente. Na slechts 4,9 kilometer kom ik langs dé perfecte geoorloofde wildkampeerplek. Geen shelter dit keer, maar een grasveldje met een tafel, composttoilet en uitzicht op de beek. Een waar paradijs.

Tijdens de lunch denk ik erover na. Zal ik blijven? Het is nog vroeg en ik heb amper kilometers gemaakt. Toch is de keuze snel gemaakt. Ik blijf.

Vandaag ben ik geen wandelaar, maar schrijver. Dit is zo’n plek waar mijn creativiteit vanzelf begint te stromen. Ik wil ervaren wat er gebeurt als ik gewoon blijf zitten. Ook dat hoort bij deze reis. Trial and error, zo werkt het bij mij.

Met mijn blote voeten in het gras schrijf ik aan de tafel. De zon schijnt op mijn lijf, precies warm genoeg. Mijn lunch is op.

Ik laat het gebeuren…