Sessie mensenobservatie

In de vroege ochtend krijg ik een sessie mensenobservatie cadeau. Vanuit mijn slaapzak, nippend aan mijn koffie, geniet ik daarvan: mensen kijken.

Voorbereiding op een lichtgewicht PCT

Deze nacht waren we met zijn vijven. Ik had gisteren nog een leuk gesprek met Nicolai (op instagram: @nicolai.hennig03), die zich voorbereidt op de PCT (Pacific Crest Trail), een populaire route van 4.265 kilometer van Mexico naar Canada langs de westkust van de Verenigde Staten.

Zijn uitdaging is om zo licht mogelijk op pad te gaan. Het is een sport om uitrusting te vinden met zo weinig mogelijk gewicht. Uiteindelijk wil hij uitkomen op een basisgewicht van vier kilo. Dat is dus alles, behalve eten en drinken. Op de Hærvejen is hij alles aan het uittesten. Heel vroeg heeft hij zijn tentje ingepakt en is hij vertrokken. Ik heb het niet eens gehoord.

Natuurgeluiden

Met de andere drie sheltergenoten is het een ander verhaal. Ze liggen in de shelter naast me en ik hoor ze ’s nachts snurken en hoesten. Ze roken alle drie. De afstand is groot genoeg om er geen last van te hebben. Natuurgeluiden, zullen we maar zeggen.

Het zijn mensen die hun auto twee kilometer verderop hebben geparkeerd om hier een nachtje te bivakkeren. Het boer- en scheetgehalte is hoog, het buldergelach hierom volumineus. Maar storen doet het me niet. Ze genieten op hun eigen manier, zijn aardig en oprecht geïnteresseerd en verder rustig. Bezig met vuur maken en eten bereiden.

Grappige filmpjes

Gedrieën zitten ze aan tafel grappige filmpjes te kijken. Ik kan niet anders dan meelachen, al heb ik geen idee wat er zo grappig is. Als daarna de blonde man nog eens zijn bil optilt en een harde scheet laat, is de voorstelling compleet. Ik grinnik mee. Van deze afstand ruik ik toch niets.

De zondvloed

De route voert langs akkers en weilanden. Grote boerderijen kleuren het landschap, afgewisseld door naaldbossen. Af en toe spettert het wat en soms breekt de zon door. Alles perfect. Totdat ik ineens word overdonderd. De voorspelling: af en toe een buitje, maar dit is de zondvloed! 

Binnen een paar minuten staat het bospad enkelhoog onder water. Mijn schoenen lopen vol. Het feest is compleet. Voordat mijn telefoon bijna verzuipt, zie ik op de kaart een schuilplek op iets meer dan een kilometer afstand. Rennen dan maar. De beloning is groot: een prachtige scoutinglocatie. Het kan eigenlijk niet beter. Daar breng ik de volgende uren door. Ik kook, ik drink koffie en ik geniet, ondanks mijn natte voeten.

Het prachtige Haldmeer

De dag wordt helemaal goedgemaakt door een werkelijk fenomenale laatste etappe langs het Haldmeer. Mooie paden en prachtige uitzichten. Bij de herberg in Hald kan ik me douchen, mijn kleren wassen, gebruik maken van de waterkoker, dat scheelt weer gas, mij kleren drogen in een droogcabine en in een shelter 400 meter verderop slaap ik als een marmot.

Overnachting: Hald